A IR do’n chéile teachd a dh’ ionnsuidh so ann an aithris a chliù, tha i nis a’ comhdhùnad an iomlain anns an ràdh choitichionn so: “Seadh, tha e gu léir ionmhuinn.” Mar gu’n abradh i:—”Tha mi a nis air cruinneachadh r’a chéile cuid de bhuadhibh agus de shubhaileibh nan nithe cruthaichte,—nithe anns an d’ fhuaras luachmhoireachd, agus feum, agus maise, agus glòir, agus rinn mi cuid de iordheireis Fìr mo ghràidh a choimeas riu. Ach cha ghiùlan comasan a’ chomh-shamhlachais so na’s fhaide mi ann an aithris a chliù; chan amais mo mhiann air coimeas na’s freagarraiche do’n ionmuinneachd agus an ionmuinnachd a tha ann: ach, mo thraigh! tha so uile teachd geàrr air an ionlanachd, air a’ mhaise, agus air an ailleanachd a bhuineas da; tha e gu léir ionmuinn-aichte, gu léir ionmuinn; ” Ionmuinn ‘na phearsa, ann an uile-fhog-hainteachd glòrmhor a Dhìadhachd, annamfìor-ghloine agus ‘an naomhachd a dhaonnachd, ‘na ùghdarras agus ‘na mhòralachd, ‘na ghràidh agus ‘na humhachd.
Ionmuinn ann an gabhail ar nàduir, ionmuinn ‘na bhreith;
ged a bha e saoibhir, gidheadh rinneadh bochd e air ar son, a’ gabhail comh-roinn d’ar feòil agus ar fuil, mheud ‘s gu’n robh againne roinn anta sin; air dha a bhi air a ghin o mhnaoi, chum gu’m bitheadh e air a dhèanamh fo’n lagh, ladhon air ar son-ne.
Ionmuinn ‘na bheatha gu léir,
anns an ùmhlachd naomh a thug e, a thug barrachd air na h-ainglibh, eadhon ann an doimhneachd na bochdainn agus na geur-leannmuinn sin anns an do chleachd se i; a ghnàth a’ dèanamh mheith, agus a ghnàth a’ faotainn nile ‘na éiric; a’ beannachdadh, gidheadh air a mallachadh, air a chàineadh, air a mhaslachadh, uile laithean a bheatha.
Ionmuinn ‘na bhàs;
seadh, ro ionmuinn ann do pheacaich; cha robh e riann na’s glòrmhoire agus na’s taitniche dhoibh, na ‘nuair a thugadh a nuas o na chram e, air a bhriseadh, agus air a mharbhadh. Ann an sin ghiùlaineadh ar peacaidhean air falbh leis do thir chéin na dì-chuimhne, ‘an sin rinneadh reite agus sith air ar son; ‘an sin rinneadh beatha agus neo-bhàsmhoireachd a chosnadh leis air ar son.
Ionmuinn ‘na obair gu léir,
‘na bheatha, ‘na bhàs, ‘na aiseirigh, agus ‘na dhol suas air nèamh; air bhi dha na eadar-mheadhonair eadar Dia agus sinne, chum ceartais Dé a ghlòrachadh, agus ar n-anaman a théarnadh, chum ar cur ann an seilbh air Dia, a bha air ar cur gu neo-chriochnach am fad air falbh uath tre’n pheacadh.
Ionmuinn ‘na ghloir agus ‘na mhòralachd,
leis am bheil e nis air a chrùnadh. Tha e nis air suidh sios aig deis laimh na Mòrachd anns na h-àrdaibh; far am bheil e làn trècair, agus gràidh, agus truscantachd, dhoibhsan a’s leis, ged a tha e ro eagalach d’a nainhdibh.
Ionmuinn ann an uile fhrithealaidhean a ghràis,
agus a’ chomhfurtachd sin air am bheil a naoimh ‘nan luchd-compairt tre’n Spiorad Naomh.
Ionmuinn anns a chùram thruacanta,
anns a’ chumhachd, agus anns a’ ghliocas a tha e cleachdadh ann an dìon, ann an gleidheadh, agus ann an saoradh na h-eaglais, ‘am measg na h-uile cunnart agus geur-leannmuinn, d’am bheil iad fosgailte.
Ionmuinn ann an uile òrduighibh a thighe,
agus anns an aoradh glòrmhor agus spioradail sin gu léir a shuidhich e d’a phobull, trid am bheil iad a teachd am fagus agus a’ sealbhachadh comh-chomuinn ris a’ Mhac, agus ris an Athair.
Iomhhuinn agus glórmhir ann an déanamh dioghaltais
air ‘uile naimhdibh reasgach féin agus na h-eaglais.
Iomhhuinn anns a’ mhaitheanas a choisinn e agus a tha e’ frithealadh a mach,
—iomhhuinn anns an réite sheasmhach a dhaingnich e, anns a’ ghra’s a tha e’ compairteachadh, anns a’ chomhfhurtachd a tha e’ buileadh, anns an aoibhneas agus anns an t-sith a tha e’ labhairt r’a phobull, agus ‘na ghleidheadh téaruinte orra chum glóire shiorruidh. Ciod a their sin? chan ‘eil erioch air ‘oirdheirceis agus ‘ionnhiannachd;—”Tha e gu léir iomhhuinn. Is e so fear ar gráidh, agus is e so ar caraíd, O nigheanan Jerusalem.”—Iain Omhain (eadar-theangaichte le’ A. Mac-Dhùighail).