Leis an Urr. Iain Flavel
(Air a leantuinn bho t.d. 280)
Meadhon 3. Faighibh mothachaidhean freagarach air droch nádar agus toraidhean fearg pheacach. “S e cuthach aithghear a th’ann am feirg,” tha aon ag ràdh; “S e fiabhras an anama a th’ann am feirg,” a deir aon eile; “Se dorachachadh reusain a th’innte,” a deir an treas aon.
Tha a toraidhean mar an ceudna ro-dhuilich.
(1) Tha i “cur doilgheas air Spiorad Dhé,” Ephes. iv: 30, ga fhogradh bho’n a bhroileach anns am bheil i fodh’n chuthach. Is e Dia sìthe a tha’nn an Dia; thà lâthaireachd agus comhfhurtachdan Dhé a mhàin air a sealbhachadh ann an sàmhchuir. ‘S e nì sònraichte a thà neach ag ràdh mu’n earrann a chaidh ainmeachadh, “Cha’n eil Dia ‘s an àbhaist a beannachadh le sìth coguis a mheud agus nach eil a deanamh coguis de shìth.”
(2) Tha fearg a toirt cothrom do’n diabhol, Ephes. iv: 26, 27. Is e spiorad feargach agus mì-thoilichte a th’anns an t-Satan, agus cha’n fhaigh e fois air bith ach ann an cridheachan mì-fhoiseil; tha e beo mar an salamander, ann an teinntibh connsachaidh. Gluaisidh se e fein ‘n uair a tha na spioradan air an gluasad; aig amaibh lionaidh e’n cridhe le smuaintibh dioghaltais, aig amaibh, na bilean, agus fadaidh e’n teanga le cainnt mhi-naomh; eadhon Maois, a bha cho macanta, labhair e gu cabhagach le bhilean.
(3) Cuiridh fearg an spiorad a mach a fonn air son dleasdanas; air an aobhar sin tha’n t-Abstol a comhairleachadh fhir agus mhnathan bho chleachdaidhean buaireasach, agus bho chonnsachaidhean, a chùm agus na bì maille air a chur air an ùrnuighean, I. Peadar iii: 7. Feumaidh gach gniomh aoraidh a bhi freagarach do’n chuspair aoraidh; ach is e Dia, Dia na sìth, Dia a ghràidh. (4) Tha i toirt mi-chliu air a chreidimh Chriosdail. Ciod e mar a chuireadh Plato agus Pythagoras nàire oirne, na’m biodh iad beo an diugh. Bha Criosd mar uan a thaobh macantas, agus an tig e dà luchdleanmhuinn a bhi mar leomhanaibh? O cumaibh bhur cridheachan ar neo caillidh sibh a dh’aon bheum, cha’n e mhàin bhur sìth fein, ach creideas diadhachd. (4) Thugaibh fa’n ear cia cho milis ‘s a tha e do Chriosduidh buaidh fhaotainn air a thruaillidheachdan, agus a bhi giulain air falbh an creach.
“Is fearr an ti a tha mall a chùm feirge na gaisgeach; agus an ti a riaghlàs a spiorad fein na esan a ghlasas àrd-bhaile.” Gnàth xvi: 32. Am bheil toilleachadh air bith ann a’ bhi toirt fosgladh do thruaillidheachd? Cia mòr is mothà na sin ann a bhi ga claoidh! ‘N uair a thig thù ann am fonn ciuin, na air leabaidh bàis, gu bhi ‘g amharc thairis air do bheatha, cia cho comhfhurtail ‘s a bhitheas e’n sin a bhi beachdachadh air na buaidhean a thuair thu, tre eagal Dhé, thairis air droch thograidhean do chridhe fein. B’e briathran iomraidcach a bh’aig Valentinian an t-iompaire, ‘n uair a thàinig e gu bhi bàsachadh: “Am measg mo bhuaidhean uile cha’n eil ach aon a tha toirt comhfhurtachd dhomh;” agus air a bhi air fheorach dheth ciod e sin, fheagair e, “Thug mi buaidh air mo nàmhaid a bu mhiosa, mo dhroch cridhe fein.”
- Cuiribh nàire oirbh fein le bhi cur fodh’r comhair fein na h-eisimpleirean a b’iomraitich a bha comharaicht’ air son a’ macantas.
Bhos ceann na h-uile ni, coimeasaibh bhur spioradan ri Spiorad Chriosd. “Foghlumaibh ‘uam-sa,” tha E ‘g ràdh, “oir tha mise macanta agus iorasal.” Mata xi: 29. Bha Criosd macanta agus iorasal, ach tha mise uaibhreach agus feargach; b’e àrd-chliu Mhaois, “A nis bha’n duine Maois ro-chiuin, thar nan uile dhaoine bha air aghaidh na talmhuinn.” Air. xii: 3, agus b’e sin an duine da’m b’aithne Dia aghaidh ri aghaidh. Bha e air a ràdh thaobh Calvin agus Ursin gu’n robh iad le cheile de nàdur bras, agus gidheadh dh’fhoghluim iad macantas Chriosd air a leithid de dhòigh agus nach labhradh iad focal, fodh na brosnachaidhean a bu mhotha, a bhitheadh a chùm mi-chliu diadhachd. ‘N uair a leughas sinn na nàigheachdan taitneach a tha air aithris a thaobh na dearbh fhineachan, aig nach robh riamh na cothroman a tha againne, a thaobh na Pythagoreans, cia b’e air bith na tuasaidean a bhitheadh aca ‘n am measg fein feadh an latha, a chuireadh clos air gach ni le bhi cur na teach-daireachd so a dh’ ionnsuidh a cheile, ” Tha ghrian dlùth air dol fodha;” agus a thaobh Plato ris an fhoghluamaiche aige, ” Ghabhainn ort mur bhitheadh gu’m bheil an fhearg orm:” ‘n uair a leughas mi an caoibhneas agus an taisealachd a nochd Lycurgus do fhear suarach a bhuaile a mach aon de shùilean—tha nàire orm a bhi faicinn mar a tha na fineachan a toirt barrachd air na Criosduidhean, ann a bhi le’n argumaidean agus an àithneantaibh modhanail a ciuneachadh an spioradan, agus a toirt buaidh air an an-tograidhean. B’urrain solus fann nàduir Seneca a theagasg gu a ràdh, ” Goirtichidh corruich duine ni’s motha na’n oilbheum; oir tha leum shònraichte anns an oilbheum, ach cha’n eil fhis agam cia cho fad agus a ghiuleanas mo choruich mi.” Is nàire e gu’m bhitheadh na daoine so, a thainig cho fad air dheireadh oirne ann a’ meadhonan agus ann an cothroman, cho fad air thoiseach oirne ann a’ macantas agus ann a’ foghaidean.
- ‘S an àite mu dheireadh. Seachnaibh gach uile aobharan brosnachaidh.
Esan nach cluinn an clag cha’n fheum e ‘m bal a tharruig. ” Pilidh freagrath min corruich; ach duisgidh briathra garg fearg.” Gnàth. xv: 1. Na b’e mhàin gu’n dean thu ùrnuigh agus gu’n rùnaich thù ‘n a aghaidh, ach thoir thù fein air falbh cho fad agus is urrain thù a mach a slighe a pheacaich ‘n am b’urrain dhuit corruich a sheachnadh ‘n a ceud eirigh, cha’n eil mòran eagail dhà d’thaobh a ris; oir cha’n eil e thaobh a pheacaidh so mar a thaobh peacaidhean eile; tha peacaidhean eile a fàs a dh’ionnsuidh an làn neart a lion beag ‘us beag, is e’n ceud ghlusadan an fheadhan is laige ach tha’m peacadh so air a bhreith ‘n a làn neart, tha e nì’s làidire an toiseach; seas ‘n a aghaidh an sin, agus tuitidh e romhad. Mar sin foghlumaibh bhur cridheachan a ghleidheadh ‘n uair a dh’eireas brosnachaidhean.
Am 9. ‘S e’n naoidheamh àm gu bhi cleachdadh an dichioll is motha, àm a bhuaireidh, anns am bheil Satan a cur seisde dlùth ri daingneach rioghail cridhe a Criosduidh, agus gu bitheanta a gheibh e sàr chothrom air le cion faiceil: ‘s e th’ann a bhi gleidheadh a chridhe a nis, cha’n e mhàin tròcair ach dleasdanas. Is aineamh iad na Criosduidhean a tha cho mion eolach air a bhì lorgachadh a mach na mearachdan, agus ann a bhì cur an aghaidh ‘n an argumaidean a chleachdas Satan gu bhì ga’n tarruig a chùm peacaidh, gu bhì tighinn a mach gu sàbhailte bho’n a h-ionnsuidhean sin. “Deanamh faire agus ùrnuigh,” deir an Tighearna, “chùm nach tuit sibh ann am bhuaireadh.” Marc. xiv: 38. Thuair eadhon Daidhbhidh cliuteach agus Solamh glic goirteachadh air son a’ mì-chùram, aig a leithid so de dh’àm. ‘S e so, uime sin, an naoidheamh cuis.
Cuis 9. An dòigh anns an urrain Criosduidh, ‘n uair a tha e air a bhuaireadh gu peacaidh, a chridhe a ghleidheadh bho bhì geilleadh do bhuaireadh.
Nis tha sia argumaidean sònraichte leis am bheil Satan gu seolta a faotainn a stigh a bhuaireidh; annta uile oidheirpichidh mi bhì toirt dhuit cuideachadh air son a bhì gleidheadh do chridhe.
(R’a leantuin)