(Air a leantuinn bho t.d. 91)
Caib VII. Anns am bheil air a nochdadh cia meud na nithean a tha Criosd a deanamh air son a chéile uile.
Is firinneach, faodaidh cuid a ràdh, gu’m bheil Pearsa Chriosd ion-mhiannaichte, ach ciod a nì E air son a chéile? Ciod a dh’fhaodas ar n’anamaibh sùil a bhi aca bh’uaithne, ma dhùineas sinn a stigh Ris ann an cùmhnanta-pòsaidh? Ciod a ni E? Ciod nach dean E air bhur son? ‘S cinnteach gu’n dean E nithean a tha coltach Ris Fein, agus nach dean E nithean mòr air son a chéile uile. Agus O is sona, is sona iad da-rìreadh a tha pòsda Ris! Nochdaidh mì dhuibh, gu bhi tarruig ni’s eifeachdaich anamaibh bochd dha ionnsuidh, ciod a nì E air son a chéile, anns na nithean a leanas.
I. Diolaidh E am fiachan uile.
II. Ni E suas am falambachdan uile.
III. Leighisidh E’n galairean uile.
IV. Giulainidh E an uallaichean uile.
V. Ni E milis an àmhlghairean uile.
VI. Ceannsaichidh E an naimhdean uile.
VII. Cuimhnichidh agus reitichidh E an cùraman uile.
VIII. Ceanglaidh E stigh iad ann am beatha shiorruidh agus glòir.
I. Diolaidh E am fiachan uile, a toirt làn-shaoradh dha’n anamaibh, bho gach peacadh agus cionta. Cho luath agus a tha bean pòsda ri fear, no, air ball, tha a fiachan uile a tighinn gu bhi air a’ meas dhà-san, pàighidh e iad uile, na co-dhuibh tha c tighinn gu bhi buailteach dha sin. Air an dòigh cheudna, cho luaithe ‘s a tha anam air a phòsadh ri Criosd, tha fhiachan uile do lagh agus do cheartas a tighinn gu bhi’n am fiachan Chriosd, agus diolaidh E iad uile. Agus O cia mòr a nith so! A chàirdean, tha sinn uile fodh fhiachaibh, gu dombain fodh fhiachaibh do lagh agus do cheartas Dhé: tha gach aon againn fodh bharrachd agus deich mile talanta, Mata xviii. 24. Tha sinn ‘n ar luidh fodh bheanntan iomlan de pheacadh agus de chionta. Gu firinneach dh’fhág ar ceud athair sinn agus a shlìochd uile fodh fhiachaibh; thug sinn peacadh agus cionta leinn a stigh do’n t-saoghal, agus an latha air an d’rugadh sinn, dh’fhaodadh ceartas Dhé greim a dheanamh oirne, agus ar tilgeadh ann am priosan ùdlaidh dorchadas iomlan. Tha’n t-Abstol naomh ag ràdh, “Uime sin mar a thàinig peacadh a steach do’n t-saoghal tre aon duine, agus bàs tre’n a pheacadh; mar sin mar an ceudna thainig bàs air na h-uile dhaoine do bhrigh gu’n do pheacaich iad uile.” Rom. v. 12. Pheacaich Adhamh, agus pheacaich sinn uile ann, air dhuinn uile bhi ann-san mar an ceann coitchionn; agus tha cionta a ghniomh pheacach so air a mheas dhuinne cho cìnnteach agus ged a bhiodh gach aon againn dha ghniomhachadh ‘n ar pearsachan fein agus tha sinn uile gu ceart air ar diteadh leis. Bh’uaithe so, mar an ceudna, rann 18, tha e’g innse dhuinn, “Uime sin mar tre chionta aon duine a thàinig breitheanas air na h-uile dhaoine chùm dìtidh, is amhuil sin mar an ceudna tre fhireantachd aoin, a thàinig an saor-thiodhlac air na h-uile dhaoine chum fìrcanachaidh na beatha. “Maille ri so, tharruig sinn oirne fein fiachan ro-mhòr, oir tha sinn ‘n ar luidhe fodh anabharr cionta gu h-achdaidh de dhath sgàrlaid agus corcuir. Mo thruaigh! cha d’rinn sinn a bheag ach peacachadh bho thàinig sinn riamh a stigh do’n t-saoghal; agus, da-rìreadh, cho fad ‘s tha sinn a mach a Criosd, an dara cuid is peacadh gach nì a tha sinn a deanamh, na gach nì a tha sinn a deanamh is peacadh e. Tha sinn gach latha a ruith suas cùnntas ùr, a cur peacadh ri peacadh, agus cionta ri cionta. Agus O cia cho mòr, uime sin, ‘s a dh’fheumas ar fiachan a bhi do lagh agus do cheartas! Tha sibh ag amharc air an duine sin a bhi domhain ann am fiachan da-rìreadh, aig am bheil fhiachan cho lionmhor agus cho mòr agus nach urrain aithne a bhi aige orra, na’n cùnntas. Agus mar so tha e dha’r taobh-nc, tha ar peacaidean cho lionmhor agus cho mòr, agus mar sin tha ar fiachan do lagh agus do cheartas, nach urrain sinn fios a bhi againn orra na’n cùnntas. Glaodh Daibhidh, ged a bu duine naomh e, “Co thuigeas a sheacharain? o lochdaibh diomhair glan thusa mì.” (Salm xix. 12. Mo thruaigh, co againn is urrain peacaidean aon latha a chùnntas? Tha iad a dol thairis air ar ‘n eolas; agus nì’s miosa fathasd, feumaidh e bhi, am feadh ‘s a tha sinn ‘n ar staid nàdurra, a bhi meudachadh ar peacadh agus ar cionta gach latha agus gach uair. Nis, cia mar is urrain na fiachan so uile bhi air am paigheadh, am peacadh agus an cionta so a bhi air an dioladh agus deanamh air falbh leo? Is ann a mhàinn le Criosd, duinnibh a stigh Ris ann an cùmhnanta-pòsaidh, agus bidh ar ‘n anamaibh air an saoradh bh’uatha uile.
Tha ceartas a seasamh air riarachadh, tha e gairm air son lán-diolodh; is i so a chainnte, Pàigh, na theirig a dhìth; Pàigh, ar neo bi air do dhìteadh. Agus cha’n eil nì againn dhe ar cuid fein gu bhi a dioladh a chuid is lugha dhe na fiachan, ni mothà is urrain sinn a bhi cur ceart ann an sealladh Dhé an eucoir a rinn sinn Air leis a pheacadh is lugha; agus an nì a tha cur ri ar truaighe, tha sinn gach latha ann an cunnart greim a bhi air a dheanamh oirne, ni mothà tha fhios againn cia cho luath ‘s a nì ceartas greim oirne, le laimh an teachdaire uamhasaich am bàs, agus a thilgeas e’m priosan sinn, bho nach eil saorsa gus an iochd sinn an fheoirling dheireannach, ni nach gabh a bhi air a deanamh gu bràth, Mata v. 26. Nis, a pheacaich, am bu mhaith leat t-fhiachan a bhi air am pàigheadh, do pheacaidean a bhi air a’ maitheadh, agus t-anam a bhi air a shaoradh bho chunnart a bhi air a ghlacadh? an sin thoir thu fein suas do Chriosd ann an co-cheangal posaidh; O! ‘s e so an aon dòigh gu bhi’g iochdadh an ionlain. Tha Criosd ag ràdh ri ceartas a thaobh a chéile uile, mar a thuirt Pòl ri Philemon a thaobh Onesimus, “Ma rinn e eucoir ort, na ma dhligheas a nì sam bith dhuit, cuir sin as mo leth-sa.” Mar sin tha Criosd ag ràdh ri Dia dha do thaobh — sa air ball an deigh dhuit dùnadh a stigh Ris, Athair, ma rinn a’ t-anam so eucoir ort, na ma tha e fodh fhiachan Dhuit, cuir n mo chùntas-sa e; ghabh mì fhiachan uile orm Fein, bithidh mise cùntachail dhuit air son na h-uile. Athair, air son an anama so dhòirt mi m’fhuil agus bhàsaich mì, air son an anama so bha mì air mo dheanamh ‘n am pheacadh, agus ‘n am mhallachadh, tre’m bheil do cheartas lán shàsuichte; bitheadh e, uime sin, air a chur saor. O anam cia mar a bu chòr dha so do tharruig gu Criosd! An urrain dhuit a bhi riarachte le bhi fodh leithid de dh’fhiachan mòr? Agus an e nì beag a th’ann dhuit a bhi ann an cunnart glacadh cho uamhasach ‘s a nì ceartas mu’n do labhair sinn? Na smuainticheadh tì duine a bhi fodh dheich mìle pùnd Sasunnach de dh’fhiachaibh agus gun nì aige gu bhi dha phàigheadh, agus e dha fhaicinn fein ann an cunnart gach tiota a bhi air a thilgeadh am priosan cia cho duilich ‘s a dh’amhairceadh tì air a shuidheachadh a bhi agus cia cho toileach, nach saoileadh tì, a ghreimicheadh e air taigse bho neach air bith a bhi dha shaoradh bh’uaithhe so uile! Anam, tha do shuidheachadh deich mile uair ni’s duiliche, agus cia cho toileach ‘s a bhùinneadh dhuit gabhail ris an Tighearn Iosa a tha toileach, agus ‘s e Fein a mhàin is urrain, na fiachan uile a dhioladh air do shon? Gu h-aithghearr, tha sinn a leughadh mu spioradan a tha cheana ann am priosan, I. Pead. iii. 19. Chuir ceartas a cheana a mach a lamh gu bhi glacadh miltean agus deich miltean agus chuir i iad ann am priosan dorchadas siorruidh; agus ciod is urrain thusa sùil a bhi agad ris bh’uaithhe, ach a bhi air deiligeadh riut gu luath anns an dòigh cheudna, mar a dùinn thù stigh ri Criosd mar t’fhireantachd gu bhi deanamh riarachadh air do shon? Tha fhireantachd dhe leithid de ghné agus gu’n dean i làn riarachadh, agus tha i uile gu leir a co-fhreagradh gu bhi coinneachadh ris na h-agartasan is teinne aig lagh agus ceartas; agus air Dhà bhi air dùnadh a stigh Ris leat-sa, tha t-fhiachan uile air an dioladh air ball.
(R’a leantuinn)