Leiss an Urr. Eidard Pearce (A.D. 1672)
(Air a leantuinn bhi t.d. 373)
IV. Mar so tha cridhe Chriosd, agus e air a shuidheacadh air a leithid de dhòigh gu bhi air a pòsadh ri peacaich; agus gu’n do chuir Se E Féin fodh cheanglaichean gu bhi gabhail riutha, agus gu bhi dha’n gabhail na’m b’e agus gu’m biodh iad toileach a bhi air am pòsadh Ris: agus ciod e’m faillseachadh is motha air a chridhe na so? Na’n cuireadh duine òg e féin fodh cheanglaichean a bhi pòsadh a leithid so de bhoireannach, ged a bha fathasd fuath aice dha, agus gu’n robh i gu tur ‘n a aghaidh; thigeadh tu gu cinnteach a dh’ionnsuidh a cho-dhùnaidh gu’n robh a chridhe gu mòr air a shuidheachadh air pòsadh rithe: agus gu cinnteach cha’n e nì eile ach so a tha Criosd, Tighearna na glòire, a deanamh. Tha E air tighinn gu bhi ceangailte a bhi pòsadh peacaich bhochd ris Féin, seadh, ged a tha iad aig an am so dha fhuathachadh, agus uile gu leir ‘n a aghaidh; gidheadh ma’s e gu’n tig iad mu dheireadh gu bhi toileach a ghi dùnadh a stigh Ris, thàinig E gu bhi ceangailte a bhi gabhail riutha. Thainig E gu bhi ceangailte an dà chuid wha’n Athair agus dhoibhsan.
-
Tha E ceangailte do’n Athair a bhi gabhail pheacadh, agus dha’m pòsadh Ris Féin, na’s e agus gu’n tig iad dha ionnsuidh. Tha’n uibhir sin air a chur fodh’r comhair ann an Eoin vi. 27. “Deanabh saothair cha’n ann air son a bhidh a theirgeas, ach air son a’ bhidh a mhaireas chùm na beatha siorruidh, a bhair Mac an duine dhuibh: oir esan sheulaich Dia an t-Athair”; ‘s e sin dh’òrduich agus shuidhich Dia an t-Athair Criosd; leag E lagh Air gu beatha mhaireannach a thoir, agus uime sin E Féin do pheacaich a tha tighinn dha ionnsuidh; agus faodaidh sinn uime sin a bhi cinnteach gu’n dean Se E; seadh tha Criosd ag amharc mar fodh lagh dha’n Athair so a dheanamh, agus, uime sin, tha E ‘g ràdh, “Is e mo thlachd do thoil a dheanamh, a Dhé; seadh, tha do lagh an taobh a stigh de m’ chridhe,” Salm xl. 8. Ciod e’n lagh? Tha lagh eadar-mheadhonaireachd, a tha’g àithne Dhà, mar a bhàsaich E air son pheacach, mar sin a bhi gabhail ri peacaich ‘n uair a thig iad dha ionnsuidh. Agus ‘s cinnteach Esan a choimhliion cho saor e anns an aon, nach bi E easumhail dha anns an aon eile. Ann am focal, anns a chùmhnanta sin (ris an abair diadhairean cùmhnanta saorsa) a chaidh a dheanamh eadar an t-Athair gus Iosa Criosd bho shiorruidheachd, thaobh slàinte pheacach, thàinig Criosd gu bhi ceangailte do’n Athair a bhi gabhail gach neach a thigeadh dha ionnsuidh, agus bithidh E dileas.
-
Tha E ceangailte do pheacaich iad fein anns a chùis so. Thug E da-rìreadh dhoibh a cheangal. Thug E dhoibh a ghealladh, nì is e a cheangal, agus ceangal làidir mar an ceudna, gealladh nach urra cumhachd air bith busidh a thoirt air, agus faodaidh an t-anam amharc air mar sin. Ach c’ait am bheil an gealladh? Gu cinnteach tha’n soisgeul uile mar gu’m biodh aon ghealladh coitchionn air a dheanamh Leis a chùm na chìche so. Ach gabh aon air son chàiche uile; “Gach nì a bheir an t-Athair dhomhsa, thig e a m’ionnsuidh; agus an tì a thig a m’ionnsuidh, cha tilg mi air chor sam bith a mach.” Eoin vi. 37; ‘s e sin, Gabhaidh mi gu ro-chìnnteach a m’ionnsuidh e, agus bheir mi dha Mi Féin agus beatha mhaireannach. Agus cia cho minic agus a dh’ath-nuadhaich E a cheangal so! Seadh, agus a chùm gu’m biodh e daingean agus fior do ar creidimh, mar a tha e ann féin, chuir E ris a sheula, agus a leithid de sheula agus a tha dha dheanamh uile gu leir taobh thall do theagabh; oir is e th’ann seula fhala Féin. Uime sin tha e air a ràdh ris an t-soisgeul an tiomnadh nuadh ann na fhuil, ‘s e sin air a sheulachadh agus air a dhaingeachadh ‘n a fhuil. Lùcas xx. 20. Agus tha fuil a chùmhnanta air a ràdh ri fhuil; do bhrigh gu’m bheil an cùmhnanta agus a gheallaidhean air an seulachadh leis an fhuil sin. Eabh. ix. 24-28. Seadh, tha tuilleadh fathasd ann; Mar eil gu leoir ‘n a ghealladh agus ‘n a sheula, gheibh iad tuilleadh, oir ris na dhà so tha E cur a mhionnan air son an tearuinteachd anns a chùis; “Gu deimhin, deimhin tha mì ag ràdh ruibh, An tì a dh’eisdeas ri m’fhocal-sa, agus a tha creidsinn anns an tì a chuir uath mì, tha a bheatha mhaireannach aige, agus cha tig e chùm dìthidh, ach chaidh e thairis o bhàs gu beatha; agus a ris, “Gu deimhin, deimhin tha mì ag ràdh ruibh, Gu bheil an uair a teachd, agus gu bheil i nis ann, anns an cluinn na mairbh guth Mhic Dhé, agus an dream a chluinneas, bidh iad beo.” Eoin vi. 24, 25. B’e “Mar is beo mise” dòigh mionnan Dhé anns an t-Seann Tiomnadh, agus ann an sin tha E toirt a mhionnan nach eil tlachd Aige ann an bàs pheacach, ach gu’m pilleadh iad agus gu’m biodh iad beo, Esec. xxxiii. 11, agus ‘s e Gu deimhin, deimhin, “doigh mionnan Chriosd anns an Tionnadh Nuadh, agus tha E an sin, tha sibh a faicinn, gu’m bì anamaibh a thig dha ionnsuidh beo.” O is sona sin, “tha fear dhe’n a h-aithrichean a glaodhaich,” air sgàth am bheil Dia a toirt a mhionnan, ach Oh! sinne tha eas-creidmheach, mar a creid sinn E a tha toirt a mhionnan.” Mar sin thug Criosd dhuinn a cho-cheangal, a bhealladh, agus sin air a sheulachadh le fhuil, agus ri so uile chuir E a mhionnan a chùm a bhi ni bu mhotha a misneachadh ar creidimh; agus ciod tuilleadh a mhiannaicheas sinn? Ma tha gealladh duine agaibh a bhi deanabh siud na so, tha sibh a smuainteachadh gu’m bheil sibh ceart, air dhuibh a bhi dha mheas an dà chuid comasach agus dileas; ach ma tha a sheula agaibh air a chur ris a ghealladh, an sin amhaircidh sibh oirbh fein mar tearuinte da-rìreadh anns a’ ghnothuch; ach mar a tha ris na dha so a mhionnan air a cur, an sin amhaircidh sibh air a ghnothuch mar nì a tha thairis air gadh teagamh, agus cha dìns leibh amhrus a chur ann. Feuchaibh! thug Criosd do pheacaich bhochd so uile chùm a dheanamh cìnnteach dhoibh a chùm an dlùth-ghlacadh agus gabhail riutha ann a bhi tighinn dha ionnsuidh; agus oh! cia cho daingeann agus a dh’fhaodas an creidimh seasamh air a so uile! agus ciod e’n aingidheachd ghràineil a dh’fheumas a bhi ann teagamh a chur ann air son aon mhòmaint! Is fior, cha’n eil a sheula na a mhionnan a cur nì air bith ri fìrinn agus cìnnteachd a gheallaidh annta féin; ach do ar mothachadh agus ar tuigse thà; ach a mhàin ann a bhi coinneachadh ri ar ‘n anmhuinneachdan tha’n aon ud agus an aon ud eile air an cur; Mar so tha’n t-Abstol ag innse dhuinn; “Uime sin air bhi do Dhia toileach air neo-chaochluidheachd a chomhairle nochdadh na bu phailte do oighreachan a’ gheallaidh, dhaingnich e le mionnan e: chùm tre dha nì neo-chaochluidheach, anns an robh e eu-comasach gu’n deanadh Dia breug, gu’m biodh againne comhfhurtachd làidir, a theich a chùm didein gu greim a dheanamh air an dòchas a chuireadh romhainn,” Eabh. vi. 17, 18. Gabh beachd, cha’n ann gu bhi daingneachadh, na bhi cur nì air bith ri fìrinn agus cìnnteachd comhairle Dhé na air a chur gu bhi daingneachadh agus a misneachadh ar creidimh. Mar sin chì sibh gu’m bheil Criosd vfodh cheangal gu bhi gabhail preacach dha ionnsuidh, ma thig iad dha ionnsuidh, agus a tha iad toileach a’ bhi air am pòsadh Ris. Agus cia mar a tha so a dcarbhadh gu’m bheil a chridhe anns a ghnothuch. O na abradh neach gu bràth, An gazh Criosd riumso ann a bhi tighinn dha ionnsuidh? Oir gu cìnnteach tha cùmhnanta dha cheangal gu so a dheanamh. Is fìrinn e, ged nach robh E fodh cho-cheangal air bith, cha leig sinn a leas a chur ann an amhrus; oir cho-eignicheadh a thrus E; agus ged nach biodh truss Aige, cha leig sinn a leas teagamh a chur ‘s a chùis oir cheangladh a cho-cheangal E. Dh’fheumadh Criosd fhocal àicheadh, a ghealladh, a sheula, a mhionnán agus na h-uile, na’n diultadh E aon anam a tha gu firinneach a tighinn dha ionnsuidh agus a miannachadh a bhi dúnadh a stigh Ris ann an cùmhnanta pòsaidh. Oh, ciod e mhisneachd a tha’n so!
(R’a leantuinn)