Ged a dh’ fheudas na chaidh a labhairt a bhi chum feum choitchinn pheacach de gach gnè, co ac a ghaireadh iad fathast le Dia no tha iad ‘nan coigrich dha, gidheadh cha bhuanaich sinn ann an deanamh comhchuir choitchinn sam bith dheth, do bhrigh gu bheil e air a rùnachadh a mhain air son aoin chrìch àraidh. Is e a tha ‘nar n-aire, a bhi ‘nochdadh ciod iad na ceud smuaintean a bhitheas ag éirigh ann an cridhe a’ pheacaich bhochd a tha fo iomaguin anama do bhrigh a chionta, ‘nuair a tha e an toiseach ag oidhirpeachadh saorsa ‘fhaotainn ann a bhi ‘pilleadh a dh’ ionnsuidh Dhé. Tha an lagh air ball a’ cur a stigh a thagraidh na aghaidh; — tha Dia air a thaisbeanadh dha mar ann am feirg, agus ‘an corruich, agus air a bhrosnachadh; agus tha uamhas an Tighearna, ann an tomhas mór no beag, ‘ga chuaireachadh air gach taobh. Tha so ‘ga lionadh le h-eagal, agus nàire, agus rughadh gruaidh; ionnus nach ‘e’ fhios aige ciod a ni e. Ciod, ma seadh, a tha am peacach a’ deanamh ciod iad a smuaintean anns an t-suidheachadh so? Am bheil e ‘saolisin. teicheadh o Dhia, agus gach uile oidhirp an deigh saorsa a thoirt thairis? Am bheil e ‘g ràdh, “Tha an Dia so na Dhia naomh agus uamhasach; cha-n ‘eil e ‘nam chomas seirbhis a dheanamh dha; is dlomhain dhomh-sa ‘bhi ‘sealltuinn air son ni sam bith uaith ach feirg agus léir-sgrios: agus uime sin is co maith dhomh suidh sios as a bhi ‘leantuinn air m’ aghaidh ‘an dòchas faotainn am fagus dha?” Cha-n fheudar ‘aicheadh nach bi an samhuiil so de smuaintibh a’ faotainn cleachdadh anns a’ chor so tre’n mhi-chreidimh, agus air uairibh nach bi an t-anam air a chur fo mhòr imcheist leò: ach cha-n ‘eil cleachdadh àraidh so an anama a’ crìochnachadh anns na smuaintibh so; tha toradh eile aige: tha e ‘gairm a’ pheacaich a dh’ ionnsuidh ceud oibreachaidh àraidh an anama ghràsmhoir ‘nuair a tha e ‘g éirigh nios as a dhoimhneachdaibh. Is e sin, mar a chuireadh an céill, mothachadh agus aideachadh treibhdhireach air a’ pheacadh, maille ri féin-diteadh ann a bhi ffreanachadh Dhé; is e so an ceud ni gus am bheil an t-anam sin air a thoirt a tha ‘g oidhirpeachadh éirigh nios as a dhoimhneachdaibh. Bha rùn coitchionn an anama, a bhi ‘deanamh gnòthuich choimhlionta de’n obair a tha measg a làmhan, air ‘fhosgladh suas a cheana. Is e an t-ath ni chum am bheil sinn air ar treòrachadh anns na briathraibh so, a’ bhuaidh a tha aige air an anam a bhi ‘beachdachadh air Dia a’ comharachadh aingidheachd, eadhon sin a rinn sinn a nis ‘ainmeachadh. Is e so am feum mòr agus àraidh a tha an creidimh a’ deanamh de’n lagh; air an leudaich sinn anns an teagasg a leanas.
Chuir sinn an céill a cheana suidheachadh coitchionn an anama sin a tha air a cur thuige tre ghràs, agus a tha ‘cur roimhe ann an neart gràis a bhi ‘g oidhirpeachadh éirigh nios as na doimhneachdaibh anns am bheil e air tuiteam tre’n pheacadh. Rinn sinn mar an ceudna a nochdadh, ann an rathad coitchionn, ciod ris am feud e coinneachadh, seadh, a bhitheas mar is trice cinnteach coinneamh a thoirt dha. Theagamh gu’n imich e mach an toiseach mar a rinn Samson le seachd duail a chinn air am bearradh, a’ saoilsinn gu’n dean e mar air uairibh eile; ach tha e gu h-aithgheart a’ fòghlum gu’n do chaill e a shìth, gu bheil a chreuchdan goirt, agus a choguis fo bhuaireas, agus Dia ann am feirg, ionnus gu bheil a shuidheachadh gu h-iomlan, ‘na mheasrachadh féin, ro chunnartach. Tha so ‘ga lionadh de na smaintibh a tha air an cur an céill anns an treas rann so, air chor as gu bheil e teachd a dh’ ionnsuidh a chomh-dhùnaidh sin ‘na inntinn féin a chuireadh an céill roimhe. Tha e nis a’ faotainn gu bheil gnothuch as ùr aige ri dheanamh ris an lagh. Agus uaith so tha am mothachadh agus an t-aideachadh peacaidh sin ag éirigh, maille ris an fhéin-diteadh sin ann am fireanachadh Dhé, air am bheil sinn a nis a’ labhairt. Cha-n ‘eil e fàs gruamach, reasgach, mi-thoilichte, agus a’ ruith air falbh o Dhia; cha-n ‘eil e a’ fannachadh gu buileach, no a’ tuiteam fo dhlobhail misnich, agus a’ sguir de na h-uile ni; ach tha e ‘bualadh gu h-iomlan air féin, agus fo mhohlachadh nan nithe so tha e ‘luidh sios aig cosaibh Dhé, a dh’ fhaicinn ciod e am focal no am binn a thig o a bheul.