Leis an Urr. R. SIBBES, D.D.
(Air a leantainn bho t.d. 132.)
Feum. Gu crioch a chur air a phuing so, tha mi guidhe oirbh, saothraichibh a chùm a bhi beo tre’n chreidimh so. Ann an so tha fianuis, ma’s urrainn sinn a bhi beo da reir. Cia mar sin? Gach latha a bhi deanamh feum do fhireantachd Chriosd, mar a tha sinn gach latha a ruith a stigh ann am peacadh. Bithibh cinnteach gu’m bi ‘ur coguisibh air an crathadh le fuil Chriosd, chùm agus mar a tha sinn a meudachadh cionta as ùr, mar sin gu’m bi maitheanas as ùr againn. Uime sin, gach latha saothraichibh gu bhi faicinn Dhé air a dheanamh reidh ribh, agus Chriosd mar ‘ur fear-tagraidh maille ris an Athair. Tha Chriosd a nis ann an neamh. Ma pheacaicheas sibh deanamh feum dheth. ‘S e so a bheatha bu chòr a bhi aig a Chriosduidh, a bhi deanamh feum de fhireantachd Chriosd. ‘N uair a gheibh sibh bhur nàdur truailte, theirigibh gu Dia, agus abraibh, Thighearn, ged tha mo nàdur truailte ann fein, gidheadh tha e naomh agus fior-ghlan ann an Chriosd. Ghabh e amhaineachd nàdur na daonnachd ga ionnsuidh fein chum agus gun comh-phàirticheachd e luach agus eifeachd nàdur na Diadhachd ruinne. A thaobh mo ghniomharan, is peacach mi, ach phàigh Chriosd m’fhiachan uile agus tha e nis air neamh. Choimhlion e gach uile fhireantachd air mo shon-sa. Na amhaire orm mar a tha mi annam fein, ach amhaire orm mar a tha mi ann an Chriosd. Is aon Eisan agus mise. Bu chòr gu’m b’e so ar n-obair gach latha, a bhi’g iarruidh a bhi ga’r faicinn fein ann an Chriosd, agus a bhi ga fhaicinn-sa agus sinne na’r n’aon. Bu chòr dhomh leudachadh air a phuing so ni’s fhaide ach labhruidh mi focal air an aobhar.
Ciod e’n t-aobhar air son am faod agus an toir an Comhfurtair seachad dearbh-shoilleireachd mu fhireantachd. “Do bhrigh gu bheil mi ‘dol a chùm an Athar.” Ciod e an neart a tha ‘s an aobhar sin? tha so: ghabh Chriosd air a bhi na urras dhuinn, agus feumaidh e ar saoradh bho ar n-uile pheacaidhean ma’s urrainn e dol a chùm an Athar. Na’m bitheadh aon pheacadh gun riarachadh air a shon cha b’urrainn e ‘dhol a chùm Athar, ach a nis tha e air dol a chùm Athar, uime sin tha riarachadh air a thoirt air son ar n-uile pheacaidhean. Mar sin tha dol suas Chriosd na bharantas gu leor dhòmhsa gu bheil mo phearsa air gabhail ris agus mo pheacaidhean air am maitheadh; do bhrigh gu bheil e air dol a chùm an Athar, gu bhi ga thaisbeanadh fein an làthair an Athar air ar son-ne, ni nach b’urrainn dha dheanamh mar a robh e air gach uile fhireantachd a choimhlionadh.
Ach c’ar son a chaidh e chùm an Athar? Air son co-chur a dheanamh air an ni a dh’oibrich e. Mar a robh Chriosd air dol a chùm an Athar cha b’urrainn e’n Spiorad Naomh a chur do ar n’ionnsuidh-ne. Uime sin, tha feum mòr ann e bhi dol a chùm Athar. Tha Satan a tagradh an làthair Dhe gu bheil sinn mar sud’s mar so, ach a deir Chriosd, dhoirt mise m’fhuil air an son; agus, mar sin, tha e deanamh eibhraidh ar n-uile ùrnuighean laga. Mar a’ robh sinn neo-ionlan, ciod e’m feum air Eadar-mheadhoinair air neamh? Uime sin, tha e air a ‘dhol gu neamh gu bhi toirt na brigh a uile chasaidean Shatain, agus gu bhi’g ullachadh aite dhuinn. Faigh-mid bàs, ge b’e cuin, tha ar ‘n aite ullamh.
An sin a ris, tha e ‘dol a chùm an Athar gu bhi ga’r còmhdach le dàimh mhilis, gu bhi deanamh ar n-Athair-ne dhe’n an Athair. Oir tha e ag radh an Eoin xx, 17: “Tha mise ‘dol suas a chùm m’Athar fein agus bhur n-Athair-se,” agus, mar sin, cha nàr leis bràithrean a ghairm dhinn. Do bhrigh so faodaidh sinn a dhòl a dh’ionnsuidh Dhé agus ar n-Athair a ghairm dheth; agus, ‘n uair a gheibh sinn bàs, faodaidh sinn gun ladurnas a ràdh, “Athair tha mi tiomnadha mo spioraid ann ad laimh-sa”; oir tha gràdh aig an Athair dhuinn mar a thug e gràdh do Chriosd, ach ann an tomhas tur eadar-dhealaicht’. Ciod e chomhfurtachd a tha’n so, ‘n uair a gheibh sinn bàs gu’m bheil sinn a dol a chum ar n-Athair, a tha ni’s fearr na athair talamhaidh air bith. Uime sin, buineadh oibhneas a bhi oirrne ‘n uair a thig am ar siubhail. Chi sinn mar a leum cridhe seann Iacob ‘n uair a chunnaic e na carbadan a tighinn a mach as an Eiphit, do bhrigh gu’n rachadh e a dh’fhaicinn a mhic Ioseph, mar sin tha’m bàs air a chur a chùm ar giulain gu Chriosd, agus gu neamh, agus na’m bitheadh creidimh làidir againn bhitheadh-mid ro-oibhneach.
Agus foghlumadh-mid ann an so cleachdadh a chreidimh bho Chriosd, oir tha e’g ràdh, “Tha mi ‘dol a chùm an Athar.” Bha mòran uine fathasd ri ‘dhol seachad, cha robh ni bu lugha na da fhichead latha an deigh ais-eirigh, mu’s deachaidh e chùm an Athar, gidheadh tha e’g ràdh, “Tha mi ‘dol a chùm an Athar,” gu bhi nochdadh gu bheil creidimh a cur nithean ri teachd mar gu’m bitheadh iad ann: tha creidimh a faicinn neamh an làthair, latha bhreitheanais an làthair, agus na nithean sin a toirt buaidh air an anam mar gu’m bitheadh iad a nis an lathair. Na’m bitheadh spiorad a chreidimh againn chuireadh e mar so nithean a tha’m fad as mar gu’m bitheadh iad dlùth air làimh. Uime sin ‘n uair a choinnicheas sibh ri ni ‘s am bith a tha fàgail ‘ur slighe gu neamh fada, na trioblaideach, cleachdaibh ‘ur creidimh, agus mar sin deanamh ceann bhur turuis na ni a tha làthair do ‘ur spioradaibh. Ged a tha e fada bho
‘ur faireachadh abraibh, “Tha mi ‘dol a chùm an Athar.” ‘N uair a tha duine air a thoirt aon uair gu bhi creidsinn gur e Dia Athair ann an Criosd, bheir e air coiseachd a dh’ionnsuidh neamh roimh’n am.
Feum. Deanadh-mid feum do’n phuing so, Criosd a dol a chùm an Athar. A luchd mo ghràidh, cha’n eil puing do dhiadhachd anns nach eil tobar iongantach do chomfhuirtachd; agus ‘s e ar beag creidimh is aobhar nach eil sinn a tarruig barrachd comfhuirtachd bh’uatha. Uime sin, ‘n uair a tha sinn a dealachadh ri’r càirdean aig a bhàs, smaaintichibh orra air dol a chùm an Athar. Na’m bitheadh gràdh agaibh dhòmhsa, arsa Criosd, bhitheadh aoibhneas oirbh a chionn gu’n d’thubhairt mi ribh, Tha mi ‘dol a chùm an Athar. Na’m bitheadh gràdh againn da’r càirdean dheanadh-mid aoibhneas ‘n uair a gheibheadh iad bàs. A luchd mo ghràidh, bu chòr dha so comfhuirtachd a thoirt dhuinn, gu bheil Criosd air dol a chùm Athar. O, ciod i’n fhàilt a fhuair Criosd ‘n uair a chaidh e do neamh, agus bithidh an fhàilt cheudna againn ‘n uair a theid sinn a chùm an Athar. Ciod i’n aoidheachd oibneach a gheibh sinn bho’n Athair agus bho’n a Mhac, uime sin cha bu chòr do’n bhàs a bhi na thrioblaid dhuinn. Abraibh, Is leamsa fireantachd Chriosd, uime sin, fios agam gu’n teid mi chùm an Athar. Ciod e ‘s motha leamsa, uime sin, ciod e’n seorsa phianntaibh a theid mi troimhe. Ma tha duine a dol do’n àite is miannach leis, ge b’e cho trioblaideach ‘s a bhitheas an t-slighe bheir milseachd na criche air mi-mhisneachd na slighe a dhì-chuimhneachadh. Faodaidh gur eiginn dhuinn ‘dol do neamh tre chuan fala, ach cha dean e cron, ni a chrioch suas uile e. Ged a chailleadh-mid ar làmhan ‘s ar casan air an t-slighe, ‘s fearr a dhol crùbach do neamh na bhi danasa a dol do ifrinn. Eadar-theangaichte le Iain Mac a Chombaich, Gleann-dail.
(A’ chrioch.)