FRANCE, 17th May, 1918.
MY DEAR BROTHER,—Glad to have had your letter duly to hand. It gave me much comfort to have heard of you all, and especially that you were at home. I thought you were in the Zeebruge exploit, and I was looking up the papers to see the roll of names. I wrote to you some time ago to England, but gave you no settled address. As you said, you are continually on my mind, and that is of very little consequence indeed besides knowing, like the Psalmist, that the Lord thinks of us and that we are with Him continually.
My dear brother, I had a very hard and trying experience coming here—the arch-enemy pursuing my soul with unbelief and slavish fear, but my God soon removed those barriers by His promised presence, which was to me under shell fire as being hid in the cleft of a rock. Oh, what a consolation it is to have a place of resort! To have Christ as our refuge! His ear is ever ready to hear the groaning of the prisoner, and to me He is a very present help indeed. Faith has a wonderful arm; it can bring Christ out of heaven and place Him in our heart, and lay hold on the promise suitable for the needs of the needy.
I hope this note will find you in England, and that you will put your trust under Christ’s wings, however hard you may get it to struggle with Satan and his confederates from hell and their powers, also of unbelief and a wicked heart. Remember that all these bonds are like the cords of Samson in the hands of your Saviour. Look to Him; never take your eye off Him, for every time you take your eye off Him you have nothing but a glimpse of hell and despair, every sight of Him by faith and of His power to save will be an open heaven to you. May He be with you. Dear brother, language fails to express this horror; but my Lord is my Shield and Guardian. My warmest love to you.—Yours truly, brother,
JOHN.
Seamon.
A Rinneadh a Shearmonachadh aig Bogle’s Hole, ann an Sgireachd Mhontland, an iar Chlydesdale.
LEIS AN URRAMACH MAIGHSTIR EOIN WELWOOD.
“Agus ma’s ann air eigin a thearnar am firean, c’aite an taisbean an duine mi-dhiadhaidh agus am peacach e fein.”—I PHEAD. iv. 16.
(Air a leantuinn o t. d. 314.)
Feum IV.—Ach air son a cheithreamh fheum cleachdaidh. ‘Bheil na fireann ach gu gann air an tearnadh? Ann an sin theirinn, gu’m bheil feum agaibh a bhi pongail, faicilleach, agus dichiolach; oir tha mise a’ saoilsinn gu’m bheil sibh uile dochair nach ‘eil aig an obair so. Tha fearg Dhia gu mòr ann an aghaidh a ghinealach so. Ach, their sibhse, cionnas a bhitheas sinne co furachair agus dichiolach, air a leithid do dhoigh ‘s gu’m bi sinn ann am fàbhar Dhia, agus nach bi connsachaidhean aige ann ‘ar n’aighaidh an uair a thig e? ‘Bheil sibh a smuaineachadh so? Tha Dia teachd ann an aghaidh Bhreatuinn, mar is beò e, ann an cath thig e mach, agus tilgidh e sios righrean, uaislean, agus easbuigean, agus cuirdh e mach ifrinn agus damnadh ‘nam measg; gabhaidh e dioladh air an tir so. An sin ma ta, codhiubh a tha no nach ‘eil sibh a’ foghluim a bhi gluasad gu h-ionraic? ‘Nis innseam-sa dhuibh, nach dean an diadhachd sin an gnothach, a dheanadh gnothach gu duine a thabhairt troimhe ann an laithean Mhontrose, agus aig Dunbar, cha d’thoir e duine troimhe ann an amaibh na deuchainn so a tha teachd air Alba. Bheiream-sa cinnte dhuibh, gu’m bi e na dhuine iongantach nach bi air lotadh le buille, an uair a thig Dia am mach ann an corruich ann an aghaidh na’n tirean so. Tha mi a’ creidsinn gum bheil caochla do muinntir, aig nach ‘eil an teagamh is lugha nach d’theid iadsan as on fhearg a ta teachd air na tìrbh so: Ach theid iomadh as o fhearg shiorruidh nach d’theid as o’n fhearg so. Uime sin tha feum agaibh air’a bhi pongail ann bhuir n-imeachd; tha feum agaibh a bhi air bhur tûr chaithris. Tha mi cuir an ceill, nach e a mhâin gu’m bi na h-oighean amaideach, ach eadhon na h-oighean glic fein air am faotainn ‘na’n codal an uair a thig Dia. Tha mi a’ saoilsinn gur teirc iad air nach bi criothnachadh air a’ thabbhairt aig a theachd; bithidh an dream is ro-ionraic ach gu gann air an tearnadh. Tha mi ag aideachadh, gu’n gearr Dia fathast sios an luchd aidmheil ann an Alba, eadhon mar a ghearras duine sios feur. Bithidh am peacach ann an Sion, agus an cealgair ‘sa chridhe air an gearradh sios. Cha bhi iad ach teirc aig nach bi ni-eigin aige ‘nan aghaidh. Ri cuid their e, “dh’eisd sibh na fo’ mhinisteirean, agus cha d’rinn sibh riamh bròn air a shon. Agus ri dream eile their e, cha do shearmonaich sibh anns gach àm cunnairt, agus cha robh sibh dûrachdach ann an àm, agus ann an-àm, ach chaidh sibh a leth-taobh agus sheachainn sibh cunnartan; agus ri dream eile cha d’thug sibh rabhaidh dhileas; agus ri muinntir eile, cha do shaor sibh an tim; ‘siomadh searmon a chuala sibh, ach is beag am foghlum a ghabh sibh: agus ri muinntir eile bithidh e aige ri radh, rinn sibh comh-bhoinn ri mo chuid naimhde. Ri daoine uaisle bitheadh e aige r’a radh, Na nithe air an robh bhur n-intinn-se cha robh ann ach aolach a mhâin; ach bheir mise air anam, corp, agus na h-uile gu’m mothaich iad air son na nithe so.” Mar so tha mi a’ saoilsinn gur teirc an dream an aghaidh nach bi aige cunntas gort agus dubhach ‘san là sin. Bithidh nithe iongantach aige ri radh ri muinntir, agus is teirc an dream a gheibh e an ni a b’aill leis iad a bhi.
Uime sin guidheam oirbh b’bh diadhaidh da rireadh, oir tha Dia a’ teachd. Shearmonaich Nòah do’n t-seann saoghal, ach cha robh iad a bheag na b’fhearr. Agus tha ‘ghinealach so cosmhail ri bhi cinnteach gu’m bi ifrinn agus damnad ann an deireadh na cuis, agus gidheadh tha iad air an cruadhachadh, agus air an toirt seachad do’n diabhul gu a bhi air am mealladh. Gu cinnteach, innseam-sa dhuibh, gur maith ma bhitheas a h-aon ionraic ann an sgireachd. Air mo shonsa dheth’ cha’n ‘eil mi a’ faotainn ach teirc do mhinisteirean no luchd-aidmheil nach ‘eil gu h-iomlan mi-cheart. Mar air son giùlain sluaigh ann am folais agus ann an uaigneas, cha’n ‘eil ach teirc do luchd iarraidh ann am firinn air Dia, a chum an aimsir a shaoradh do bhrigh ‘s gu’m bheil na laithean olc. O, innseam-sa dhuibh c’ait am bheil mi smuaineachadh a bha beatha na diadhaidh na luidhe: tha e mu thimchioll an iomal no n-eirthir, Dail-Thebbhiot, Merns, agus Angus; agus feumaidh an luchd-aidmheil sin nach ‘eil a’ taigisinn dhoibh cómhnadh a bhi air an sguabadh air falbh; fhuair iad so a leithid do char dochar, air a leithid do dhoigh’s nach urrainn iad a bhi diadhaidh; cha’n urrainn iad an Tighearn iarraidh, tha a leithid do spiorad neo-mhothachail ‘nam measg. ‘Guidheam oirbh, sibhse a tha eólach air an sgireachd so, gu’n innis sibh dhoibh gu’n d’thoir Dhia do Mhoncland an iar a leithid do dhùsgadh, agus a bheir air an cinn uile gu’m mothaich iad a bhuille. Bha aca aon uair ministeir a ghabh mór shaother mu’n tiomchioll, an uair nach robh e air lathair maille riu, fathast’ air son a mhor chuid diubh, tha iad air fàs neo-sheasmhach mar Reuben. Ma gheibh iad ni-eigin air son an druim agus am broinn, cha ghabh iad suim ann a bheag do na nithe so. Ach tha mise ag innseadh dhuibh, gu’n eirich na criochan aingidh a bhàn agus a n-àird mu’r timchioll suas, agus gu’n dit iad an sgireachd so, eadhon na criochan so a tha air teachd gu bhi eudmhor air son ‘na firinn. Mur cuir Dia plaigh air Moncland an iar, mur d’thig iad gu fior aithreachas, tha mise mealta. Tha iad ag radh gu’n d’fhuaire iad beagan do shalachair an t-saoghail so, agus tha iad a’ cumail sin teann ann nan gairdeanaibh, agus cha’n ‘eil speis aca air son ni air bith eile; ach bu roghnaich leam-sa e bhi ann an iochdar na fàirge; b’fhear leam gu’m biodh e gu buileach air falbh. Ach innsidh mi dhuibh aon ni, gu’m bheil mi cinnteach, mar air son na’n daoiné so, a tha roghnachadh aolach roimh Chriosd, agus roimh dhleasdanais, sguabaiddh an Tigearn araon iad fein agus sin air falbh. Tha mi cinnteach gu’m bheil moran ann a mhallaicheas fathast an là anns an robh iad riabh na’n Tighearnan no ‘nam Morairean, an là an robh aca beartas riabh, ach gu’m b’fhearr leo gun robh iad a’ dol na’n déireich o dhoras gu doras. Se so an ni, na’m b’urra mi cainnte a chuir air, ann an cumantas, cha dean cràbhadh agus dicioll an gnothach, bheiream-sa cinnte dhuibh. Tha feum agaibh air a chuis fhaotainn gle shoilleir, agus ‘ur teisteads a bhi agaibh na luidh ri ‘ur taobh. An robh thu a’ basachadh gach là? An robh thu a fulang gach là? ‘Se sin ri radh, an robh thu a tionnsgan na nithe so ann ad’ inntinn? An robh thu a smuaineachadh air, ciod e ni mise ma dh’éireas na Pàpanaich, agus ma ghearras iad sgornanan ar-aon daoné mor agus daoiné losal na ginealaich so? Tha ‘ar righ agus ar comhairle uile a’ bruadarachadh; agus cha’n ‘eil sin iongantach; oir is furra’s le daoiné mòra a bhi ‘n comh-nuidh a’ bruadarachadh. Ach tha luchd aidmheil, agus eadhon a mhuinntir dhiadhaidh fein, a’ bruadarachadh mar an ceudna. ‘S teirc iad a tha nis na’n duisg; ‘s teirc a tha air an casaibh; agus is teirc a tha air an tür chaithris anns an là so. Ann an aon fhocal, bithidh na’s leóir ri dheanamh aig na h-uile, ‘nuair a thig an Tigearn a mach as àite a pheanasachadh luchd aitichidh na talmhainn.
(Ri leantuininn.)
CLOUDS and darkness, my Lord, are round about Thee; but justice and judgment the habitation of Thy throne. Black clouds of dark providence and awful majesty are Thy tremendous robe; but the rainbow of the New Covenant is ever round about Thine head—is the perpetual object of Thine attention. Often thick clouds of guilt hide Thy face, threaten a deluge of wrath to my soul; but for Thy name’s sake, blot out my transgressions as a thick cloud, and let me hear a sound of an abundance of Gospel rain, that I, that thousands, may revive as the corn, and grow as the lily.—John Brown.