4.
Tha iompachadh feumail, cha ’n e mhain chum gu ’m biodh cionta pheacaidh air a ghlanadh as, ach truaillidheachd a pheacaidh mar an ceudna. ’S ann anns an atharrachadh ghràsmhor so a tha obair naomhachaidh a tòiseachadh, agus ’s ann trid naomhachadh an Spioraid a tha truaillidheachd a pheacaidh air a ghlanadh air falbh, a chuid ’sa chuid, gus am bheil an t-anam air a lán shaoradh, agus fa’ dheoidh air a dheanamh iomchuidh air son oighreachd nan naomh san t-solus. Co fhad ’sa tha clann Dè air chuaart anns an fhàsach so, tha fùigheal a pheacaidh a gabhail comhnuidh annta, tha ’n t-ole so lathair maille riu. Tha ’m peacadh, cha ’n e mhain a gabhail comhnuidh annta, ach gu tric ag oibreachadh gu laidir, a cogadh an aghaidh an Spioraid, agus a ghàith ag iarraidh a bhi gan cumail ’nan traillibh fo a uachdaranachd fèin. Agus tha e soilleir o fhocal Dè, gu bheil iad gu tric air an ribeadh, a tuiteam ann am buaireadh, agus a toirt iomad cràdh agus trioblaid air an anamaibh fèin trid meairteaireachd, a pheacaidh. Tha iad a thaobh nàduir cno-truaillidh, a tuiteam cho tric anns a chlabar, agus gan salachadh fèin, as gu ’m bheil feum aca gach la bhi teachd a dh’ ionmsuidh fuil Chriosd, a tha glanadh o gach peacadh. Ach tha e ’na aobhar misnich do pheacaich bhochd a tha gam faicinn féin uile mar ni truaillidh, gu bheil tobar glanaidh ghnàth fosgailte, agus cuireadh aig na h-uile teachd d’ a ionnsuidh, agus a bhi ‘g ionnlaid ann, ciod air bith co neo-ghlan, agus neo-airidh ‘sa dh’ fheudas iad a bhi ‘nam faireachdann féin.
‘S e ‘n Spiorad Naomha ùghdair agus fear-crochnaich obair naomhachaidh; tha ‘n obair so, o a toiseach gu deir-eadh, gu sonruichte air a chùram-san, ach tha ‘n Spiorad Naomha gu tric air a chràdh le neo-chùram à phobuill, agus air uairibh air a bhrosnachadh gu bhi toirt air falbh a làthaireachd spioradail o an anamaibh; gidheadh, ena ‘n ‘eil e gam fàgail gu tur, na tréigisinn obair a làmha féin. Tha e gan cronachadh, agus gan irioslachadh air son am mi chùram, agus an cul-shleamhnachaidh mhinic; ach tha e anns an àm cheudna cumail a làmh ris an deadh obair a thoisich e ‘nan cridheachai bh, gus am bheil i air a deanamh foirfe. An uair a thòisich na h-Iudhaich air Jerusalem a thogail, an deigh dhoibh pilleadh air an ais o Bhabilon, bha iad air an cuartachadh le mòran do eas-cairdibh a bha ‘g amharc orra féin, agus air an obair le stùl a mhi-ruin, agus a gnàthachadh iomad meadhon chum an làmhan a dheanamh làg, chum stad a chuir air an obair; ach bha làmh an Tighearna le a phobull ann nan obair; agus uime sin, a dh’ aindeoin na bu chomasach an naimhdean a dheanamh, bha i air a giùlan air a h-aghaidh, a chuid ‘sa chuid, gus an robh i air a crochnachadh. Tha ‘m fior chreidmheach a tha gu treibh-dhireach a leantuinm naomhachd, air a chuartachadh le mòran do eascairdibh spioradail, a tha ro mhanach an deadh obair anns am bheil e saothrachadh a mhilleadh gu h-iomlan; ach tha làmh an Tighearn maille risean mar an ceudna ann a obair; agus uime, sin a dh’ aindeoin na ‘s urrainn a naimhdean a dheanamh, tha i air a giùlan air a h-aghaidh, gus am bheil i air a deanamh foirfe aig uair a bhais, agus air a crochnachadh ann an glòir.
III.
Theid mi nis air m’ aghaidh gus an treas ceann teagaisg, le bhi toirt fa ‘near, gu ‘m bheil an t-àm anns am bheil peacanna dhaoine air am maitheadh, no air an glanaidh as, ‘na àm fionnuaireachd o làthair an Tighearna.
1.
Anns a cheud àite, an uair a tha daoine air an dùsgadh gu mothachadh air an truaighe mar pheacaich, tha iad anns a choitchionn, làn do iomaguin, agus do chùram mu thimchioll slàinte an anama. ‘S e so an cor anns an robh a mhuimntir a bha air am bioradh ‘nan cridhe air là na Cuingis. Bha ‘n cridhe air a lot le géur mhothachadh air an cionta, bha ‘n coguis ga ‘n agairt air son lionmhoireachd am peacanna, agus bha iad ann an imcheist mhòir mu thimchioll staid chunnartach an anama. Nach bu bhrònach an cor nam fágadh Dia iad fad bliadhna le saighead a ghèur-mhòthachaidh so saithte ‘nan cridhe, gun fhurtachd na cabbhair sam bith a dheanamh orra? Bhiodh i na bliadhna thrioblaideach dhoibh; bhiodh e cho furasda bhi giùlan teasach fiabhruis fad bliadhna, a ‘s a bhi giùlan a leithid so do bhiòradh cridhe, do spiorad leòinte. Ach cha d’ fhàg Dia iad fad bliadhna, no eadhon fad seachduinn, anns an staid bhrònach so; oir tha aobhar a chreidsinn o ‘n chunntas a th’ againn mu ‘n timechioll ann am focal Dé, gu robh iad ann an úine ghoirid air an toirt gu fois anama tre chreidimh anns an Tighearn Iosa Criosd. Bha iad gun dàil air an irioslachadh, air an leaghadh ann am bròn diadhaidh, air an toirt gu flor aithreachas, agus air an aisig gu slìth maillle ri Dia, trid feartaibh na fola rinn iad féin a dhortadh air sliabh Chalbhari. Agus tha e ‘na ni cinnteach gu robh àm na sithe agus ma réite so, ‘na àm fionnuaireachd o làthair an Tighearna.
Chunnaic an t-Abstol Peadar nithe mòr agus iongantach, air là na Cuingis,—chunnaic e sluagh mòr do pheacaich air an dùsgadh as an ana-mothachadh, air am bioradh ‘nan cridhe, agus ag eìgheach fo eagal feirg,—“Fheara agus a bhràithre, ciod a ni sinni?” Chunnaic e mar an ceudna, “cumhachd an Tighearn làthair chum leigheas,” “a shlànachadh muinntir a chridhe bhriste, a thoirt saorsa do na braighdibh, agus a dh’ fhosgladh a phriosain dhoibh-san a bha ceangailte,”—seadh, chunnaic e mòran a bha ri saothair, agus fo throm uallaich air an toirt gu fionnuaireachd, gu fois anama, tre chreidimh anns an Tighearna Iosa Criosd. A nis, an deigh na nithe mòr so a chunnaic an t-Abstol, bha e nàdurra dha sùil a bhi aige ri tuille fhaicinn do na nithe ceudna, ri tuille do chumhachd agus do ghloir Criosd fhaicinn air am foillseachadh, ann an slàinte anamaibh neo-bhàsmhor dhaoine. Agus uime sin, tha e ro chosmhuil gu robh e ann am dòchas ri tuille do na nithibh tròcaireach so fhaicinn am meag nan Iudhach, an uair a thubhairt e riu, ann am briathraibh ar teagaig, “Deanaibh-se aithreachas, agus bithibh air bhur n-tòmpachachadh, chum gu ‘m bi bhur peacanna air am glanadh as, an uair a thig amanna fionnuaireachd o làthair an Tighearna.”
Thoir air tus fainear ciod e beachd Criosd mu na chreideach—“Mar an lili am meag na droighnich, is amhuil mo gradhsa, am meag nan nighean.” Cha ‘n eil Criosd a faicinn aon eile anns an t-saoghal a ta cho maiseach na shealladh ris a chreideach. Tha a chuid eile cosmhuil ri droighneach, ach tha an creideach na shealladh cosmhuil ri lili mhaiseach.—R. M. MacCheyne.