I. Thug Dia do Adhamh lagh mar cho-cheangal oibre, leis an do cheangail se esan agus a shliochd uile, ri h-úmhlachd phearsanta, iomlan, fhoirfe, agus ghnàth-mhur-eannach; a’ gealltuinn beatha an lorg a choimhlion-aidh, agus a’ bagradh bàis an lorg a bhrisidh; agus thug ghnàthach so uile air an cur air eul a nis fuidh ‘n Tiomnadh cheangail so air mhodh air bith, ‘s ann’ tha e gu mòr ‘s a dhaighneachadh.
II. An déigh do ‘n duine tuiteam, mhair an lagh so dhì ‘n a riaghail iomlan air fireantachd, agus is ann mar sin a thug Dia seachd e, air sliabh Shinai, ann an deich àitheantaibh agus bha e air a sgrìobhadh air dà chlár chloiche. Anns a cheud cheithir do na h-àitheantaibh, tha air a chur sos, ar dleasdanas do Dhia; agus anns na sè àitheantaibh deireannach ar dleasdanas do dhaoinibh.
III. A thuilleadh air an lagh so, d’ an goirear gu coit-chionn lagh nam Modhanna, chunnacas do Dhia gu d’ thug e do phobull Israel, mar Eaglais an àm a h-òige, reachda deas-ghnàthach, anns an robh iomadh òrdugh samhlachail, cuid diubh mu aoradh, a’ taisbeanadh, roimh làimh, Chriosd, a ghràsan, a ghniomhara, ‘thulangasa, agus a shochairean; agus cuid diubh a’ taisbeanadh iomadh gnè theagaig mu dhleasdanasaibh beusach. Agus tha na reachda deas-ghnàthach so uile air an eul a nis fuidh ‘n Tiomnadh Nuadh.
IV. Dhoibh-san mar an ceudna, mar chinneach air leth, thug e iomadh reachd mu bhreith ann an cùisibh àraid, a’ chriochnaich maillle ri staid a’ phobuill sin, gun iad a’ ceangal aon neach eile nis, ni ‘s faide na tha ceartas coitchionn ag iarruidh.
V. Tha lagh nam Modhann a gu bràth a’ ceangal nan uile dhaoine, eadhon iadsan a ta air am fireanachadh, co maith ri muinntir eile; agus cha ‘n ann a mhàin do thaobh nan nithe tha air an cur sos ann, ach mar an ceudna do thaobh ùghdarrais Dé, an Cruith-fhear a thug seachd e, agus anns an t-soisgeul, cha ‘n ‘eil Criosd a’ fuasgladh a’ cheangail so air bith, ach ‘s ann’ tha e gu mòr ‘s a dhaighneachadh.
VI. Ged nach ‘eil flor-chreidmhich fuidh ‘n lagh mar cho-cheangal oibre, gu bhì air am fireanachadh no air an diteadh leis; gidheadh tha feum mòr ann dhoibh-san, co maith is do dhaoinibh eile; do bhrigh gu bheil e mar riaghailt beatha a ta cur toil’ Dé agus an dleasdanas féin an
céill doibh, ‘g an stiùradh agus ‘g an ceangal gu gluasad d’ a réir sin; a’ nochdadh mar an ceudna, truaillidheach pheacach an nàduir, an cridhe, agus am beatha; air chor ‘s air dhoibh bhi ‘g an ceasnachadh féin leis, gu feud iad teachd chum tuilleadh mothachaidh do pheacadh, tuilleadh irioslachaidh air a shon, agus tuilleadh fuath dha, maile ri sealladh ni ‘s soilleire air an fheum tha aca air Criosd, agus air iomlanachd ‘ùmhlachd-san. Tha feum ann mar an ceudna dhoibh-san a ta air an ath-ghineamh-uinn, gu bacadh a chur air an truaillidheachd, do bhrigh gu bheil se a’ toirmeasg peacaidh, agus tha feum ‘n a bhagraidhibh, a thaisbeanadh an ni sin a tha ‘m peacaidh-san féin a’ toilltinn, agus ciod na trioblaidean anns a’ bheatha so féin, ris am feud iad dùil a bhi aca air an lorg, ged tha iad air an saoradh o mhallachd ‘a pheacaidh, tha air a bhagradh ‘s an lagh: Tha a gheallana mar an ceudna a’ taisbeanadh dhoibh, gu bheil ‘ùmhlachd ‘n a ni taitneach do Dhia, agus ciod na beannachdan ris am feud sùil a bhi aca an lorg a coimhlonaidh, ged nach ann mar nithibh air am bheil còir aca do thaobh an lagha mar cho-cheangal oibre. Air chor ‘s nach comhara idir bhi fuidh ‘n lagh, agus gun e bhi fuidh ghràs, gu bheil e a’ dèanamh maith, a chionn gu bheil an lagh a’ tabhairt misnich dha chum sin, agus a’ seachnad hùile, a chionn gu an lagh a’ cur sgàth air roimh ‘n ole.
VII. Agus de gach feum dhiubh sud a tha ‘s an lagh, cha ‘n ‘eil a h-aon an aghaidh gràis an t-soisgeil, ach tha iad uile gu milis a’ gabhail leis, air do Spiorad Chriosd a bhi ceannsachadh agus a’ neartachadh toil’ an duine, chum an ni sin a dhèanamh gu saor agus gu suilbhir, a tha toil fhoillsichte Dhé ag iarruidh a dhèanamh.
CAIBIDEAL XX.
Mu shaorsa Chriosduidh, agus mu shaorsa Coguis.
I. Tha ‘n t-saorsa choisinn Criosd do chreidmhich fuidh ‘n t-soisgeul, a co-sheasamh ann an saorsa o chiont a’ pheacaidh, o fheirg dhitidh Dhé, o mhallachd lagh’ nam Modhanna, agus iad bhi air an teasairginn o ‘n droch shaoghal a ta làthair, o bhruid Shatain, agus o uachdran-achd a’ pheacaidh, o ole an cuid àmhghar, o ghath a’ bhàis, o bhuidh na h-uighe, agus o dhìteadh siorruidh; agus mar an ceudna, gu-bheil slighe réidh aca dh’ ionnsuidh Dhé; agus gu bheil iad a’ a toirt ‘ùmhlachd dha, cha n ann o eagal tràilleil, ach o ghràdh macail, agus intinn thoileach. Agus bha iad so uile mar an ceudna aig na creidmhich fuidh ‘n lagh. Ach fuidh ‘n Tiomnadh Nuadh, tha saorsa nan Criosduidhean ni ‘s mò air a cur am
farsuinneach, ‘n an saorsa o chuing lagh’ nan deas-ghnàth fuidh ‘n robh an Eaglais Iùdhach; agus ann an dànachd ni ‘s mò gu teachd gu Righ-chathair nan gràs, agus ann an co-pàirteachd do shaor-Spiorad Dé dhoibh ni ‘s iomlaine na bu ghnàth le creidmhich fuidh ‘n lagh a bhi faot-ainn.
II. Is e Dia a mhàin is uachdaran air a’ choguis, agus dh’fhàg e saor i o theagasc agus o àitheantaibh dhaoine, a ta ann an ni ‘s am bith an aghaidh ‘fhocail; no fos a thuilleadh air an fhocal, co dhuibh ann an cuisibh creidimh no aoraidh. Agus mar sin, a bhi creidsinn an leithidle so do theagasc, no bhi toirt ùmhlachd d’ an leithidibh so do àitheanta, a thaobh coguis ‘s e sin fior-shaorsa na coguis a thoirt thairis: agus a bhi ‘g iarraidh dall-chreidimh a’us dall-ùmhlachd iomlan, gun agadh, ‘s e sin saorsa na coguis agus reuson fos a sgrìos.
III. Tha iadsan, a tha cur peacaidh ‘s am bith an gnìomh, no tha ‘g altrum ana-miann air bith fuidh sgàil saorsa Chriosduidh, d’a thrid sin a’ sgrìos crich na saorsainn Chriosduidh; eadhon air dhuinn a bhi air ar teasairginn o làimh ar nàimde, gu dèanamaid seirbhis do ‘n Tighearna gun eagal, ann an naomhachd, agus ann am fireantachd ‘n a làthair, rè uile làithean ar beatha.
IV. Agus do bhrigh nach e bu rùn do Dhia, gu n dèanadh na cumhachdan a dh’ òrduich esan, agus an t-saorsa a choisinn Criosd, a chéile sgrìos, ach gu biodh iad a’ cumail suas, agus a’ coimhead a chéile; uime sin, iadsan a bhios fuidh sgàil saorsainn Chriosduidh a’ cur an aghaidh uachdranachd laghail air bith, no an aghaidh uachdranachd laghail a’ chumhachd sin, cia ac’ is uachdranachd shaoghalta no Eaglais e, tha iad a’ cur an aghaidh òrduigh Dhé. Agus feudar gu laghail daoine tharruing gu cunntas, agus an leanmhuinn le smachdachadh na h-Eaglais, agus le cumhachd an uachdarain shaoghalta, a chionn a bhi sgoileadh an leithide sin do bharailean, no a’ seasamh an leithide sin do dhèanadais, ‘s a tha ‘n aghaidh soluis nàduir, no an aghaidh cinn shoilleir a’ chreidimh Chriosduidh, mu chreidimh, mu aoradh, no mu chaite-beatha; no an aghaidh cumhachd na diadhachd; no fòs an aghaidh an leithide sin do bharailean no do dhèanadais mhearaichdach, ‘s a tha ‘n an nàdur féin, no thaobh a’ mhodh air am bheil iad ‘g an craobh-sgoileadh, no ‘g an seasamh, a’ cur as do ‘n t-slotheainnt agus do ‘n riaghailt o ‘n leth muigh, a chuidh-ich Criosd ‘s an Eaglais.