II.
(Air a leantuin o t.-d., 472.)
[Bha na leanas air a sgrìobhadh leis an Urramach Tomas Watson a bha ‘na mhinisteir ann an Lunnainn. Chaidh a chuir a mach as a cho-thional anns a bhliadna, 1662, airson a dhìlseachd air taobh aobhar Dhé. ‘Se duine urramach priseil a bha ann an Tomas Watson, diadhaidh, iriosal agus fòghluimte, chan ann a mhàin le fòghlum litireil, ach leis an fòghlum nach urrainn fuil no feoil a thoirt seachad; ‘se sin ri ràdh leis an Spiorad Naomh, tre fhocal Dhé. Tha a’ chuid so dheth na sgrìobhaidhean aige air a chòigeamh àithne Exod. xx. 12. “Thoir urram do d’ athair agus do d’ mhàthair chum agus gu m bi do laithean buan anns an fhearann tha an Tighearna do Dhia toirt dhuit”—Seumas MacLeod.]
(4).
A ris tha an athair a tha crionna, is e sin am maighstir—is esan athair an teaghlach—uime sin theireadh seirbhiseich Naaman “athair ri am maighstir,” Righ. v. 13. Agus abraidh an ceannard-ceud de a sheirbhiseich “a mhic,” Matt. 8, 6. Is còir do ‘n t-seirbhiseach onoir a thoirt d ‘a mhaighstir mar athair an teaghlach. Ged nach biodh am maighstir cho uidheamaichte agus bu choir, gidheadh, chan fhaod an seirbhiseach a ghnothaich a dhearmad, ach feumaidh e gne air choir eigin de onoir a’ nochdadh dhà.
II.
Ann a bhi toirt ùmblachd d ‘a mhaighstir ann an nithean a tha laghaill agus onorach I. Pead. 2, 18, “a sheirbhiseacha, bithibh umhal do ur maigstiribh maille ris an uile eagal, chan ann a mhàin dhoibhsan a tha maith agus eùn, ach mar an ceudna dhoibhsan a tha ana-méineach.” Cha tug Dia ann an àite air bith cead dhuit a dhòl saor a d’ dhleasnas. Chan urrainn thu gun ùmhlachd a thoirt do d’ mhaighstir talmhaidh ach cha toir thu ùmhlachd do d’ mhaighstir air neamh. Na bi de’ n bharail gu’n saor eadhon t-inbhe no do shinnsearachd thu, cha saor eadhon na do ghràs thu, o ùmhlachd a thoirt do d’ mhaighstir; is e reachd Dhe, ùmhlachd a thoirt dhà agus tha an t-abstal ag ràdh, Rom. 13, 2, “Air an aobhar sin ge b’è air bith a chuireas an aghaidh a chumhachd, tha e cur an aghaidh orduigh Dhé; agus iadsan a chuireas ’na aghaidh, gheibh iad breitheanas dhaibh fein.
2.
Tha ùmhlachd an t-seirbhisich d’ a mhaighstir air fhaicinn ann a dhichioll ’na sheirbhis. Dhealbh Apelles seirbhiseach le a làmhan làn buill-acainn-cruth-dhealbh dicioll. Tha an seirbhiseach diomhanach ’na nàdur de mhearlach; ged nach eil e a goid cuid a mhaighstir, gidheadh tha e a’ goid an ùine sin a bu choir dha chuir am feum ann an seirbheis a mhaighstir. Is e theirear ris an seirbhiseach slaoach, “droch sheirbhiseach.” Matt. 25, 26.
3.
Tha aig an t-seirbhiseach ri urram a thoirt d’ a mhaighstir a tha ’n a athair a theaghlach, le bhi dileas dha. Matt. 24, 45. “Cò e ma seadh, a tha ’na òglach frinneach agus glie?” Is e treibhdhireas ni as urramaiche ann an seirbhiseach. Tha an treibhdhireas so ri fhaicinn ann an seirbhiseach an sia nithean—an toiseach, treibhdhireas ann a bhi gleidheadh gu diomhair na nithean air earbsa ris le mhaighstir. Mur e peacaidhean a tha anns na nithean diomhair sin, dlighidh e dhuit gealtuinn gn ’n gleidh thu chusean gu diomhair. An ni a tha air an ràdh riutsa ann an eisdeachd na cluaise chan fhaod thu bhi ’ga sheirm air mullach nan tighean. Na seirbhisich a ni sin, is e a tha annta luchd-brathaidh. Co ghleidheadh soitheach a tha air dol na sgealban? Co chumadh seirbhiseach aig am bheil eanchainn air dol na spealgaibh, agus nach urrainn ni diomhair a chleith? Tha dilseachd ann an seirbhiseah r ‘a fhaicinn ann a bhi miannachadh leas a mhaighstir. Tha seirbhiseach dileas ag eur luach air cuid a mhaighstir os ceann a ‘chodaich fein. Bha a leithid sin de dheagh sheirbhiseach aig Abraham; ‘n uair a chuir a mhaighstir e a dheanamh gnothaich dha, bha e cho cùramach uime agus ged a bu leis féin e. Gen. 24, 12. “O Thighearna, Dhé mo mhaighstir Abraham, deonaich gu’n soirbhich leamsa an diugh agus nochd caoimhneas do ‘m mhaighstir Abraham.” Gun teagamh ‘sam bith, bha seirbhiseach Abraham cho toilichte gu ‘n mhaighstir d’fhuair e bean do mhac a ‘s ged a gheibheadh e bean d ‘a féin. Tha dilseachd ann an seirbhiseach r ‘a fhaicinn ann a bhi seasamh suas air son onoir a mhaighstir. An uair a chluinneas e duine a’ bruidhinn ‘na aghaidh, is fheudar dha a dhion. Mur a tha am maighstir faicilleach mu chorp a sheirbhiseach, ‘s ann mar sin is coir do ‘n t-seirbhiseach cliù a mhaighstir a choimhead; an uair a tha nì air a chur as leth a mhaighstir gu h-eucorach ma tha an seirbhiseach air a ghlacadh le deamhain balbh, chan fheudar a leithsgeul. Is a dilseachd a tha ann an uair a tha seirbhiseach “cho maith ri ghealladh” Chan fhaod e breug a dheanamh, ach labhraidh e an fhirinn, ged bhiodh e ‘na aghaidh féin. Tha breug a deanamh pheacaidh d’ùbailte? Salm. 101, 7. “Cha ghabh fear-deanamh-ceilge còmhuidh ann am thigh.” Tha am breugaire ro chòsmhuil ris an diabhul, Eoin. 8, 44. Agus co leigeadh le neach a tha ro chosmhuil ris an diabhul a bhi beò maille ris? Dh ‘aobhraich a’ bhreug a dh’ innis Gehasi do mhaighstir Elisha gu robh e ‘na lobhar agus a shlìochd ‘na dhéidh gu brath, 2, Righ 5, 27. Tha teanga seirbhiseach dileas ‘na fianuis dileas air a chridhe. Tha an seirbhiseach an aghaidh gu’n gabhadh e ni sam bith a bluineas d’ a mhaighstir gu h-eucorach. Chan fhaod e fheum fhéin a dheanamh de chuid a mhaighstir, Tit. 2, 10, “gun bhi a ceiltinn.” Is buannachd mallaichte ‘na ghoideas seirbhiseach air a mhaighstir. Tha an seirbhiseach a tha ‘g a dheanamh féin saoibhir, le bhi goid air a mhaighstir, a lionadh a chluasag le drisean agus luidhidh a cheann gu an-shocair an uair a thig àm a bhàis. Is dilseachd dion a chuir air pearsa a mhaighstir ma tha e ann an cunnart. Is iongantach mar a thuit breitheanas Dhé air an seirbheiseach fealltaich sin Banister a bhrath a mhaighstir diùc Bluckingham ri àm riaghladh Richard III. Chaidh a mhac, bu shine as a chiall—bhuaileadh a nighinn a bha iomraiteach airson a bòichead leis an luibhre—bha a mhae a’ b’ òige air a bhàthadh agus bha e féin air a dhiteadh gu follaiseach agus bhiodh e air a chrochadh mur b’ e gu ‘n do dhion a chléir e. Cha bhi an seirbheiseach sin nach bi firinneach d’ a mhaighstir gu bràth firinneach do Dhia no d’ a anam féin.
4.
Feumaidh an seirbheiseach onoir a thoirt d’ a mhaighstir, ann a bhi deanamh seirbhis da, mar le gràdh, oir tha coir agus obair ann an toil a bhi ‘g a dheanamh, agus le séimhe, is e sin gun talach agus gun freagairt a thoirt. Tit. 2, 9, “earailaich seirbhisich a bhi umhal d’ am maighstirean féin, gun a bhi a labhairt ‘nan aghaidh;” mar a tha e anns a Ghreugais, gun a bhi toirt freagraidhean fiara. Tha cuid de sheirbhisich ullamh air bruidhinn, ach mall aig obair agus an aite a bhi duilich air son lochd, tha iad a’ brosnachadh le cainnt mi-chiatach; nam biodh an cridhe na b’ irisliche bhiodh an teanga na bu shamhaiche. Is iad briathran an abstaill “gun a bhi a labhairt ‘nan aghaidh.” Agus ri na seirbhisich sin a tha toirt ùmhlachd d’ a maighstirean no do athraichean an teaghlaiich le géilleadh, le dùrachd, le treibhdhireas, le gràdh agus le séimhe iriosal biodh a air a ràdh, Col. 3, 22, “a sheirbhiseacha, bithidh umhal do ur maighstirean a réir na feòla, anns na h-uile nithean; chan ann le seirbhis-sul, mar dhream a tha toileachadh dhaoine, ach ann an treibhdhireas cridhe, ann an eagal Dhé, air dhiubh fios a bhi agaibh gu’ m faigh sibh o an Tighearna duais na h-oighreachd.” Ann an deanamh seirbhis do ur maighstirean tha sibh a deanamh seirbhis do Chriosd agus cha e leibh ur saothair a chall agus gheibh sibh “duais na h-oighreachd” O bhi deanamh seirbhis air an talamh, bheirear suas sibh gu rioghachadh ann an neimh, agus suidhidh sibh maille ri Chriosd air a righ-chathair Taish. 3, 21.