*Translated from The Gospel Mystery of Sanctification by Rev. Walter Marshall and printed under the authority of a Joint Committee of the Churches for the use of Highland soldiers and sailors during the Great War.—Editor.
A CHUM gu ‘n dèan sinn na dleasdanasan naomhachd agus fìreantachd a tha air iarridh oirnn anns an lagh, feumaidh sinn, anns a’ cheud àite eòlas fhaotainn air a’ mheadhon chumhachdach agus éifeachdach leis an urrainn sinn ruighinn air inbhe eò àrd. Is còir a chumail air chuimhne gur e ni spioradail a tha ‘s an naomhachd so (Rom. vii. 14). Tha e air fhaotainn, cha’n ann a mhàin ann an oibribh diadhachd agus caoinmhneis, ach ann an smuaintean, ann am mae-meamna, ann an aignidhean naomha, agus gu sònruichte ann an gràdh—an aon tobair as a bheil gach obair a tha taitneach do Dhia ag éirigh. Tha e air fhaotainn, cha’n ann a mhàin ann a bhi seachnadha ana-miann, ach ann a bhi gabhail tlaichd ann an lagh Dhé, agus ann an ùmhlachd thoileach do Dhia, gun chàrran gun ghearaìn.
Is còir a chumail air chuimhne, mar an ceudna, gu bheil lagh Dhé ro fharsuinn. Uime sin feumar a choimhead ann an dòigh a bhios co-ionnan farsuinn. Ma bhios Dia air a ghràdhachadh ann an dòigh a bhios cubhaidh feumaidh e bhi air a ghràdhachadh le ar n-uile chridhe agus spiorad agus chumhachd. Feumaidh sinn a ghràdhachadh air dhòigh ‘s gu ‘n toir sinn sinn fhìn suas dhà gu h-iomlan a chum seirbhis a dhèanamh dhà an còmhnuidh, agus a chum gu ‘n dèan e a thoil ruinn mar ar Tighearna, eo dhiùbh bhios sin le soirbheachadh no le mi-shoirbheachadh, le beatha no le bàs.
Is e an ùmhlachd iomlan spioradail so a’ chrìoch mhór a tha againn anns an amharc. Mar sin feumar sùil a chumail air na meadbonan, oir tha mòran ann a tha meas nam meadbonan mar nì gun stà. Aon uair ‘s gu faic iad nàtur agus òirdhearcas dleasdanasan an lagha tha iad an dùil nach ‘eil air aeh sinceadh air an dèanamh le dicioll, mar sin a’ dèanamh barrachd eabhaig na adhartas. Tha iad ealamh air gealltainn, “Gach nì a labhair an Tighearna nì sinne” (Ecs. xix. 8), gun a bhi toirt smaoin air eunntadh na cosguis. Tha iad ag amharc air naomhachd mar am meadhon a chum na crìche, eadhon slàinte shìorruidh, agus cha’n ann mar chrìoch mhór innte fhéin. Is e their mòran an ceud thòiseachadh beatha dhiadhaidh, “Ciod am maith a nì mi chum gu faigh mi a’ bheatha mhaireannach” (Mat. xix. 16). Cha’n e, ciamar a bhios mi air mo dhèanamh comasach air nì maith air bith a dhèanamh? A chum nach tuislich thu air an stairsnich, feuchaidh mi ri shealltuinn dhuit nach leòr fios a bhi agad air suim agus aobhar do dheasdanais, ach gu feum thu mar an ceudna eòlas fhaotainn air na meadbonan cumhachdach agus éifeachdach leis an teid agad air a dhèanamh mu ‘n tòisich thu air a chleachdadh.
Is e gràs Dhé a tha ann an naomhachadh, dìrcach mar is e gràs a tha ann am fircanachadh, agus tha e air a thoirt tre mheadhonan—tre theagasc leis a bheil sinn a’ foghlum ni-eigin nach fhaic sinn as aonais an Fhacail (Gniomh. xxvi. 17, 18). Tha iomadh nì a bhuineas do bheatha agus do dhiadhachd a tha air an toirt tre eòlas (2 Pead. i. 1-3). Tha cumadh teagasc air a chleachdadh le Dia a chum daoine a chur saor bho pheacadh agus an dèanamh ‘n an seirbhisich fireantachd (Rom. vi. 17, 18). Cha’n fhaodar dearmad a dhèanamh air an teagasc sin.
Tha eòlas cinnteach air na meadhonan cumhachdach agus éifeachdach sin ro fheumail a chum ar daingneachadh ann an cleachdadh naomh, oir cha’n urrainn mórán dòchais a bhi againn ri soirbheachdadh mur a bi earbsa againn ann an còmhnadh Dhé. Ach cha’n urrainn sin a bhi againn mur a cleachd sinn na meadhonan a chomharrach Dia air son sin. Tha mórán Chriosduidhean riarachte le cleachdadh corporra a chionn nach do thuig iad a riamh ciamar a b’urrainn iad ruighinn air seirbhis spioradail. Tha mórán a’ eur eul ri slighe na naomhachd, is iad ‘g a meas eruaidh, a chionn nach ‘eil fhios aca ciamar a ghearras iad dhiubh fhéin an làmh dheas no a spionas iad an t-sùil dheas gun pian ro mhór fhulang. Na ‘m b’ aithne dhaibh slighean a’ ghliocais bhiodh fhios aca gur “slighean subhachais a slighean agus sìth a ceuman uile” (Gnàth. iii. 17). Tha mórán eile a’ sìneadh air naomhachd le eud dian, agus a’ ruith glé luath, ach gun a bhi toirt ceum air an t-slighe cheart. Agus an uair a tha iad a’ faicinn gu bheil iad air am mealladh, agus a tha iad air an claoich le ana-mianu, tha iad a’ toirt thairis.—Bhàtair Marshall.