AN STAID SHIORRUIDH: NO, STAID SONAIS, NO TRUAIGHE IOMLAN.
Mu Bhàs.
Cor III.
Tha urrad agam ri dheanamh, ann an àm slainte gu ‘m chòir ann an Crìosd fhaotainn a mach, mu thimchioll mi bhi am fhiar Chriosdaidh, am dhuine athnuadhaichte, as gu bheil mi a’ breithneachadh, gur gann ‘a ta e comasach dhomh bàs fhaotainn gu sòlasach.
Freag.
Ma tha thu mar sin, thoir dìchioll dhùbailte air an aobhar sin, chum do ghairm agus do thaghadh a dheanamh cinnteach. Dean dìchioll air fàs ann an eòlas, agus imich gu dlùth le Dia. Bi geur ann am féin-cheasnachadh; agus guidh gu d’urachdadh air son an Spioraid Naoimh, leis am feud thu fios a bhi agad air na nithibh a ta gu saor air an toirt dhuit le Dia. Ma tha thu air do neartaechadh le cumhaichd agus le Spiorad Chriosd, a bhi mar so gu dìchiollach a’ leantuin do chùramaibh spioradail; ged nach ‘eil aimsir do bheatha ‘na la no ‘na h-oidheche, gidheadh, aig àm an fheasgair, feudaiddh e bhi ‘na sholus. Tha mòran de Chriosdaidhean anmhunn a’ toirt caidreimh do amharusan agus do eagalan mu ‘n staid spioradail; mar gu ‘m biodh iad, air a’ chuid is lugha, a’ meas gur e ‘n cleachdadh neo-ghlie so earrann de ‘n fhiordhiadhachd; ach, ‘nuair a tha iad a’ tarruing dlùth ri crioch na beatha, is éigin doibh a chaochladh de bharaill agus de chleachdan a bhi aca. Feudaiddh am fear-astair a ta meas gu bheil ùine aige ri chaitheamh, seasamh ‘na thamh, a’ connsachadh ris féin co dhiubh is e so no sud an t-slighe eheart; ach ‘nuair a ta ghrian a’ tòiseachadh air dol fuidhe, is éigin da amharusan a chur air cul, agus dol gu misneachail air aghaidh air an t-slighe tha e breithneachadh a bhi ceart, air eagal gun luidh e fad na h-oidche ‘s a’ mbachair fhosgailte. Mar so tha cuid de Chriosduidhean a ta ‘gan cur féin ann am mór-imcheist fad am beatha, le amharusan agus eagail, ‘gan toileachadh féin ‘nuair a tha iad a’ teachd gu bàsachadh, le dearbhaidhean mu thearuinteachd an staid, leis nach b’ urrainn doibh a bhi toilichte roimhe; agus, le deasboireachd na’s lugha ‘nan aghaidh féin, agus le tuilleadh creidimh, tha iad ag iarraidh na sìth ris nach gabhadh iad roimhe, agus tha iad a’ ruigheachd oirre mar an ceudna.
Cor IV.
Tha mi fò chlaonadh eagallach a thaobh staid m’ anama.
Freag.
Feudaiddh seargadh cuirp bàs a ‘dhèanamh socrae’ ach chan ‘eil e mar sin ann an seargadh anama. Chan abair mi nach feud duine diadhaidh bhi ‘na leithid sin do chor ‘nuair a ta e faotainn bàis; ach tha mi creidsinn gur ainnic a ta ‘chùis mar sin. Tha mi smuaineachadh, gu bheil air a chuid is trice éigh a’ teachd, a dhùsgadh oighean codalach, mu ‘n tig am bàs. Tha Samson air a chur a bhleth anns a’ phriosan, gus am fàs dual a chinn a’ ris. Thuit Daibhidh agus Solamh fo sheargaidhean mór spioradail; ach mun d’ fhuair iad bàs, dh’ aisigeadh an neart agus an spionadh spioradail. Gidheadh, brosnuichibh sibh féin gun dail, gus na nithean a ta làthair a neartachadh: Bithidh bhur n-eagal na’s lugha, mar is mò dhùisgeas sibh o ‘ur codal spioradail, mu ‘n tig am bàs gu taobh bhur leabaich. Agus cha bu chòir dhuibh aimsir a chall, a chionn nach ‘eil fhios agaibh cia luath a ghlacas am bàs sibh.
Cor V.
Is uamhasach smuaineachadh air an t-saoghail eile, saoghail sin nan spiorad, air am bheil eòs beag eòlais agam.
Freag.
Is e do charaid as fearr Tighearn an t-saoghail sin eile. Tha uchd Abrahaimean caoimheil, eadhon dhoibhsan nach faca riamh aghaidh. An déigh a’ bhàis, bithidh t’anam comasaich air comhluadar a chumail ri luchd-àiteachaidh beannaichte an t-saoghail sin eile. Bha spioradan nam firean a ta air an dèanamh fòirfe, aon uair mar a tha do spioradsa nis: Agus a thaobh nan ainglean, ciod ‘sam bith eòs àrd is a ta ‘n nàdur ann an inbhe chreutairean gidheadh tha ar nàdur-ne air àrdachadh os an ceannsan, anns an duine Criost; agus tha iadsan, uile, ‘nan seirbhisich do d’ Thigearn agus mar sin ‘nan comh-sheirbhisich dhuit-sa.
Cor VI.
Tha piannta a’ bhàis uamhasach!
Freag.
Gidheadh ean ‘eil iad eòs uamhasach ri pianntaibh na coguis, a ta ‘g éirigh o gheur-mhothachadh cionta, agus o shealladh air feirg Dhé, nithe a ta mi smuainteachadh air nach ‘eil thu aineolaich. Ach cò nach fuilingeadh tinneas cuirp, chum gu biodh an t-anam air a leigheas, agus gu h-iomlan slàn? Cuiridh gach aon phian bàis, peacadh ceuin na’s dluithe do ‘n dorus; agus leis an anail mu dheirannach-san. Chan fhad a mhaircas piannta a’ bhàis; agus chan fhàg an Tighearna do Dhia thu, ach cumaidh e suas thu fodhpa.
Cor VII.
Ach tha mi cosmhuil ri bhi air mo ghearradh ann am meadhon mo làithean.
Freag.
Na dean gearan, bithidh tu na’s luaithe aig do dhachaidh: Tha leis a’ sin agad an toiseach air do chomh-luchd obair a bha saoithreachadh romhad, anns an fhionain. Tha Dia, ann an cùrs’ a fhreasdail, a’ folach cuid d’a naoimh gu moch anns an uaigh, chum gu biodh iad air an toirt air falbh o ‘n ole ri teachd. Tha mór-pheacadh agus truaighe air an seachnad, le gluasad gu moch as an t-saoghail so: Agus chan ‘eil aobhar gearain aca-san a ta càitheadh fùigheall am bliadhna ann an tìr Imanueil. Gu cinnteach mairidh tu beò eo fhad ‘s a tha obair agad air a cumadh a mach air do shon leis a’ Mhaighstir mhór, gu bhi air dèanamh air a shon-san anns an t-saoghail so: agus an uair a theid erloch air sin, is mithich falbh.
Cor VIII.
Tha eagal orm roimh bhàs obann.
Freag.
Feudaidh tu gun amharus bàsachadh mar sin: Fhuair Eli maith bàs obann, I. Salm iv. 18. Gidheadh fhuair bàs e ri faire, rann 12. “Uime sin dèanaibhse faire, oir ean ‘eil fhios agaibh eis an uair an tig bhuir Tighearna,” Mat. xxiv. 42. Ach na biodh eagal ort, is comhfhurtachd do-labhairt dhuit, thigeadh am bàs an uair is àill leis, ean urrainn dà do ghlacadh a mach á Criosd; agus uime sin, ean urrainn dà do ghlacadh, mar fear-coimhid priosain, gu d’ ghreasad do phriosan ifrinn. Feudaidh bàs cabhagach do shlighe a ghreasad agus a dhèanamh soerach do nèamh, ach ean urrainn dà dochair ‘sam bith a dhèanamh dhuit.
Cor IX.
Tha eagal orm gu ‘m feud e tachairt dhomh gu faigh mi bàs a dh’easbhuidh cleachda mo rèusain.
Freag.
Chan ‘eil teagamh agam nach feud leanabh Dhé, fior Chriosdaidh bàs fhaotainn anns a’ chor so. Ach ciod an call? Chan ‘eil cunnart ann, thaobh a staid shìorrnidh; Feudaidh tinneas, aig bàs, a reusan a thoirt uaithe, ach ean urrainn dà dhiadhachd a thoirt uaithe. ‘Nuair a tha duine a ta dol air astar fada cuain, a’ cur a ghnothnichean ann an òrdugh, agus a’ eur a mhaoin uile air bòrd an t-sothich; feudaidh e féin a bhi air a ghiùlan do’n luing ‘na chodal: tha na h-uile nì tèaruinnte leis, ged nach ‘eil fhios aig c’ àit’ am bheil e gus an dùisg e ‘san luing. Eadhon mar sin, feudaidh an duine diadhaidh, a ta faotainn bàs anns a’ chor sin, bàs fhaotainn gun chomfhurtachd, ach ean ‘eil e gun tèaruinnteachd.