THA trì aobharan iongnaidh ann am fulangais ‘ur Tighearna.
(1) Amhaire air a Phearsa. (2) Coimeas e ri muinntir eile.
(3) Amhaire air an dòigh ainneamh anns am bheil tròcair agus
ceartas air an rèiteach.
Amhaire air a Phearsa.
Amhaire air a Phearsa agus gabh iognadh gu’ m bitheadh an t-slighe a fàs sgith; neart a fàs fann; beatha ‘faigheal bhis, an t-aran a fàs acraich; an t-uigse a fàs tartmhor. Nach e nì ainneamh a tha ‘n so? Iongantas! gu ‘m bitheadh an Diadhachd air a dluthachadh ann an aonadh pearsanta ri Duine Dhoilgheasan! Cha nì air bith Dia a blith, le a Spiorad, a cumail suas duine fodh bhròn, ann an coimeas ri bhi a toirt a blith phearsanta gu bhi ceangailte ri lotan, fuil, mallachd agus nàire! Is nì iongantach da-rireadh do na Diadhachd a bhi ‘g analachadh, a fuireach ann, agus a gabhail còmhnaidh mar aon ri neach a tha air a mhaslachadh, air a mhallaichadh, air a chroichadh air crann, a tha marbh, agus air adhlaichadh! Ann an so tha Dia air a dhèanamh na mhallaichadh, Dia air a dhèanamh na nàire; agus an Diadhachd gabhail còmhnaidh maillle ri nàire agus ri mallachd, gidheadh gun a bhi air a dèanamh mallaicht’ na air a cur gu nàire.
Coimeas e ri muinntir eile.
Cha bu nì air bith fanaid a bhi air a dhèanamh air Maois; Séchariah a bhi air a mharbhadh eadar an teampull agus an altair; agus móran dhe na h-athraichean a bhi air an reubadh as a chéile; ach Criosd, Dia, bhi air a laimhseachadh mar so tha e iongantach! Cha b’ iongantach ged a blitheadh iognadh air an t-saoghail uile agus a ghlaodhadh iad, “O Dhe, ciod e na h-iongnaidhean a tha sinn a faicinn.” An lamh a shìn a mach na nèamhan le réis air a tolladh le tàirnean! Casaibh an Neach a tha saltairt air na reultan air an tàirgeadh ri crann!
Cò e an duine na ‘n t-aingeal a smuainticheadh air an obair ainneamh so, agus air an t-slighe iongantach so gu nèamh, eadhon gun agradh ceartas gu ‘m fuiligeadh an Dia-duine?
‘S e obair saor-thoileach a bha ann do Dhia tighinn a nuas gu bhi tèarnadh dhaoine, nì nach robh mar fhiachaibh air a thaobh éiginn, ‘sam bith a bha ann an nadur. Bha saor-thoil Dhé fhéin ‘os ceann, an taobh thall, agus air thoiseach air an lagh so a shuidhich agus a dh’ òrduich ceartas. Bho dheagh shaor-thoil fhéin tha e ‘g analachadh a mach maitheas, gràdh, tròcair agus iochd. Ciod e ‘n diomhaireachd a tha ‘n so? An Dia neo-chriochnach a fulang air-son daoine truagh.
Feum.
Mar sin esan a smuainticheas beag dhe na pheacadh tha e smuainteachadh beag de Dhia. Tha esan a tha peacachadh gu toileach, agus a tha gabhail a pheacaidh na bhroilleach, an-ìochd mhor ri Chruithhear. Ma ‘s e Criosd d’ fhear-posda agus thusa chéile-san, an sin mharbh am peacadh d’ fhear-posda. An gràdhaich a bhean an sgian a ghearr sgòrn an a fir? Their sibh rium, chan eil gràdh aig a bhean da fear ma ghabhas i na h-uchd esan a lean a fear a dh’ ionnsuidh a bhàis agus a chuidich ann a bhi ga chur gu bàs air a chrioch. Am bu chòir do shaor-dhaoine an Tighearna gràdh a bhi aca do ‘n ana-miannan a chuir Criosd a dh’ ionnsuidh a bhàis, agus a thàirn e ris a chrann? Mar sin bi air t-fhaiceal, bho bhi ‘g radh, Amen, ri dòrtadh fuil Chriosd, le bhi dol air adhart anns a pheacadh.
Gràdhaich, agus ionnsaich a bhi ‘g amharc, air Criosd na fhlungas air-son sluaigh. Oh gràdh Dhé! tha e dol thar gach uile eolas. “Oir ma ‘s e is air dhuinn ‘bhi ‘n ar naimhdibh, gu ‘n d’ rinneadh réidh ri Dia sinn tre bhàs a Mhie; is mò gu mór, air dhuinn a bhi ar dèanamh réidh, a shaorar tre a bheatha sinn.” Leag Criosd clach-stéidh agus bunait a gràidh glé dhomhain, eadhon shios anns an talamh, anns an uaigh, ann an nàire, mallachd, ifrinn, agus fearg Dhé. Gidheadh, na ghràdh, tha e dèanamh a chlann thaghte uile nan righrean agus na ‘n prionnsachan do Dhia, agus rìoghaichidh iad maillle ris gu saoghal nan saoghal. Oh! uime sin nach mór na h-amadain iadsan leis nach àill a bhi na ‘n righrean agus na’ m prionnsachan.
Ach mo thruaigh, gur h-ann a tha ‘n saoghal a dèanamh connsachadh ri Criosd agus ris na tha ga leantuin. “Briseamaid o ‘chéile an cuibhreach, agus tilgeamaid dhinn an cuing.” ‘N uair a thainig Criosd gu cinneach nan Iudhach ghabh iad oilbheum ann. Tha mi a toirt dearbh-chinnt’ dhuibh gu bheil e fad air adhart nach faigh coir do Dhia; a tha smuainteachadh Chriosd eho maiseach agus eho gràdhach agus nach eil smal air, agus aig a bheil gràdh do Chriosd, eadhon ‘n uair a tha coltas air gur h-ann a tha Criosd ann am feirg ris.—Eadar-theangaichte le I. M.