LE RICHARD SIBBES, D.D.
CHAN e mhàin gu bh’ eil gràs beag, ach tha e air a mheasgadh le truaillidheachd, agus uime sin, tha e air a ràdh gu bh’ eil an Criosduidh mar lion d’ am bheil eol smùid. Bh’ uath so tha sinn a faicinn nach eil gràs a caitheamh truaillidheachd gu h-obann ach tha euid dhe air fhagail gu bhi cathachadh ris. Tha na gniomharan is glainne aig na daoine is glainne a eur feum air Criosd gu bhi ga’n glanadh, agus is e so a dhreuchd. ‘N uair a ni sinn urnuigh tha sinn a’ eur feum air urnuigh ri Criosd a rithisd air son gu maitheadh a dhuinn na h-easbhuidhean a tha annta. Faic eisampleairean dhe na chaol smuid so. Bha Maois aig a Mhuir Ruaidh ann an imecheiste, gun fhios aig ciod a theireadh e, na có ‘n taobh a thionndadh e, ag osnaich ri Dia: chan eil teagamh nach robh cath mor an taobh a stigh dheth. Ann an àmhghair mhór “chan aithne dhuinn eiod a ghuidheanmaid mar bu chòir dhuinn, ach tha an Spiorad féin a dèanamh eader-ghuidhe air ar son le osnaibh do-labhairt.” Rom. viii. 26. Chan urrainn eridheachan briste ach urnuighean briste a thoirt seachad.
‘Nuair a bha Daibhidh fa chombair righ Ghat agus a dh’ atharraich e ghiùlain ann an rathad mi-mhaiseach, bha toit an sin ach bha teine ann mar an ceudna; chì sibh eiod e’n salm òirdheire a chur e ri chéil aig an àm sin, Salm, xxxiv; far am bheil e tre féin-fhiosrachadh ag ràdh, rann 18, “Is dluth an Tighearn dhoibh-san a tha briste nan eridhe.” Salm xxxi. 22, “Thubhairt mise a’ m’ dheifir, ghèarradh as mi o fhianuis do shuil;” ann an sin tha toit: “gidheadh dh’ éisd thusa ri gu th m’ asluehaidh ‘n uair a dh’ éigh mi riut;” ann an sin tha teine, Mata, viii. 25. Dh’ éigh na deiscioibuil, “A Thighearna, teasaig sinn: tha sinn cailte;” ann an sin tha toit a mhi-ehreidimh, gidheadh urrad de sholus a chreidimh agus a ghluais iad gu urnuigh ri Criosd. Ann a Marc, ix. 24, “Tha mi a’ creidinn, a Thighearna,” tha toit. Tha Iona a glaothaich, “Tha mi air mo thilgeadh a mach à fradhare do shùl:” ann an sin tha toit; “gidheadh seallaidh mi a ris ri do theampull naomh:” ann an sin tha solus. “Och is duine truagh mi,” a deir Pòl, fodh mhothachadh air a thruailidh-eachd; gidheadh tha e briseadh a mach ann a bhi toirt buidheachas do Dhia tre Iosa Criosd ‘ur Tighearna. Tha ‘n Eaglais ag ràdh ann san Dàn, “Tha mi a’ m’ chodul, ach tha mo ehridhe ri faire. Bha seachd coinnleirean òir air a ràdh ri seachd eaglaisean na h-Asia air son na bha annta de sholus, gidheadh bha mòran toit anns a chuid a bu mhotha dhiubh.
‘Se ‘n. t-aobhar air son a mheasgachadh so gu bheil sinn a giùlain an taobh a stigh dhinn freumh dùbailte, gràs agus nàdur. Is e dà nì chunnartach dha bheil ‘ur nàdur buailteach, mì-chùram agus uamhar; agus ga’r co-éigneachadh gu bhi ‘g iarruidh fois ann am fireantachd agus chan ann an naomhachd.
Tha ‘ur teine spioradail coltach ri ‘ur teine cumanta a tha againn air an talamh, tha e measgaichte; gidheadh tha teine, a thaobh a nàduir, fior-ghlan; mar sin bithidh ‘ur gràsan uile ‘n uair a gheibh sinn far am bu mhaith leinn a bhi, ann an nèamh, an t-àite a tha nàdurra do na chruthachadh nuadh.
Is ann bho na mheasgachadh so a tha e gu bheil urrad a dh’ eadar-dhealachadh beachd aig sluagh Dhé orra féin, ag amharc air uairean air obair gràis, agus air uairean air fugheal truailidheadh, agus ‘n uair a dh’ amhairceas iad air sin co-dhunaidh iad nach eil gràs idir aca; ged is toigh leò Criosd na òrdughean agus na chloinn, gidheadh cha dàna leò a bhi ‘g agairt a leithid de dh’ eòlas air agus gu ‘r a leis iad. Eadhon mar a bheir coinneal anns a choinnleir air àmaibh solus bh’ uaithe, agus aig àmaibh eile tha’n solus air chall; mar sin aig àmaibh tha dearbh chinnte aca, aig àmaibh eile tha iad fodh bluaidh teagamh.—Eadar-theangàichte le I. M.