(Air a leantuinn bho t.-d. 11.)
CUINNEAL—Ach cha robh cor neach riamh, mar tha mo chorsa. FREAGRAM—Bha iomadh droch cor ann an laimh Chriosd, a rinn e a leighis, agus cha d’ fhailing cor riamh fhathast a chuireadh na laimh. Ciod tha sibh a saoilseinn de cor Mhuire Mhagdailen, as na thilg e mach seachd deamhain f Marc xvi. 9. Nach robh cor Phoil, a bha na fhear-toibheum, agus na fhear geur-leannhuinn, na chor a dh’ fheadas a bhi air a choimeas ri do chor sa, I. Tim. i. 13. ‘S cinnteach mise gu ‘n robh saoithearachadh saor ghras airsan, air a ruineachadh, chum na peacach bu mheasa a mhiseachadh gu teachd a stigh, rann 16. Ged a bha aig Manaseh sochair eideachadh crabhadach, o athair diadhaidh, gidheadh bha e na fhear iodhal aoraidh oilteil, neach a bha cuir a chomhairle ris an diabhol, II. Eachd. xxxiii. 6. Mortair fuitheach, II. Righ. xxi. 16; gidheadh thainig e stigh, agus ghabhta ris gu grasmhor, II. Eachd. xxxiii. 12-13. Agus ciod a ta sibh a smaoineachadh mu chor Adhamh, le aon bheum a mhurt a chlann uile, a sgrios anamaibh a chinne-daoine gu leir, agus a pheacaich an aghaidh solus bu dealraich, na b-urrainn sibhse a dheanamh a chaoi? Ach an deigh na h-uile chaidh a radh thoiream a stigh dhuit, nach robh cor neach riamh mar tha do chor-sa, agus abrainn, nach bi cor neach eile gu brath coslach ris, tha e co ro ole, uime sin tha mi a saoilsinn gu ‘m bheil agad mar bha aig a ghaduich aithreachail air a chrann-cheusaidd, aobhar a bhi gloireachadh ar Fear-saoraidd mor ann an doigh sonruichte dhuit fein, anns nach do chopairtich aon do shothichean na gloire riamh riut-sa, agus nach co-pairtich. Thig a stigh mata thusa aig am bheil do chor gun subsainn air bith, cor a ta gun choimeas, tha cothrom agad air bhi cuir onair air Criosd le bhi leigheas cor co an-earbsach ‘s nach robh a leithid do chor ‘na laimh riamh roimhe. “Na cuimhnichibh na nithe a bh-ann roimhe, agus na nithe a bh’ ann o shean na tugaibh fainear,” Isaiah xliii. 18, thigibh a stigh gu Criosd le ‘ur cor nuadh, “agus feuch,” deir an Tighearna, “ni mi ni nuadh,” rann 10. Cha deachaidh eifeachd fhola fhathead do fada sa ta na comas. Na maoideabh air neamhnad nuadh na chruinn grais, a dhealruicheas ni s’ lionmhoire na h-aon a chaidh ann fathast. Thig a stigh mata, agus gabh an t-aite a chaidh a chomharrachadh do cheann-feadhna na ‘m peacach, a ‘s doimhne ann am feich saor ghras, ma tha e fathast falamh. Inseam dhuibh, gu bheil iadsan a thainig a stigh a cheana a saoilsinn nach eil, ach gur iad fein a lion e. Ach ma tha chuis mar tha thusa ag radh, tha iadsan air a’ mealladh, thig-sa stigh, agus bithidh an t-aite agadsa.
CONNUI—Ach mo thruaigh cha n’urrainn mi creidsinn, cha ‘n urrainn mi teachd gu Criosd. FREAGRAM—Chum bhur slighe shoilleireachadh anns a chuis so; feuch gun suidlich sibh, sibh fein air teachd gu Criosd anns a ghealladh. Tha Criosd air a chumail a mach do pheacaich ann an geallana an t-soisgeul, Isa. lv. 1; Eoin vi. 37; Taisb. iii. 20; agus caib. xxii. 17. Na ‘m b-aill leibh a theachd chum a chaithir-san, thigibh chum na geallana, a ta esan anns a ghuth chaoi chuin; gheibh sibh an naoidean annsa bhrat-speillidh so. Iadsan tha sealtuinn thairis air a ghealladh, agus a feuchainn ri creidsinn agus teachd gu Criosd, tha iad dol air obair san rathar dhochair; tha sin coslach ri boireannach a dh’ aontaicheadh fear a phosadh, nach tug gealladh riamh dhi gu ‘m posadh e i. Ach ‘se gealladh an t-soisgeul a bhannechordaidh chuireadh a nuas o neamh le ainm an Fhir-nuadh-phosda sgriobhta oirre; gabh thusa agus leubh i, cair t-ainm rithe, le do chridhe a’ cuir t-aonta rithe; an sin as leatsa Criosd, agus as leis-san thusa. Duinibh a steach ri Criosd anns a ghealladh, mar ghealladh saor, mar gun teagamh tha e, Isa. lv. 1; Taisb. xxii. 16. Tha moran a crannadh dorsa gealladh an t-soisgeul le crannaibh de ‘n deanamh fein, agus an sin glaothaidh, agus gearanaidh iad nach comasach iad air a dhol a steach air na dorsan sin. O! their cuid, na ‘m biodh agamsa na h-uread so do ghradh, do aithreachas, agus do bhriseadh eridhe, an sin b-urrainn mi creidsinn. Ach is i mo chomhairle dhuibh creidsinn, chum ‘s gu ‘m faigh sibh na nithe sin, Sech. xii. 10; Griomh. v. 31. Nis, ged is ann anns a Bhiobull a mhain ta an gealladh sgriobhta, tha e co cinntach gur e sin aonta Chriosd a bhi do chuidsa, agus ge do thigeadh guth o neamh mu thimchioll, seadh agus ni ‘s cinntiche. Ach their thusa, cha dana dhomh-sa beantuin ris a ghealladh. FREAGRAM—Mar dana na gabh gnothuich ri Criosd, ach rach a dhith; oir cha ‘n eil e comasach gnothuich a ghabhail ri Criosd, ‘ach ann an gealladh an t-soisgeul. Ach c’uime a tha duine a tha bathadh co eagallach, agus nach dana leis greim a dheanamh air a chord, eadhon air a chorda airgiod, a tha air a thilgeadh a mach chum a tharruing gu tir? Ni h-eadh a mhuintir mo ghraidh, na bithibh cho amaideach; ged a bhiodh an gealladh ‘nur sealladh-sa mar bha slat Mhaois, air a tionndaidh gu nathair; gidheadh glac air earbull i, agus tionndaidhidh i gu slat ‘na do laimh, Hos. xi. 10. “Criothaichidh na mic o ‘n aird an iar.” Mar chriothnaich na Israelich an deigh Shaul, se sin, lean iad e a criothnachadh, I. Sam. xiii. 7. Mar sin feudaidh ceile Chriosd a h-ainm a chuir ris a cheangal posaidh, le laimh air chrith, a Tighearna a ghradhachadh le cridhe air chrith, agus a leantuinn e cosan air chrith. Agus O na ‘n abradh sibh uile, ged a b-ann le guth air chrith, “Feuch tha sinn a teachd do t-ionnsuidh, oir is tu an Tighearn ar Dia.” Na ‘m b-ann mar sin a bhiodh, cha b-ann gu diomhain a cho-eignicheadh sinne sibh gu teachd a steach.
(Bi Leantuinn.)