Feum.
Mar so tha sinn a faicinn mar a tha’n Spiorad Naomh a toirt dearbh-shoilleireachd dhuinn mu fhireantachd. Feumaidh mi nithean eil fhagail. Ma’s ann mar so a tha chuis, that mi guidhe oirbh, na cailleadh-mid ar sochairean agus ar còirichean. Am bheil Dia a toirt gràis, agus a toirt Chriosd le uile fhireantachd, agus nach cuir sinn gu buil iad? Cuir-mid gu feum an fhireantachd so na’r buairidhean uile. Tagradh-mid i an lathair Dhé fein ‘n uair a tha coltas air a bhi na nàmhaid dhuinn: Thighearn dh’òrduich thu fireantachd, fireantachd Chriosd, a thug lán riarachadh do’d cheartas, agus a thug dhomhsa còir air neamh, ach tha m’anam ann an dorchadas, gidheadh a Thighearn, tha mi teachd thugad-sa ann an ainn mo Shlànuighear, a chùm agus gu’n tugadh tì dha m’anam a bhi creidsinn anns an fhireantachd so. Ghloirichinn t-ainn. Cia ann a bhitheadh tu air do ghlorachadh? Ann an trocair no ann an ceartas? O, ann an trocair os ceann na h-uile. Cha’n urrainn dhomh do ghlorachadh ann ad thròcair mar a toir thu dhomh a bhi creidsinn ann am fireantachd Chriosd.
An urrainn dhomh do ghràdhachadh mar a gràdhaich thusa mise an toiseach? An urrainn ùmhIachd shaor a bhi agad bh’uam-sa mar a bi dearbh-shoilleireachd agam gu’r leam Chriosd? Nis, a Thighearn, tha mi guidhe ort, bitheam-sa am neach anns an gabh thu tlaichd. O luchd mo ghràidh, bho’n tha meadhon againn gu leithid a thiodhlac fhaotainn, na gabhadh-mid gu bràth fois gus am bi e againn. Ma leagas Satan oirrn, cumadh-mid so a mach. Ma their e riut gur a peacach thu, abair ris gu’m bheil fireantachd agad is mothá na do chuid fein, eadhon fireantachd an Dia-duine, agus mar sin gu bheil fireantachd agad a tha os ceann t-uile neo-fhireantachd. Tha Satan ag ràdh gu bheil Dia mi-thoilichte leam, seadh, ach tha e ni’s toilichte leam ann an Criosd na tha e mi-thoilichte leam annam fein. Tha Satan ag ràdh gu’n do pheacaich mi an aghaidh Dhé, seadh, ach cha b’ann an aghaidh an ullaichaidh. Cuir Satan gu Criosd. O, ach tha agad nàdur truaillich a tha toirt ort a bhi ruith do’n pheacadh ud agus do’n pheacadh ud eil; ach tha tobar trócair ann an Dia, agus tobar sior-ruith do fhireantachd ann an Criosd, muir a cur thairis de fhuil Chriosd. Uime sin deanadh-mid saothair gu fireantachd so Chriosd a chur gu buil a thaobh Dhé agus a thaobh Shatain an aghaidh gach buaireadh, seadh, agus an aghaidh ar coguisibh fein. Tha mi mar so’s mar so, ach tha Dia mar sud’s mar sud; tha uile bhuadhan air an giulain da’m ionnsuidh ann an Criosd. Arduich-mid Dia agus Criosd, agus cuireadh-mid Criosd suas os ceann ar peacaidhean, os ceann ni air bith ‘s an t-saoghal, mar a bha Pòl a meas gach ni na aolach agus na chàll air son ro-ordheirceas eolais Iosa Criosd.
Ceist.
Feoraichidh sibh dhìom, “Cia mar a bhitheas fios againn am bheil, na nach eil, dearbh-shoilleireachd againn mu’n fhireantachd so?”
Freagairt.
Faodaidh sinn fhis a bhi againn air a so leis an doigh a tha Criosd a cleachdadh gu bhi toirt dearbh-shoilleireachd. An toiseach tha e toirt dearbh-shoilleireachd mu pheacadh, agus an sin mu fhireantachd. Air son duine a bhi leum air fireantachd ma’s eil e faotainn dearbh-shoilleireachd mu pheacadh, cha’n eil ann ach a bhi deanamh greim air ni nach buin dha, oir tha’n Spiorad Naomh an toiseach a toirt dearbh-shoilleireachd mu pheacadh. Uime sin tha mòran air an càll do bhrigh nach robh iad riamh air an irisleachadh gu leoir. A luchd mo ghràidh, cha’n eil daoinne cailte gu leoir agus truagh gu leoir air son Chriosd; agus cha’n eil iad briste gu leoir air a shon; agus mar sin tha iad a falbh as eugmhais.
(Ri leantainn.)