DIÓGHLATM.
Nót bho Mhaighstir MacColla.
Bha aon ag innseadh dhomh gu’n robh i latha ag eisdeachd an Urramaich Alasdair MacColla agus e a labhairt air nithean anns am bheil tlaichd aig pobull Dhe co-cheangailte ri searmonachadh an t-soisgeil. Chuir e’n cheisd, “Ciod e’n seorsa minsteir a bu toil leat fein anam?” Leig e ear tamuil uchd air aghaidh na cubaid, agus an sin thubhairt e, “Cha’n eil fhios agam-sa ciod e’n seorsa a tha dlith ortsa, ach so a’ minsteir a bu mhaith leam-sa; Fear a bhithheadh air a rostadh leis an lagh, air a leaghadh leis an t-soisgeul agus air a chrithradh le buairidhean an diabhuill.”
Nót bho Mhaighstir Lachlainn, Loch Carrunn.
Air Di-haoine na ceisd ann an ait araidh thug na daoine latha teth air a chealgaire, air a leithid de dhòigh agus gu’n robh eagal air Naighstir Lachlainn gu’n faodadh iad a bhi mi-nhuisneachadh a chuid a bha lag de chlann na’n gràs. ‘N uair a dh’éirich e dhùnadh na Ceisd thubhairt e; “A cheal-gaire bhoichd. Thuair thu’n diugh moran bho chuid a dh’fhaodas nach robh ni na b’fhearr na thu féin; Ach bha sgéulaichd aig na Gréugaich gu’n robh creag anns a chuan agus na’n aimseadh duine orra agus gu’n cuireadh e geing iarruinn innte; na’n pilleadh e air ais an ceann sheachd bliadhna gu’m faigheadh e’n geing iarruinn air tionndadh gu bli na gheing òir. Cha robh an sin ach sgéulaichd fhaoin anns nach robh frinn air bith, ach, a chealgaire bhoichd, tilg thusa thu fein ann an sgoltadh Carraig na Siorruidheachd agus theid mise an urras nach ruith seachd bliadhna gus am bi thusa ann ad gheing òir ann an Criod.”
Nòt mu’n Doctair Ros, Loch Bhracoin.
Bha ciobair anns a choithional aig an Doctair Ros, air nach robh e gle eolach do bhrigh gu’n robh a chòmhnuidh ann an àit iomallach de’n sgìr. Thainig e dh’iarruidh baisteadh agus, ‘n uair a thòisich am ministeir air a cheasnachadh, b’i cheud cheisd a chuir e air, Ciod is erioch àraidh do’n duine? Fhreagair an ciobair, “Tha eagal orm nach do dh’fhoghlum mi i.” Thubhairt am ministeir, “Ciod e’n seorsa duine a tha annad a tighinn an so a dh’iarruidh baisteadh agus nach do dh’froghlum thu ciod is erioch àraidh do’n duine?” Fhreagair an ciobair, “S e th’annansa, a mhìnisteir, ach fàsach de dhuine, na mo chòmhnuidh ann am Fàsach na beinne, a foghlum agus a sior fhoghlum, agus nach do dh’fhoghlum mi fathasd eiod is erioch àraidh do’n duine.”
Nòh mu Choinneamh Cheisd ann an àit àraidh.
Is ann a mhuigh’s uhaichair fhosgailt a bha a choinneamh cheisd so agus mòran chois-greach a’làthair. ‘N uair a thug a’ministeir a bha air ceann na seirbhis cothrom do aon de na bràithrean earrann fhreagarach a thoirt seachd mar bhonn ceisd agus co-labhairt, dh’éirich neach agus thug e mach earrann, agus an deigh a leughadh, thubhairt e, “Ged a thug wise mach a cheisd cha’n eil ni do glràs agam fein ni’s mothà na th’ann am bonn mo bhròige.” ‘N uair a chuala am ministeir so dh’éirich e dhùnadh na Ceisd thubhairt e, “Tha cheisd freagarach, ach a reir aideachadh an duine a thug a mach i, cha’n urrainn sinn a gabhail, oir is ann air aon de na bràithrean’ a dh’iarradh ceisd a thoirt a mach.” Bha duine na shuidh air cloich faisg air a mhìnisteir agus fhreagair e, “A mhìnisteir, na tugabh feairt air. Bheireadh Beniamin a mhionnan seachd nairean nach robh an eupan airgid am beul a shaic, agus bha e ann fad na h-uine agus gun fhios aig air.” “Tha thu ceart,” thubhairt am ministeir, “gabhaidh sinn a cheisd.” Bha duine an deigh duine dhe’n a bha air a phaipheir a bha aig a mhìnisteir ga’n eur air an cosan ach bha’m fear a bha na shuidh air a chloich, oir bu choigreach e ‘s, an aite sin, fathasd gu’n a bhi air a ghairm. Mu dheireadh thionndaidh am ministeir ris agus thubhairt e, “A dhuine, an d’thuair thu fein Criod?” Fhreagair an coigreach agus thubhairt e, “Tha dòchas agam gu’n d’huair.” “Agus cuin a thuair thu e?” dh’fheoraich am ministeir.” ‘N uair a bha dúil agam nach fhaighinn e gu siorruidh,” thubhaint an coigreach. “An do chaill thu e bho’n a thuair thu e?” dh’fheoraich am ministeir. “Chaill,” fhreagair an coigreach. “Cuin a chaill thu e?” dh’fheoraich am ministeir. Fhreagair an coigreach, “‘N uair a bha dúil agam nach faighinn e gu siorruidh.” ‘N uair a chuala am ministeir so dh’éigh e, “Eirich a dhuine agus thoir dhunnn eo-roinn dhe na tha agad.
Is duilich nach eil iomradh air ni dhe na thubhaint an coigreach ann a bhi labhaint ris a cheisd, oir faodaidh sinn a bhi creidsinn gu’n robh suspainn na bhriathran.