BHO’N URR. ALASDAIR MACCOLLA.
Air an aobhar sin, tha e mar an ceudna comasach air an dream a thig
a dh’ionnsuidh Dhé trid-san a thearnadh gu h-iomlan, do bhrigh
gu bheil e beò gu siorruidh gu eadar-ghuidhe a dheanamh air an
son (Eabh. vii. 25).
I. Fedraichidh sinn cò ann a tha uile-fhreagarrachd agus a chumhachd gu tearnadh a’ co-sheasamh. II. Mhuinntir a tha e tearnadh agus cinnteachd agus mairreannachd an slàinte.
I. Tha e soilleir bho’n fhoical a tha’n t-abstol a cleachdadh an toiseach na h-carrainn gu’n robh aige na bheachd na thubhairt e mu thràth ‘s an litir so mu àrd-ehcannas sagartachd Chriosd. I. Cha’n eil uile-fhreagarrachd agus a chumhachd gu tearnadh a co-sheasamh, a mhàin, ‘n a chumhachd neo-chriochnach mar tha cuid ag ràdh. Biodh e air a ràdh le mòr urram, tha nithean nach urrainn Dia a dheanamh.
Cha’n eil so ag éirigh bho neo-iomlanachd no neo-fhoirfeachd sam bith ‘n a nàdur na ‘n a bhuaðhan ach bho fhoirfeachd neo-chriochnach a nàduir agus diongmhaltas a bhuaðhan. Cha’n urrainn dha sin a dheanamh a tha an aghaidh naomhachd a nàduir agus a chluì, urram a riaghlaidh, agus glòir a bhuaðhan. Air an aobhar sin cha b’uirrainn da tearnadh le uile-chumhachd a mhàin, dh’easbhuidh a cheartas a bhi air a riarachadh. Feumaidh réite bhi cadar buadhan Dhé ann an deilbh, ann an coimblionadh, agus ann an co-chur innlcaehd iongantach na slàinte. Cha ghabh mi-chòrdadh, no ainhreite no neo-fhreagarrachd a bhi cadar buadhan Dhé. Tha gach aon de na buadhan glòrmhor ann an cleachdadh, a gabhail tlaichd ann am foillseachadh moladh agus glòir a chéile. “Tha trocair agus firinn air comhlachadh a chéile: tha ceartas agus sith air pogadh a chéile.” Tha cuid eile mar gu’m bi am beachd nach eil buadh eile ann an Dia ach trocair—agus gu’n amharas, tha e ni’s neo-chriochnaiche tròcaireach na smuaintich iad riamh, no ni’s urrainn dhaibh gu bràth a thuisinn—Mur biodh, bha ar cuibhrionn bho chionn fhada anns an ionad anns am bheil gul agus caoidh agus giosgan fhiacal. Cho tric agus a chluinneas sinn sluagh a toirt mar am bonn tearnaidh—O tha Dia trocaireach agus tha sinn an dòchas gu’m bi e trocaireach ruinne. Tha dòchas aig cuid eile nach mill e obair a laimh; agus their cuid eile, gu h-aimideach, ni sinn ni’s urrainn duinn, agus cha bhi an còrr air iarruidh òirrn. B’e obair gun chrioich a dhòl thairis air na h-uile grainne gainmhiach a tha anns a’ bhunait air am bheil iad a togail tigh tigh breòite a thuiteas ann an latha an dearbhaidh. Tha sinn ag ràdh, mar sin, gu’m bheil uile-fhreagarrachd gu tearnadh a co-sheasamh, anns a chéus àite, ann an aonachd a Phcarsa. Is Dia agus is duine e ann an aon Phersa. B’éiginn so a bhi. Bha eas-urram air a chur air an lagh naomh—oilbheum air ceartas—Dia diombach. B’e an duine, air a bhrosnachadh leis an ard-dheanhain, a chiontaich. Is ann air an talamh a chiomtaich e. Bha peacadh air a dheanamh an aghaidh Bith neo-chriochnach ‘n a fhoirfeachd, ni a thug neo-chriochnachd de ole agus de thoilteanas do pheacadh. Mu’s biodh réite agus sith air an aiseag, dh’fhéumadh peacadh a bhi air a dhioladh agus air a chur air falbh—dh’fhéumadh réite tre iobairt a bhi deannta. Cha b’urrainn d’an duine so a dheanamh, no do ainglibh. Ach dhealbh glíocas neo-chriochnach innleachd. Chuir gràdh neo-chriochnach an cleachdadh i. Is e so an t-aobhar gur e Criosd an Slànuighear toradh do-rannsaichte mòr glíocas neo-chriochnach. Féumaidh E bhi na dhuine, oir ‘s e duine a chuir eas-urram air an lagh, ann an nàdur duine feumaidh an lagh a bhi air àrdachadh, agus urram a bhi air a chur air. Chuir duine e tèin fodh’n mhallaichd, féumaidh duine a’ mallachd a ghiulain. Pheacaich an duine agus tha e airidh air corruich Dhé; feumaidh duine a choruich a ghiulain agus a sithcahadh. Dh’easbhuidh dòrtadh fola cha’n eil maitheanas peacaich. Cha’n urrainn dà, mar Dhia, bàs flaotainn. Is òiginn da nàdur an duine a ghabhail thug, agus a bli
buailteach do bhàs, eadhon bàs a chroinn-chéusaidh. Ach mar a chì sinn gu’m b’éiginn dà a bhi na dhuinne, chi sinn gu’m b’éiginn dà a bhi na Dhia—Dia gu bhi ‘n a chuideachadh ‘n a fhlangasaibh, gu a naimhdean a chlaidh agus a mhilleadh gu tur—a naimhdean, peacadh, an saoghal, Satan, am bàs, an uaigh, agus ifrinn—Dia gu fu, airidheachd, agus éifeachd neo-chriochnach anns gach ni, a rinn agus a dh’fhuilin e. Bha a shamhuil sin de àrd-shagart iomchuidh dhuinne, a bha naomh, neo-lochdach, neo-thruailidh, air a dhealachadh bho pheacaich, agus a rinneadh ni’s àirde na na neamhan. Tha uile airidheachd agus éifeachd ùmhlachd agus a bhàis a teachd bho inbhe neo-chriochnach a Phearsa. Ann an so chi sinn tri bunabhasan àirdh air ar beachd agus a tha na’m buinn chinnteach agus shàbhailt dòchaibh flior. Ann an aonadh a Phearsa mar an Dia-duine, chi sinn ar n-àrds-hagart thairis air tigh Dhe a eur an gniomh an ni a dh’earbadh ris. Ann an nàdur na diadhachd chi sinn an altair oir air a d’thug e seachad iobairt deagh fhàile do Dhia. Ann an nàdur daonnachd naomha, chi sinn an tabhartas a chaidh a thoirt suas. Ann an so, ann an aon, tha co-aonaichte, an t-àrd-shagart, an altair, agus an iobairt.
(R’a leantuin.)