Leis an URR. TEARLACH C. MAC AN TOISICH, D.D.
“Oir cha’n iad mo smuaínte-sa ’ur smuaínte-se, ni mò is iad ’ur slighean-se, mo shlighean-sa, deir an Tighearn’. Oir mar a tha na neamhan ard seach an talamh, mar sin tha mo shlighean-sa ard seach ’ur slighean-se, agus mo smuaínte-sa seach ’ur smuaínte-se” (Isaiah lv. 8, 9).
Tha na briathran so a deanamh gnothuich ri slighibh Dhé ann an obair na saorsa. Tha na briathran gu’n teagamh fior anns an t-seadh is farsuinn; tha uile shlighibh agus smuaínteann Dhé gu neo-chriachnach ni’s àirde na ar shlighean agus ar smuaínteann-ne; ach an so, tha iad gu sònraicht’ air an co-chur ri maitheanas. Tha anns an rann a tha dol air thoiseach, àithne ghràsmhor, “Tréigeadh an t-aingidh a shlighe, agus an duine eucorach a smuaínteann; agus pilleadh e ris an Tighearn’, agus nochdaidh e tròcair dha; agus ri ar Dia-ne, oir bheir e maitheanas gu pailt.” Ach tha an dearbhadh so air tròcair agus air maitheanas, a tha cho ullamh air fàilte a chur air a pheacach, air bhi do’n mhaith-eanas so, ann fein, na ni cho iongantach, agus cho calg-dhireach an aghaidh gach uile mhothaichadh air cionta, a treorachadh a pheacaich, a thaair a dhusgadh, gu sùil a bhi aige ris, tha an Tighearn’, gu bhi ga mhisneachadh gus an fhirinn a ghabhail, a leantuinn a chuiridh leis na briathran, “Oir cha’n iad mo smuaínte-sa ’ur smuaínte-se, ni mo is iad ’ur slighean-se, mo shlighean-sa.”
Faodaidh cuid a bhi smuaínteachadh nach eil ni ann an so a tha dulich a ghabhail a stigh agus nach eil firinn ann is furasda a ghabhail rithe na gu’m bheil an Tighearn’ grasmhor. Chreid iad a ghnath an an tròcair Dhé; tha dòchas aca innte mar an ceudna, agus tha iad a faotainn na cuis taitneach e bhi mar sin.
Ach eiod e bonn diomhair na furasdachd sin leis am bheil iad a creidsinn na firinn mhòr so? Is e nach d’fhairich iad riamh lot na gath a pheacaich; cha robh iad riamh air an toirt mar chiontaich, air an diteadh gu ceart, air beul-thaoibh Dhé. Agus ciod a dh’fheumar smuainteachadh mu’n creidimh ann am maitheanas Dhé? Gur e th’ann uile ach aislig. The iad ag earbsa ann an trócair aig nach eil bith—trócair nach toir ga’n ionnsuidh fior mhillseachd a nis, agus air a cheann mu dheireadh a dh’fhágas iad na’n creich gun chuideachadh agus rùisgte do cheartas a tha air faotainn támaithe.
Ma gheibheadh-mid a nach fior chreidmheach ann an trócair Dhé, feumaidh sinn a dhol, cha’n ann a dh’ionnsuidh na muinntir aig am bheil an eridhe slàn, a labhras gu neofhaireachail, agus uime sin dha nach aithne ciod e th’ann, ach a dh’ionnsuidh a chismhaoir bhochd a tha glaothaich a mach, “Dhia dean trócair orm a tha am pheacach.” Is e esan a dh’fhairich lot a pheacaidh, a tha cluinninn an lagha a eur an céill, “An t-anam a chiontaicheas gheibh e báis,” agus tha choguis a eur a seula ri a dhiteadh. Tha e cluinninn a pheacaidhean a glaothaich gu h-árd air son dioghaltais. The e faicinn uile bhuadhan Dhé—a naomhachd, a cheartas, agus fhírinn—ag agradh a pheanas. An sin tha beanntaibh ag eirigh eadar e agus an trócair a thuair e aig aon am cho furasda a chreidsinn ann. Tha e’g amharc a stigh, agus cha’n fhaic e aobhar air bith air son gu’m bitheadh dàil air a chur ann an dioghaltas; tha e’g amharc os a cheann, agus cha’n eil e faicinn ach aon neul-tàirneanaich de fheirg. Ciod is urrainn e ràdh ach, “Is ceart thu, a Thighearn’, eadhon ged a chuireadh tu as dhomh.” Am feadh a tha e’s an t-suidheachadh gun chuideachadh so, agus, a reir fhaireachadh fein, ‘s an t-suidheachadh gu’n dòchas so, tha’n guth caol ciunn bho bheinn Shion ag ràdh, “Pill ris an Tighearn’, agus bithidh e trócaireach dhuit.” Cha b’ioghnadh ged a bhitheadh e eucomasach dha an fhírinn bheannaicht’ so a ghabhail. “Trócair, trócair air mo shon-sa,” tha e’g glaothaich; “ni-headh, cha’n urrainn sin a bhi.” Agus is firinn shòlaimte agus thiamhaidh a th’ann gu’m bheil a comasach, mar so, comhradh a dheanamh ri ceartas Dhé, agus a bhi air chrith fa chomhair, gu’n ruigheachd air beachd air a thrócair, a tha’g ioraslachadh an anama agus a ghiulain sìth dha ionnsuidh. Gu’n cheisd, as eugmhais obair an Spioraid Naoimh, ann a bhi toirt dha sulean a chreidimh, cha b’urrainn e gu bràth fhaicinn. Ni h-eadh, eadhon leis an fhradhare spioradail so, feumaidh an fhírinn a bhi air a toirt dlùth dha leis an Focal, gu bhi deanamh comasach do chreidimh bochd eritheanach a breith-nachadh; agus is ann air son so a tha Dia ag ràdh, “Cha’n iad mo smuainte-sa ‘ur smuainte-se, ni mo is iad ‘ur slighean-se, mo shlighean-sa.” Is ann mar gu’n abradh e, “Na’m biethidh mo smuainte-sa mar bhuir smuainte-se, bu diamhain da-rìreadh a biethidh gach suil ri maitheanas; ach tha mo smuainte-sa gu neo-chriochnach os ceann bhuir smuainte-se; uime sin pillibh riumsa agus bithidh mi trócaireach.”
(R’a leantwinn.)