Am feadh a tha na Sgriobtur an toirt barrantas, agus, da-rìreadh ag agradh oirne a ràdh, nach gabhadh gràs a bhi air a chur an cleachdadh ann an rathad air bith eile, gidheadh ‘s e bh’ann an teachd an Tighearn Iosa, a bhriseadh suas an rathaid mhòir tre’m b’urrainn E teachd a dh’ionnsuidh ar saoghal-ne, ach gniomh saor agus saor-thoileach.
Cha’n eil sìnn ri bhi smuainteachadh air na briathran, ‘rinneadh bochd e,” mar gu’m bitheadh iad a gabhail a stigh gu’n do sguir E bhi ni a bha E., an Dia fior agus siorruidh; oir ann-san, anns an fheoil, bha uile iomlanachd na Diadhachd a gabhail còmhuidh gu corporra.. Ach thàinig E gu bhi ni nach robh E; thàinig E gu bhi calg-dhireach an aghaidh gach ni a bhà E; agus anna a h-uile coltas bho’n leth a muigh, do shùil feoil agus fuil, bha E bochd. Ged a bha E gu neo-chaochlaidheach saoibhir ann an uile ghloirbh na Diadhachd, dh’fhalbhaich se E fein dhiubh uile, a thaobh am foillseachadh bho’n leth a muigh, agus thig E sgàil air an dealradh. B’fheudar dhà, anns an obair iongantach air an do leagadh a chridhe, am fagail ‘n a dheigh. Gu’n teagamh, n’an robh E air a bhi air fhoillseachadh amta, chaitheadh iad as peacaich, agus cha b’urrainn eadhon a shluagh féin an dealradh a ghìùlain. Uime sin, ann am fein-ioraslaachadh neo-chriochnach, chuir E sgàile thairis orra, agus dh’fhoillsicheadh E ann am measg a chreutairean agus a chuid iochdaran, cha’n ann ann an cruth Dhé, ach ann an cruth seirbhiseich; agus ged a bha gathan de Dhiadhachd a briseadh a mach anns na h-oibríbh cunhachdach a bha E deanamh, ged a dhealraich a ghloir a mach air beinn a chruth-arrachaidh, agus ged a chunnaic suil a chredimh a ghloir, gidheadh, bho’n leth a muigh agus do’n t-suil nádurra, cha robh E ach mar dhuine, mar gu’m b’aon dhinn féin E; agus bu toil leis E féin fhoillseachadh mar so. Gu bhi tuigsinn gràs Chriosd anns an ni so, dh’fheumadh-mid fios a bhi againn cia cho neo-chriochnach airidh agus a bha ghloir so, mu’n do chuir E sgàile, air a bhi gabhail tlachd ìnte, agus a bhi toirt urram dlith; aithne a bhi againn air an tlachd neo-chriochnach a ghabh E féin ìnte, agus a mhothachadh air a chòir, a bhuinneadh dhà air tlachd agus air aoradh a chrùinne-chè. Feumaidh sinn, uime sin, aithne a bhi againn air so mar ‘os “ceann gach uile eolas.”
Thainig E gu bhi bochd ann a bhi gabhail ar nàdur-ne. Thainig E gu bhi gu firinneach na chnàimh dhe ar cnàimh, agus na fheoil dhe ar feoil. Agus co is urrainn an gràs so a thuigsinn, na an ioraslaichd so a thomhas. “Is mor,” da-rireadh, “rùn-diomhair na diadhachd: dh’fhoillsieachd Dia anns an fheoil” Ghabh E air e, agus ghabh E ‘g a ionnsuidh ann an aonadh dlùth agus neo-sgaraichte ri a Phearsa Dhiadhaidh; agus ged a ghabh E ‘ga a ionnsuidh e gun pheacadh, cho saor bho gach neo-ghloine agus a bha e ann an Adhamh ‘n uair a chruthaich Dia e, gidheadh ghabh E ‘g a ionnsuidh e an déigh do’n nàdur so tuiteam agus tighinn gu bhi peacach. Dh’fhoillsieachd E “ann an coslas feoladh peacach.” Ann an so, da-rireadh, bha bochdainn agus ioraslaichd. ‘S e th’ann an so ach nì a tha nì’s mothair air son smuint agus beachd-smuinteachadh, na air son eainnte; ach, gu cinn teach, thà cho beag agus a gheibh Criosduidhean ann an ainm, gu bhi gabhail ioghaidh ann, ann am Mac Dhé a bhi gabhail nàdur na daonnachd, ‘n a dhearbhadh air nach do leag iad an smuinteachadh gu suidhichte riamh air, agus nach do thuig iad gu ceart e. “Cha d’ fhoillsich fùil agus feoil sin duit-sa, ach m’ Athair-sa a tha air neamh.” A chreidmhich, thoir urram do’n ghràs a threoirich an Tighearn Iosa gu bih gabhail air, cha’n e nàdur na’n aingeal, ach siol Abrahaim, agus a threoirich E gu tighinn gu bhi na bhràthair dhuit, coltach riut anns na h-uile ni, gidheadh as eugmhais peacaidh. Dh’ioraslaich se E fein eadhon mar dhuine. Rugadh E ann an stábull, agus chuireadh ‘n a luidh ann am phrasaich E, mar gu’m bitheadh E neo-airidh air gu’m bitheadh tigh ann a ghabhaidh E. Shaoraich E mar shaor, mar gu’m bitheadh E cur feum air aran a dheanamh le fallas a ghnùis. Air son na’n trì bliadhna ma dheireadh dhe bheatha anns an t-saoghal so, bha E tric gun dachaidh, gu’n fhios aige e’ait an cuir-eadh E a cheann fodha, agus ann an eisneil a luchd-leannmuinn gu bhi frithdealadh dhà uireasbhuidhean. Agus, gidheadh, b’e Rìgh nan rìghrean, agus Tighearn nan uile.
(R’ a leantrùinn.)