“Oir bha mise beò as eugmhais an lagha uair-èigin: ach air teachd do’n àithne, dh’ath-bheòthaich am peacadh, agus fhuair mise bàs.”—Rom. vii. 9.
Tha gun teagamh an t-Abstol a’ deanamh iomraidh an so air na trì latha agus na trì oidchean cuimhneachail a chaith e ann an Damascus, ‘n uair a bha e air a threòrachadh dall a stigh do’n bhaile an deigh dha’n Tighearn Iosa fhaicinn. Cha robh riamh leithid de dh’atharrachadh glan ann an sealladh, faireachdainn, agus crìoch neach ‘s a ghabh àite ann. Thainig Saul, am Phairiseach uaibhreach, gu bhi ‘n a Shaul an cis-mhaor cridhe-bhristeach. Na nithean a bha ‘n am buannachd dha, thainig e gu bhi ‘g an cunntas ‘n am call air son Chriosd.
Na nithean a chaidh e troimh ‘inntinn is iad na dearbh nithean, ann an suspainn, a tha h-uile neach a tha air a theagasg bho Dhia a’ dol troimhe. Cha’n e gu’m bheil e cho comharaicht’ agus cho soilleir anns na h-uile; cha’n e gu’m bheil tomhas sònraichte de iomaguin na de chùram a dh’fheumas a bhi air a dhol troimhe leis gach peacach a tha ‘g iarraidh an t-Slànuighear, na tha ‘g iarraidh as déidh sìth ri Dia; cha’n e gu’m bheil ùine shònraichte, bitheadh i fada na goirid, a dh’fheumas an t-anam a bhi fo’n ni ris an abrar “obair lagha;” cha’n e nach eil eadardhealachadh oibribh ann an doigh deiligidh an t-Slànuighear; ach ‘se th’ann gu’m bheil beatha, a tha huile duine -ann an staid naduirbeo, as eugmhais an lagha, a dh’fheumas a bhi air a cur as, a dh’fheumas a dhol am muich, na tighinn gu crìch, a chum agus gu’n cuir e fàilte agus gu’n dlùth-ghabh e ri Criosd agus ri shlàinte.
I. Faodaidh, uime sin, na briathran a bhi air an gabhail, an toiseach, mar a’ cur an cèill staid a’ pheacaich gun e bhi air a dhùsgadh agus gun a pheacaidhean a bhi air an dearbhadh air. Tha e “as eugmhais an lagha.”
Tha e gun fhìor eòlas air an lagh.
Dh’fhaodadh gu’m b’aithne dha litir an lagha na b’fheàrr na b’ aithne do Shaul roimh dha bhi air iompachadh. Ach cha’n eil e ‘g gabhail a stigh cho spioradail ‘s a tha lagh Dhè, oir cha’n eil e ‘g gabhail a stigh spioradalachd Fear-tabhairt an Lagha. Cha’n eil e ‘g gabhail a stigh cho ceart agus cho neo-chaochlaideach ‘s a tha’n lagh. Cha’n eil e ‘g gabhail a stigh, anns na nithean sin uile, gur e anns an lagh ach dùblachadh iomhaigh Dhè, agus gur e anns a’ chumhachd leis am bheil e air a sgeadachadh, gu bhi gleidheadh a chòirichean, ach cumhachd an Uile-chumhachdaich. Cha’n eil mi ag ràdh nach e cion an fhìor eòlas so air lagh Dhè a pheacadh; ach, air dha bhi aineòlach air Dia, agus beachdan uamhasach fuasgailte agus mearachdach a bhi aig air cliù Dhè, tha, mar an ceudna, na beachdan ceudna aig air Dia.
Agus cha’n eil e faireachadh cumhachd an lagha.
Agus cha’n eil e a’ faireachdainn cumhachd an lagha, no ‘n chuid an am foillseachadh peacaidh, na ann a bhi ‘g a lionadh le iomaguin a thaobh a pheacaidh. Cha’n eil e a’ deanamh greim air ‘a chogais, mar fhear-easaontais, air a leithid de dhòigh agus nach urrainn e a ghreim a thilgeadh dheth. Cha’n eil a’ choire aig an lagh. Na’n tugadh e dhà an ùmhlachd a bhuineas dha, na’n creideadh e a bhagraidhean le creidimh neo-chaochlaideach, ni-eile, na’m feuchadh e da-rìreadh aithne fhaotainn ciamar a tha e labhairt ris, dh’fhairicheadh e gu luath, a chumhachd. Ach cha’n eil e ‘g iarraidh an eòlais so. Tha e ‘gràdhachadh dorchadais ni’s motha na’n solus a chionn gu’m bheil a ghnìomharan olca.
Uime sin tha e “beò.”
Uime sin tha e “beò.” Tha e slàn agus glan ‘n a shealladh fhèin. Tha e ‘g a smuainteachadh fhèin ‘n a dhuine maith agus fìreanta. Ma dh’aidicheas e gur e peacach a th’ann fhèin, ‘s e aideachadh leis na bilean a mhàin a th’ann; Cha’n eil a chridhe briste am feadh ‘s a tha e ‘g a deanamh; na ma tha e creidsinn ann an tomhas air chor-eigin gu’m bheil feum aig air tròcair, gidheadh tha e smuainteachadh, le còmhnadh Chriosd, gur urrainn dha e fhèin a shaoradh aig am air bith. Mar sin tha e aig fois agus tearuinnte. Cha’n eil tàirneanaich Beinn Shinai a’ cur eagal air. Cha’n eil cionta a bhi diùltadh Slànuighear a chaidh a cheusadh a’ luidhe trom air; na ma bhitheas aig amaibh eagal air a thaobh staid an anama, agus a bhitheas aig amaibh cùram air a thaobh staid an anma, gidheadh cha’n eil so ach mar neul na maidne agus mar an drùchd moch a shiubhlas air falbh. Cha’n eil an leon ach a mhàin anns a’ chraicionn, agus, uime sin, furasda a leigheas; ni rùn math, na ùrnuigh, na obair mhath a dhùnadh suas ‘s an am. Oir is e taobh brònach eile na beatha a tha “beò as eugmhais an lagha,” gur e beatha dòchais mheallta, agus uime sin dòchais dhiomhain, a th’innte. Tha e ‘n dòchas gu’m bi gach ni gu maith dha aig a’ chrìch. Aon chuid tha e smuainteachadh gur e Criosduidh a th’ann, ann an Criosd am feadh ‘s nach eil e ann, agus am feadh ‘s a tha e socrachadh air ni-èigin de chuid fhèin agus le sin a’ diùltadh fìreantachd Chriosd; oir no tha e ‘g altrum dòchais gu’m bi e ann an Criosd mu’m faigh e bàs, ged a ni e dìmeas air Criosd an diugh agus air an t-slàinte mhòir. Tha’n duine làidir a’ gleidheadh a thalla fo armachd, agus tha na bhuineas dha ann an sìth. ‘S e so a’ chùis a thaobh àireamh mhòr fo’n t-soisgeul. Cia uamhasach! Gidheadh, beannaichte gu’n robh Dia, cha’n eil a’ chùis eu-dòchasach. Co bu neo-chreidmheach na Saul bho Tharsus gu’m bitheadh gu bràth a bheachdan agus fhaireachdainnean air an tionndadh mu’n cuairt?
(R’a leantuinn.)