Leis an Urr. Tearlach C. Mac an Tòisich, D.D.
(Air a leantuininn bho t.d. 311).
Feumaidh speis a bhi againn do uile àitheantan Chriosd, gu’n ni air bith a chumail air ais. “Ma bheir mi speis do eu-ceart a’ m’ chridhe, cha’n eisd an Tighearna ruim;” “An sin cha ghabh mi nàire, an uair a bheir mi speis do t’ àitheantan gu leir.” Feumaidh sinn, uime sin, iarruidh bho Dhia Fein eolas air àitheantan; oir feumaidh sinn a chumail air chuimhne gur e comharadh cho cìnteach a th’ann air cridhe nach eil ceart an làthair Dhé mar a h-eil sinn dùrachdach gu aithne a bhi againn air a thoil, agus a th’ann, le fios dhuinn, a toirt speis do’n olc. Agus tha lagh Dhé ro fharsuinn: tha àitheantan a ruigheachd a dh’ionnsuidh corp agus spiorad, gu bhi riaghladh ar smuaintean, ar briathraibh, agus ar gniomharaibh; a’ gabhail a stigh ar n’ùine uile air an talamh, a h-uile suidheachadh agus a h-uile daimh ‘s am bheil sinn. Tha iad ‘n an riaghailt iomlan bheannaicht’, a cur fodh’r comhair mar bu chòr do chùisean a bhi dhuinn ‘s an uaigneas, anns an teaghlach, ann an dleasdanasan làitheil ar gairm, agus mar bhuill do’n eaglais; cia mar a tha sinn gu bhi cur gu buil a chùm agus gu’n glòraicheadh-mid Dia, agus gu moladh-mid a shoigeul do mhuintir eile. Uime sin, deanamh strì agus saothair gu bhi feumail do eaglais Chriosd—feumail dha shlugh, feumail dha ar co-phaecaichibh. “Cha’n eil aon againn beo dha fein.” A dh’ionnsuidh so tha sibh air ‘ur gairm, a chùm agus gu’n cuireadh sibh an ceill feartan an Tì ghairm sibh a dorchas a chùm a sholuis iongantaich fein. “Tha aig a leithid sin de shaothair agus a leithid sin de mhiannaibh buaidh bheannaicht’ agus naomhachaidh. Tha e gu maith a bhi air ar gabhail a stigh ann an obair an Tighearn, a bhi faireachadh fodh fhiachaibh gu bhi saothrachadh agus ag ùrnuigh air son maith aim-seireil agus spioradail muintir eile. “Tha neach ann a sgaoleas, agus fàsaidh e nì’s saoibhre.” “Gu’m bu h-ann mar sin a dheal-raicheas ‘ur solus an làthair dhaoinne, chùm gu’m faic iad ‘ur deagh oibre, agus gu’n toir iad glòir do ‘ur n’Athair a ta air neamh.” “Uime sin, mo bhrathrean gràdhach,” a deir Pòl, ann a bhi sgriobhadh, cha’n ann a dh’ionnsuidh an luchd-teagaisg, ach a dh’ionnsuidh uile bhuill na h-eaglais, “bithibh-se daingean, neo-ghluasadach, a sior-mheudachadh ann an obair an Tighearna, air dhuibh fios a bhi agaibh nach eil ‘ur saothair diomhain anns an Tighearna.” Cha’n eil aon air bith nach gabh feum a bhi air a dheanamh dheth air son maith feadhon eile ma tha mhainn ìntinn aig air son na h-obair. ‘N uair a bha Dia a dol a chur suas a phàillean anns an fhàsach, thuair E obair do’n a neach is ìsle agus is diblidh anns a choimhthional, cho maith ris an neach a bu shaobheir agus a b’uaisle. Cha’n eil Criosdadh nach urrain nì air chor-eiginn a dheanamh, agus rud-eigin luachmhor, air son a bhi togail ionad-còmhnuidh an Tighearna.
‘S an àite mu dheireadh, ma leanas sinn naomhachd, feumaidh sinn a ghnàth a bhi feuchainn ri bhi beo os ceann an t-soaghail so tre chreidimh air nithibh siorruidh, agus a ghnàth ag amharc air son teachd an Tighearn. “Air dhuinn a bhi’g amharc,” thuirt Pòl, “cha’n ann air na nithean a tha ri’m faicinn, ach air na nithean nach eil ri’m faicinn : oir tha na nithean a chithear aimseireil; ach na nithean nach faicear, siorruidh.” “Uime sin, ma dh’eirich sibh maille ri Criosd, iarraighe na nithean a tha shuas, far am bheil Criosd ‘n a shuidh aig deas laimh Dhé. Suidhichibh ‘ur n-aignidhean air na nithean a tha shuas, agus cha’n ann air na nithean a tha air an talamh.” “Agus an dream a tha’g ràdh na nithean sin, tha iad a nochdadh gu soilleir gu’m bheil iad ag iarruidh dùthcha. Agus gu firinneach na’m bithidh iad cuimhneachail air an dùthaich sin as an d’thainig iad a mach, dh’fhaodadh iad am iomchuidh fhaigheal air pilleadh : ach a nis tha deigh aca air dùthaich is fhearr, eadon dùthaich neamhaidh; uime sin, cha nàr le Dia, gu’n goirear an Dia-san dheth : oir dh’ullaich e doibh baile.” “Uime sin, do bhrigh gu’m bi na nithean so uile air an sgaoleadh as a cheile, ciod a ghné dhaoinne bu choir a bhi annaibh, ann an caithe-beatha, agus diadhachd. Le suil a bhi agaibh ris, agus a’ luathachadh chùm teachd là Dhé.” O ‘s cìnnteach gur e caithe-beatha neach a bhi air neamh a tha ga abuchadh air son a bhi sealbhachadh neamh naomh. ‘S e bhi’g amharc air na nithean a tha siorruidh a tha táladh aignidhean neach bho’n t-soaghal, agus a tha’g aobhrachadh àmhghair a bhi air a meas na ni eutrom. Agus ‘s e bhi beo ann an sealladh dara teachd Chriosd a tha gleidheadh spiorad na faire anns gach neach a tha gràdhachadh a theachd, agus a tha beothachadh miann as deigh a theachd ‘n an cridheachan.
A nis treoraicheam gu h-aithghearr ‘ur n’ aire.
III. An t-aobhar sòlaimte leis am bheil an earail air a daingneachadh.
Tha iomadh aobhar luachmhor agus sòlaimte leis am bheil an Criosduidh air a chur thuige gu bhi’g iarruidh an deigh naomhachadh:—Croich Dhé ann a bhi g’ar taghadh ann an Criosd, “a chùm gu’m bitheadh-mid naomh;” croich Chriosd ann a bhi bàsachadh air son a shluaigh, “a chùm a bhi g’an saoradh bho gach uile eu-ceart,” a chùm agus gu’n cuireadh e’n eaglais an lèthair Athar “na h-eaglais ghloormhor, gun smal gun phreas gun nì air bith de’n leithidean sin;” gràdh an Spioraid, “na cuiribh doilgheas air an Spiorad Naomh;” tròcair Dhé dha’n anam, “Tha mi guidh oirbh, tre thròcairean Dhé, sibh a thoirt bhur cuirp na’m beo iobairt, naomha, thaitneach do Dhia, ni is e bhur seirbhís reusanta.” Ann an so ‘s e’n t-aobhar dhe’m bheil feum air a dheanamh, “As eugmhais naomhachd cha’n fhaic neach air bith an Tighearna.”
‘An Tighearn fhaicinn’, cha’n ann le sùil a chuirp—oir cha’n fhaca neach air bith mar so, agus cha’n urrain e fhaicinn, Esan a tha ‘n a spiorad,—ach le suil na h-inntinn air a glanadh bho thruaillidheachd a pheacaidh, air a saoradh bho’n doilleireachd seallaidh a tha air aobhrachadh leis, agus air a soillseachadh ann an eolas air òirdheirceas agus maise neo-chriochnach Dhé mar a tha E air fhoillseachadh ann an Criosd. ‘S e bhi faicinn an Tigheana mar so, a sealbhachadh a ghràidh agus a deanamh seirbhís Dhà, an sealladh is àirde a tha air a thoirt dhuinn ann am Focal Dhé air beannachd neamh. ‘S e ni beannaicht’ bhitheas ann dha’n a naoimh co-chomunn a bhi aca ri aon a cheile agus ris na h-ainglean naomh, co-chomunn neo-iomlan a tha iad a sealbhachadh ‘s an t-saoghal so a bhi air a dheanamh iomlan ann a’ neamh, fein-fhiosrachadh a bhi aca air aonachd cridhe ann an gràdh Dhé, ‘n a miann a bhi ga àrdachadh agus na’n gràdh do aon a cheile:—feumaidh so a bhi ‘n a ni beannaicht’. Ach ‘s e ‘n àrd-bheannachd agus an aon a tha crùnadh gach aon eile gu’m faic iad Dia, anns cho fad ‘s a tha’n inntinn comasach air a bhi gabhail a stigh òirdheirceas ghloormhor-san.
Nis, cha’n urrain am beannachd so a bhi air a sealbhachadh ach leis a mhuintir naomh;—agus sin air son iomadh aobhar. ‘S e th’anns an duine neo-naomhaichte ach duine nach d’thuair maithenas. Tha e fathasd fodh chiont a pheacaidh agus, uime sin, air a dhiteadh gu bhi fulung peanas a pheacaidh. Ge b’e cho uamhasach ‘s a tha na briathran—’s bochd nach robh iad na bu tric air smuainteachadh orra—bho bhilean iochdmhor an t-Slànughear tha na briathran so a teachd, “Imichibh bhuam a shluagh mallaichte, dh’ionnsuidh an teine shioruidh, a dh’ullaicheadh do’n diabhol agus da chuid ainglean.” Cha’n urrain an duine neo-naomhaichte an Tighearna fhaicinn, do-bhrìgh nach urrain olc comhnuidh a gabhail maille Ris-san a tha naomh. Aon uair is aithne dhuinn, nochd olc e fein ann an neamh ‘n uair a rinn cuid de’n fheachd neamhaidh ceannairc—agus bha sin air fhiosrachadh ann a’ momaint le comharraidhean air diomb Dhé. Ach tha h-uile aobhar againn a bhi co-dhùnadh nach foillsich se e fein gu bràth tuilleadh an sin. Cha’n urrain an duine neo-naomhaichte Dia fhaicinn, do-bhrìgh, na’m bu ni comasach dha bhi air a gabhail a stigh do neamh am feadh ‘s a tha e neo-naomhaichte, cha bu neamh, ach fior ifinn, a bhitheadh ann dha. Tha gràin aige do ùrnuigh, tha gràine aige do smuaintean air Dia, tha gràin aige do cho-chomunn ri Dia : cia mar a b’urrain e aoibhneas fhaotainn far am bheil Dia ‘n a uile anns na h-uile?
(R’a leantuininn.)