“Ag amharc ri Iosa.”—Eabh. xii. 2.
Air do’n Abstol, anns a chaibeidil a tha air thoiseach air an té so, soilleireachadh a dheanamh air cùmhachd a chreidimh a tha tearnadh an anama, tha e dol air adhart anns a chaibeidil so gu bhi ‘g earalachadh nan Criosduidhean Eabhrach gu bhi’g an leantuinn-san “a tha tre chreidibh agus fhoghaidean a sealbhachadh na’n geallaidhean.” Tha e coimeas beatha a Chriosduidh ri réis. Cha’n e th’ann am beatha a Chriosduidh aideachadh lòm agus furasda air ainm Chriosd. ‘S e th’ann a bhi leantuinn Chriosd ach obair chruaidh, far am bheil cruaidh-chàs ri bhi air fhulung agus còmhrag ri bhi air a chur; anns nach fheum an fheoil a bhi air a cùmhnadh, ach anns am feum sior fhein-àicheadh a bhi air a chleachdad; agus anns am feum buannachadh a bhi ann gus a chrioch. ‘S e th’ann strì air son crùn neo-thruailidh, turas bho bhaile an leir-sgrios, tre shaoghal a tha làn de bhuaireidhean agus aobharan deuchainn, a dh’ionnsuidh a bhaile neamhaidh. Tha’n creidmheach ann an Iosa air a ghairm gu bhi sealbhachadh sìth nach urrainn an saoghal a thoirt seachad, sìth a tha dol thar gach uile thuigse, ach tha’n dearbh shìth sin ri bhi air a sealbhachadh a mhàinn am feadh ‘s a tha e a còmhrag deagh chòmhrag a chreidimh, ni dh’fheumas e chumail suas gu uair a bhàis. Os bàrr, tha nithean a dh’fheumar a chur an dara taobh ma ruitheadh-mid a chùm ‘s gu’m faigheadh-mid;—’s e sin, “gach leth-trom, agus am peacadh a tha gu furasda ag iadhadh umainn.” Ge b’e ni sheasadh ‘s an rathad air a bhi leantuinn Chriosd mar an t-aon ni fheumail—ann an seadh sònraichte nithean an t-saoghail so agus a ghràdh—feumaidh e bhi air a leigeadh an dara taobh. Anns a h-uile suidheachadh feumaidh rioghachd Dhé agus fhìreantachd a bhi air iarruidh an toiseach, agus feumaidh fàs ann an gràs, mar ni a tha co-cheangailte ri glòir Dhé, a bhi ‘n a nì a tha ri bhi air iarruidh os ceann gach nì leis a chreidmheach ma tha e dol a dheanamh adhartas ann a’ naomhachd. Feumaidh “am peacadh a tha gu furasda ag iadhadh umainn” a bhi air a chur air chùl. Buinidh dha gach aon a’ nì ris am faod sinn a radh peacadh ar nàduir na ar suidheachadh, ni, anns an t-seadh is àirde a tha e gu maith aithne bhi againn air, agus an aghaidh a bhrisidhean a mach a dh’fheumas faire shònraichte a bhi againn air. Tha ann a’ mòran, mar an ceudna, peacadh àraidh, ni a thaobh suidhichidhean sònraichte, na altrumas sònraichte ann an làithean a’ neo-aithreachais, a dh’fhàs gu meudachd mhòr anns an anam, agus a dh’fheumas a bhi air an cur an leth-taobh a chùm an réis so a ruith; feumaidh iad a bhi cathachadh ris, feumaidh iad a bhi saothrachadh gu a cheusadh. Ach tha gu sònraichte peacadh ar nàduir a foillseachadh a chùmhachd ann an eas-creidimh—peacadh mu’m bheil an t-Abstol a labhàirt cho mòr anns an litir so, agus an aghaidh am bheil e, os ceann gach peacadh eile, a tabhàirt rabhadh dha bhràithrean—”droch cridh eas-creidmheach”:—feumaidh so a bhi air a chur an dara taobh, anns an t-seadh e bhi air a chumail fodha agus air a cheusadh. A ris, tha foghaidean feumail; a bhi leantuinn gu foghaideanach ann a bhi deanamh maith, foghaidean ann a bhi fulung gach deucainn agus àmhghair a tha’n cois a bhi leantuinn Chriosd. Oir bithidh gach neach a tha leantuinn Chriosd air a dhearbhadh a thaobh firinn a phrionnsabalan, agus a thaobh firinn a ghràis a th’ann; faodaidh e bhi air a ghairm gu bhi fulung—agus gu bhi fulung mòran; gu bhi dealachadh ris gach ni th’aig air thalamh, agus ri bheatha fein, air sgàth Chriosd agus an t-soisgeil; agus am feadh a tha mòran a faotainn oilbheum, am feadh a tha mòran a tarruing air ais agus a gabhail sgàth roimh’n chrann-cheusaidh, feumaidh esan a thogail suas agus a ghiulain an deigh Chriosd ma’s e agus gu’n leanadh se e.
Faodaidh e bhi air a ràdh, “‘S e iarratasan tròm agus mòr a th’annta so; co tha foghainteach air son no nithean so?” Seadh, tha bunaitean misnich ann. Tha, an toiseach, ni dh’fhaodadh-mid a ghairm “grùnd ional air son misnich,” gidheadh aon a tha ro phriseil—tha sinn “air ar cuartachadh le neul cho mòr a dh’fhianusean.” Tha e ‘n a ni a tha ‘g ùrachadh an anama a bhi faigheil an Abstoil dheachta a labhàirt mar so mu naoimh an t-Seann Tiomnuidh. Gu tric faodaidh sinn a bhi ullamh gu bhi smuainteachadh nach robh iad ach gann; agus bha iad gann ann an aimseiribh àraidh de’n Eaglais; gidheadh tha e labhàirt orra mar chuideachd mhòir, “neul de dh’fhianusean”—fianusean air son Dhé agus air son fhìrinn na’n latha ‘s na’n linn. Agus tha’e labhàirt orra mar a faotainn deagh theisteas tre chreidimh—mar a fianuseachadh dhuinn mu nàdur na réis mu’n a’ ni dh’fhaodas sùil a bhi againn ris ma leanas sinn an Tighearna gu h-iomlan, agus mu gu dé ghiùlaineas troimhe sinn; agus cha’n e mhàinn a fianuseachadh mu na nithean sin, ach ag amharc òirne, a nochadh co-fhaireachadh ruinn, agus mar sin cha’n e mhàinn ga’r beothachadh ach ga’r misneacadh, gu bhi leantuinn an cos-cheumaibh-san agus gu bhi ruith an dearbh reis bheannaicht.’ Agus cia cho cumhachdach ‘s a tha iad a beothachadh agus a misneachadh, ‘n uair a bheir sinn fa’n ear nach eil suidheachadh anns am bheil an Criosduidh air fhaotainn anns nach faigh e suidheachadh co-ionnan ris ‘n am measg-san a tha tre chreidimh agus fhogaidean a nis a sealbhachadh nan geallaidhean.
Ach ann ar ceann-teagaig tha againn ni dh’fheurnas sinn ainmeachadh mar am priomh mhisneachadh, cho maith ris a priomh sheoladh, agus am priomh thobar neart—”Ag amharc ri Iosa.” Cha’n e mhàinn gu’m bheil an cùrsa-réis air a chuartachadh le neul mòr de dh’fhianuisean, ach tha Criosd ag amharc air; tha a shùil gun chodal air a shluagh; tha e’g amharc orra leis an tlachd is mothà. Tha buaidh na muinntir a chaidh air thoiseach òirne anns an réis so, a dh’aindeoin ‘n an eagalan leis an robh mòran dhiubh air an sàruchadh, na duilgheadasan a bh’aca r’a choinneamh, an deuchainn theinntich tre an robh iad ann an iomadh suidheachadh air an toirt, ‘n a aobhar cumhachdach gu bhi fulung gu foghaideanach, agus gu bhi’g altrum dòchas an aghaidh dòchais; ach ‘s e làthaireachd agus neo-chaochluidheachd a Chuspair ghlòrmhor sin, ann a bhi’g amharc Ris, a ruith iad agus a thuair iad, is urra an creidmheach le dòchas gu’m bi esan mar an ceudna comasach air buannachadh air adhart agus buaidh a thoirt. Ma tha neul mòr de dh’fhianuisean a cuartachadh ceum a chreidmhich, ma tha sùilean nan spioradan glòraichte uile air mar bhràitheir a tha cathachadh agus a fulung, gidheadh ‘s ann an a bhi’g amharc ri Iosa a tha dòchas air a ghintinn air a shiubhal air a bhi comasach air a bhi ga’n leantuinn. Agus ma tha, a chùm an réis a ruith gu buadhach, e riatanach gu’n leigeadh an creidmheach dheth gach leth-trom agus am peacadh a tha gu furasda ag iadhadh uime, is ann an a bhi’g amharc ri Iosa, agus anns an doigh so a mhàinn, a tha e air a dheanamh comasach air a bhi lùbadh a stigh ris na h-iarratais so.
(R’a leantuinn)