V. ‘S ann dhe leithid sin a tha cridhe Chriosd, agus air a shuidheachadh chò mòr air pòsadh ri peacaich, agus gu’n d’thug E dhoibh dearbhadh làn agus nach gabh a bhi air a chur ann an amharus, nach seas nì gu bràth eadar Esan agus iadsan, a sheasadh anns an rathad eadar iad agus a bhi air gabhail riutha Leis-san, ma’s e agus gu’m iad toileach a bhi air am pòsadh Ris. Na’n nochdadh duine, cha’n e mhàin a ghràdh do neach, ach gu’m feitheadh e fad air a shon ann an taigseachan a ghràidh, agus a leithid sin, ach mar an ceudna gu’n toireadh e làn-dearbhadh nach seasadh nì air bith eadar esan agus ise gu bhi cur bacadh air a phòsadh, na’m b’e agus gu’m biodh i toileach a ghabhail, nochdadh so cia cho mòr ‘s a bha chridhe air a shuidheachadh oirre. Nis, rinn Criosd so, thug E do pheacaich dearbhadh làn agus cinnteach nach seas nì air bith anns an rathad eadar iad agus a bhi air an gabhail Leis, na chuireas maill air a phòsadh eadar E agus an anamaibh ma’s e agus gu’m bì iad toileach. Agus nach eil mar sin a chridhe gu mòr air a shuidheachadh air a ghnothuch? Cha’n eil an so nì eile ach na tha E Fein a cur an ceill, Eoin vi. 37. Agus gu cinnteach cha’n eil E mealladh anamaibh le briathran diamhain; “Esan a thig dha’m ionnsuidh,” tha E’g ràdh, ‘s e sin, esan a chreideas annam-sa, esan a tha toileach a bhi agam-sa, “cha tilg mì air chor sam bith a mach e.” Air chor air bith, na tre aobhar air bith, na tre mheadhon air bith,”cha tilg mì air chor sam bith a mach e.” Cha seas nì air bith anns an rathad air e bhi air gabhail ris Leam-sa; ach gabhaidh mì e a dh’aindeoin cho salach ‘s a thà e, a dh’aindeoin a neo-airidheachd, a mhì-chaoibhneas, a mhì-fhreagarachd; a dh’aindeoin gach nì a dh’fhaodas daoiné na diabhuill, lagh na coguis, a chur as a leith; seadh, na dh’fhaodas eas-creidimh fein a chur as a leith; biodh e’nì thogras e, a dh’aindeoin na h-uile nì, gabhaidh mise a stigh e do bhroilleach mo ghraàidh. Le e cainnte Criosd ri peacaich bhochd, anns a ghealladh so Aige, agus iomadh aon eile coltach ris; Thigibh anamaibh bhochda, na biodh eagal oirbh romham-sa, ge b’è air bith ‘ur suidheachadh, agus ge b’è mar a tha nithean a seasamh dha ‘ur taobh, gidheadh ma tha inntinn agaibh dha mo thaobh-sa, agus gu bhi pòsda rium, bithibh cinnteach nach eil nì air bith comasach air seasamh anns an rathad air gu’n gabhainn-sa rìbh, cha duinn nì air bith mo bhroilleach-sa ‘n ar n’ aghaidh ach “pòsaidh mì rium sibh gu bràth.” O ciod e’ mhisneach a tha’n so? Thig a dh’ionnsuidh Criosd, agus dùinn a stigh Ris ann an cùmhnanta pòsaidh; Nach b’fhearr e gu’n canadh cuid, Cò nach deanadh sin? Ach, mo thruaigh, tha mile nì a tha cur maille air a phòsadh: agus a tha seasamh eadar E agus mise. Am bu chor dhomh dhol dha ionnsuidh? Anam bhochd! is e so a reir coltas tagradh agus cainnte eas-creidimh, agus biodh e air a chur ‘n a thosd gu bràth, air do Criosd, mar a tha thù faicinn, do dheanamh dearbh-chìnnteach air a chaochladh. Ach maille ri so, etad a toibh’m bheil eagal ort, a sheasas eadar Criosd agus thu an bhí cur maille air gnoadh Ris? thugadh air adhart bhur tugaidhonn taidh agus faicbh an gfulain iad an cudthrom is lugha ann a’ meiphe chothrom an ionaid naomh.
1. An é dibhidheachd agus cruth suarachas bho’n leth a muigh?
Faodaidh é bhí gu’m bheil thu ional, agus diblidh, agus táireil bho’n leth a muigh anns an t-saoghail; tha thú ‘n a d’chreutair bochd, amhuinn, agus diblidh; agus faodaidh gu’m bheil thu suminteachd gu’n seas so eadar Criosd agus thú, ‘S cinnteach, abaidh tu, nach gabh Criosd gu brath a leithid de chnuimh ghrúinell ‘s a tha mise ann cha leithid de chnuimh Ris Fein. Ach, a phneach, cha chuir so maille anns an tomhas is lugha air a ghnothuch, oir cha’n eil spás aig Criosd do phneasr seach a chéile. Biodh iad beartach na bochd, and na ional, dair na seas. tha iad uile ‘n an aon ann an Criosd, agus do Criosd. Gal. iii, 28. Seadh nach eil am focal ag mise chnuim, gu’m bheil E roghnaichd bochdan an t-saoghail so, oighreachan air an móghachd, agus saoibhir ann an creidimh, Seumas iii, 5. Agus a ris, “Oir chi sibh fein ‘ur gairm, a bhráithrean,” a deir an t-Abstol,” nach iomadh iad a tha glic a thaobh na feola, nach iomadh cumhachdach, nach iomadh uasal a tha air an gairm: ach roghnaich Dia nithean amaideach an t-saoghail so, chum gu’n cuireadh e náire air na daoine glice; agus roghnaich Dia nithean amhuinn an t-saoghail, chum gu’n cuireadh e gu náire na nithean cumhachdach; agus nithean an-uasal an t-saoghail, agus nithean tarcuiseach roghnaich Dia, agus na nithean nach eil ann, chum gu’n cuireadh e na nithean a th’ann, an neo-brigh.” I Cor. i, 26-28. Mar nach cuir mórachd air adhart a chuis so mar sin cha chuir isleachd agus diblidheachd maille orra. Bithidh inninn chaoine, gu dearbh, air orram, agus mórachd, ní iad roghainn dhiubh-san a tha freagarach Gheibh fein; ach tha e eadar-dhealaichte ri so a thaobh Criosd. A phneach bhochd, ged a tha thú cho ional agus cho diblidh, agus táireil anns an t-saoghail; ged a bhiodh tú air do chomhdach is taidhagan; gidheadh ma tha t-inntinn air son Criosd, gabhaidh E thú, agus posaidh E ris Fein thú; seadh, bi t-anam cho grádhach Eris, agus cho fuachmhór ‘n a shealladh agus a bhios anam a phneasr na n eich is motha anns an t-saoghail.
2. An é duintheantais agus eion coimhliontachd ‘s an taobh a thugadh Faodaidh é bhí, a phneach, mar eil thú bho’n leth a muigh dibidh agus táireil, gidheadh tha tha cha t-fhaicinn fein bho’n leth a stadh dubh agus neo-choimhlionta; tha thú faoi do phneasr agus do shalebar; ní motha tha taobh na tomhas anns air son go mianachbeachd Criosd thú; agus mise an bhí thú’n eadh, ‘S cinnteach nach bi geothuch air bhí an Criosd thú, na eibhir agus gula tilgeadh E súil na sealladh gràidh orm.
Ach, anam, cha seas so eadar Criosd agus thusa; ach ma tha inntinn agad Dhà, pòsadh E ris Fein thù, a dh’aindeoin so. Oir gu cinnteach cha’n eil Criosd a pòsadh aon ris Fein air son a maise, ach iadsan a thà E pòsadh, thà E dha’m pòsadh a chùm an deanamh maiseach. Tha E dha’m pòsadh tha’n ann air son luach air bith a th’annta-san, ach gu bhi cur luach orra; agus gu dearbh cha’n eil aon a thà E pòsadh ris Fein nach eil E dha’m faotainn cho dubh agus neo-choimhlionta riut-sa, agus mar sin tha iad gus an cuir E a mhaise orra. Cia milis am focal sin, “Agus an trà ghabh mise seachad dlùth dhuit, agus a chunnaic mi thù salach ann ad fhuil fein, thubhairt mi riut, agus thù ann ad fhuil, Mair beo; seadh, thubhairt mi riut, agus thù ann ad fhuil, Mair beo. Thug mi ort fàs lionmhor mar chinneas na faiche, agus dh’fhàs thu lionmhor agus mòr; agus thàinig thù gu sgeadachadh maiseach: tha do chiochan air an cumadh, agus do ghruag air fàs, an àite dhuit a bhi ruisgte agus lom. Agus an uair a ghabh mise seachad dlùth dhuit, agus a dh’amhaire mi ort, feuch, bha t’ainsir ‘n a h-ainsir gràidh, agus sgaol mise mo sgioball as do cheann, agus dh’fhalach mi do lomnochduidh: seadh mhionnaich mi dhuit, agus thioinnsgain mi ann an coimh-cheangal ruit, deir an Tighearna Dia, agus bu leam-sa thù.” Esec. xvi, 6-8. Gabh beachd air, trì uairean tha E’g ainmeachadh so, gu bhi nochdadh doimhne na truaillidheachd fodh’m bheil sinn. Seadh, agus ciod e’n sin? Am bi gnothuch aig Criosd ri a leithid sin? Bithidh, tha E nochdadh a ghràidh dhoibh: “Bha t-ainsir ‘n a h-ainsir gràidh.” Tha E dha’m pòsadh ris Fein ann an cùmhanta siorruidh, “Sgaol mise mo sgioball os do cheann,” tha E’g ràdh, “agus dh’fholach mi do lomnochdaidh,” seadh, cha’n e mhàin gu’m bheil E cur maise, seadh a mhaise agus a sgèimh Fein orra; “Agus chaidh t-iomradh a mach am measg nan cinneach air son do mhaise: oir bha sin iomlan tre mo sgèimh-sa a chuir mi ort, deir an Tighearna Dia.” rann 14.0, anam na bi air do mhì-mhisneachadh, tionndaidh Criosd duaichnid-heachd gu maise, agus cha tilg E air falbh thù air a shon.
(R’a leantuinn)