(Air a leantuinn bho t.d. 377)
Nis, dha’n taobh-san a tha roghnachadh bàs, agus a diùltadh beatha; a tha roghnachadh mallachd, agus a diùltadh beannachd; ‘S e tha ‘n so ach peacadh uamhasach da-rìreadh, agus nì’s uamhasaich air an aon laimh, do bhrigh gu’m bheil an solus cho grádhach agus cho taitneach; agus air an laimh eile, gu’m bheil am dorchadas cho gráineil agus cho uamhasach: agus mar an ceudna, do bhrigh gu’m bheil e mar fhiachaibh oirne a bhi grádhachadh, a roghnachadh, a bhi cur air thoiseach an t-soluis roimh an dorchadais, leis na h-aobharan is cudthromaiche agus is treise: oir tha E cho dúrachdach dha mhiannachadh, tha E cho grásmhor dha earalachadh, tha E cho teann dha áitíne, agus cha’n eil ni’s lugha na siorruidheachd iomlan de shonas Co-labhairt agus ghloirmhor an crochadh air. O, amuaintichibh air na nithean sin!
(3) ‘S e tha’n am peacadh diúltadh Chriosd ach peacadh a tha dha’r fágail gu’n an leisgeul is lugha, na cothrom a bhi togail ar cuis gu bráth: ni a tha dearbhadh gu’r e peacadh mór e da-ríreadh.
- Tha e dha’r fágail gu’n an leisgeul is lugha; gu’n an leisgeul is lugha air son peacaidh, agus gu’n an leithsgeul is lugha air son nach básaicheadh sibh air son peacaidh: oir tha Chriosd Fein dha chur an céill ann an Eoin xv. 22: “Mur bithinn-sa air teachd, agus air labhairt riu, cha bhiódh peacadh aca: ach a nis cha’n eil leithsgeul am peacaidh aca.” “Mar bithinn-sa air teachd agus air labhairt riu”; ‘s e sin anns an t-soisgeul, a foillseachadh toil m’Athar, agus dha mo thairgse Fein agus mo ghrás dhoibh: “cha bhiódh peacadh aca”; ‘s e sin cha bhiódh am peacadh cho mór. Ach a nis cha’n eil cleoichd, na leithsgeul aca air son am peacadh. Nis cha’n eil leithsgeul aca, cha’n eil ní aca a ghabhadh leithsgeul am peacaidh, na dheanadh am peacadh ni bu lugha. Tha bhi deanamh dímeas agus a bhi diúltadh Chriosd a fágail dhaoinne gum leithsgeul, agus fágaidh e mar sin iad aig an latha dheireannach. O! ‘n uair a dh’ftheoiricheas Dia, ann an latha a bhreitheanais chothromaich, do dhaoinne aig an robh an comhnuidh fodh’n t-soisgeul, c’ar son a tha iad a peacachadh, agus a pheacaich iad; c’ar son a tha iad air am faotainn ‘n am peacaidhean, agus air dhoibh a bhi air am faotainn ‘n am peacaidhean, c’ar son nach básaicheadh iad gu siorruidh, ciod a bhios aca r’a rádh ann an rathad leisgeul air an son fein? Gu deimhinn cha’n eil leithsgeul aca; ach a bhi balbh, mar a tha e air a rádh ann a’ Mata xxii. 12. Cha’n urrain iad a rádh nach robh rabhadh air a thoirt dhoibh a thaobh olcas a pheacaidh; cha’n urrainn iad a rádh nach robh maithenas agus sláinte air a thairgse dhoibh; cha’n urrainn iad a rádh nach robh’n taigse lán, saor, agus soilleir; cha’n urrainn iad a rádh gu’n robh a’ Maighstair cruaidh; ni mothá is urrainn iad a rádh nach robh am peacaidh toillteanach air bás: cha bhi ní aca is urrainn iad a rádh.
- Tha e dha’m fágail gu’n an cothrom is lugha na áite gu bráth air son an cuis a thogail gu cùirt eile. Faodaidh mi a rádh an so, mar a tha e air a ràdh an cùis eile: “Ma pheacaicheas duine an aghaidh duin’ eile, bheir am breitheamh breth air: ach ma pheacaicheas duine an aghaidh an Tighearna, co ghuidheas air a shon?” I Samuel ii. 25. Mar sin ma pheacaicheas duine an aghaidh an lagh, le bhi toirt eas-ùmhlachd dhà, faodaiddh e a chuis a thogail a dh’ionnsuidh an t-soisgeil agus gràs Chriosd ann an sin: ach ma pheacaicheas duine an aghaidh Chriosd agus a ghràs air a thairgse anns an t-soisgeul, c’áite an tog e chuis? Gu’n teagamh cha’n eil togail cùis a ghabhas a bhi air a dheanamh, cha’n eil fuasgladh a ghabhas a bhi air fhaotainn dhà, cha’n eil saorsa ri bhi air fhaotainn air a shon. Ma tha duine air a dhìteadh aig cathair ceartais, mar neach a pheacaich an aghaidh an lagha, faodaiddh e a chuis a thogail a dh’ionnsuidh cathair tròcair, agus an sin gheibh e fuasgladh milis; ach ma pheacaicheas e’n aghaidh cathair tròcair agus cathair gràis, an sin cha’n eil mì aige dh’ionnsuidh an tog e a chuis na fhrithealas saorsa dhà. Nis, le bhi diùltadh Chriosd, tha sinn a peacachadh an aghaidh cathair gràis, tha sinn a tarruing a nuas, a reir ar comais, cathair tròcair. Agus c’ait, uime sin, a dh’ionnsuidh an urrainn sinn ar cùis a thogail? Oh, thugaibh fa’n ear na nithean sin, agus foghlumaibh bh’utha eagal a bhi oirbh roimh’n pheacadh sin a bhi diùltadh Chriosd. Dh’fhaotainn an tuilleadh mòr na sin a ràdh gu bhi dearbhadh oirbh olcas antromaichte a pheacaidh sin: ach biodh gu leoir ann an so: is cinnteach mì gu’r a leoir so mar an ceudna; agus na’m biodh mothuchadh ceart againn air ‘n ar spioradan, bheireadh e oirnne criothnachadh dha thaobh gu bràth.
IV. Am bu toil leat da-rìreadh a bhi air do phòsadh ri Chriosd?
An sin na geill do mhì-mhisneachaidhean nam faireachaidhean, ach cùm suas t-anam air misneachaidhean a chreidimh air a leithid de phrionneabalan soisgeulach agus aobharan, agus a tha’g aomadh a dh’ionnsuidh a bhi tarruing pheacach gu creidimh ann an Chriosd. Faodaiddh, air dhuit a bhi leughadh agus a toirt fa’n ear cor truagh do shuidheachadh gun Chriosd, agus antromachadh uamhasach do pheacadh agus do chionta ann a bhi cho fada agus cho tric Dha dhiùltadh, mì-mhisneachaidhean nach gann eirigh an taobh a stigh dhiot: agus gu cinnteach, gu h-àbhaisteach, cha luaithe a thoisicheas anam bochd air a bhi’g amharc a dh’ionnsuidh Chriosd, na smuainticheas e air dúnadh a stigh Ris ann an cùmhnanta pòsaidh, na dh’eireas àireamh lionmhor de mhi-mhisnichedhean gus a chumail bh’uaithne. O! deir e, ciod e’m peacadh uamhasach a tha’n so! Cia mar a rinn mì dimeas air Chriosd agus air a ghràs! Cia cho fad agus a sheas mì mach ‘n a aghaidh! Rinn mi seirbhis do’m ana-miannaibh fad mo laithean uile, agus dhiùlt mi a ghairmean. Ciod am fàth a th’ann dhomh bhi bruidhean air dùnadh a stigh Ris? Eirigh an leithidean sin agus mòran de mhi-mhisneachaidhean eile anns an anam, nithean air do neach geilleadh dhoibh, a ni gu h-eufachdach an t-anam a chumail bho Chriosd. Ach, anam, na’n tigeadh tú gu bràth gu bhi ruigheachd air aonadh agus co-chormunn Ris. feumaidh tú do shùilean agus do chridhe mar an ceudna a dhùnadh an aghaidh gach uile mhi-mhisneachd dhe’n a ghné so. Agus ged a theannaicheadh iad a stigh ort a ris agus a ris. gidheadh tilg a mach iad, a socrachadh do shùil agus do chridhe air misneachaidhean a chreidimh; bi a’d chòmhnuidh gu mòr an a bhi smuainteachadh orra, agus cùm suas t-anam air prionnsabalan soisgeulach agus na nithean a tha ri bù air an toirt fa’n ear a chùm agus gu’n lagaicheadh tú’n t-eas-creidimh agus gu’m biodh creidimh air a ghintinn anns an anam. Agus air son do chuideachadh a chùm so, ainmichidh mi cuid do mhisnichidhean a chreidimh, na prionnsabalan soisgeulach a bu mhath thù bhi beachd-smuainteachadh gu suidhichte agus gu minic orra.
(R’a leantuinn.)