Leis an Urr. Eideard Pearce (A.D. 1672)
(Air a leantuinn bho t.d. 296)
2. Tha feumalachd agus seirbhis ann an Criosd.
Mar a tha Criosd ‘n a Phearsa de’n oirdheirceas is àirde, mar sin tha E feumail, anns an t-seadh is àirde gu seirbhis a dheanamh do dh àn اماibh bochda; gu’n teagamh is E a’n aon ni feumail, Lucas x. 42. Tha Criosd cho mòr a cur feum Air, agus a leithid de dh’fheum gu maith agus gu toilichte as eugmhais. Tha mì guidhe oirbh, thugaibh fa’n ear, tha sinn a brosnachadh Dhé, agus tha Esan am feirg ruinn; agus tre Criosd a mhàinn a tha sinn, na is urrain sinn, a bhi air ar saoradh bh’uaith. Ann-san tha saorsa againn tre fhuil, eadhon maithneas na’m peacaidhean, Ephes. i. 7. Tha cridhe cruaidh neo-aitreachail againn, cridhe nach urrain aithreachas a dheanamh: agus tre Criosd a mhàinn is ann is urrain dhuin aithreachas fhaotainn, air dha bhi air àrdachadh gu aithreachas a thoirt do Israel, cho maith ri maithneas pheacaidhean, Gniomh. v. 31. Tha sinn astar uamhasach bho Dhia; fad as, mar a tha na Sgriobtur a labhaint, agus le Criosd, agus Leis-san a mhàinn, is ann a tha sinn air ar toirt am fagus. Ciod a their mi? Tha na naoimh is fearr, cho maith ris na peacaich is miosa, a cur feum do-labhaint air Criosd, agus tha E chùm feum agus seirbhise gach latha dhoibh; nì mothais urrain iad a bhi beo aon latha, na aon uair as eugmhais. Ða-rìreadh is E am beatha, agus as eugmhais, uime sin, tha iad marbh agus cailte, mar a tha càch: as eugmhais, uime sin, tha iad marbh agus cailte, mar a tha càch: as eugmhais-san cha’n urrain iad nì air bith a dheanamh. Eoin xv. 5. As eugmhais-san bithidh a h-uile dleasdanas tuilleadh is cruaidh, bithidh gach uallach tuilleadh ‘us trom, bithidh gach buaireadh tuilleadh ‘us làidir, bithidh gach ana-miann tuilleadh ‘us cumhachdach air an son: as eugmhais-san thigeadh iad fàthasd gearr air fois shiorruidh, agus dheanadh iad long-bhriseadh air a chreidimh, air an anamaibh, agus uile gu léir gu bràth. As eugmhais-san cha’n urrain aon chuid naoimh na peacaich dol a stigh a bhi aca dh’ionnsuidh Dhé, dànachd a bhi aca na co-chomunn Ris. anns am bheil, ar solas uile, an dà chuid an ùine agus an siorruidheachd a co-sheasamh. “Is mise an t-slighe,” tha e’g ràdh, “agus a bheatha: cha tig aon neach chùm an Athar ach tromham-sa” Eoin xiv. 6. Agus troimh-san, a deir an t-Abstol, Ephes. ii. 18. As eugmhais-san cha b’urrainn sìth a bhi againn ri Dia, as eugmhais-san cha b’urrainn sinn ar sìth a chumail suas aon uair, oir ‘s Esan a mhàinn ar Fear-tagraidh agus ar ‘n iobairt-réite maille ris an Athair, I Eoin ii. 1, 2. Mar sin tha E air dòigh feumail, agus ro-ghoireasach do anamaibh siorruidh. Oh, cia cho taigneil, cho taitneach, uime sin, a tha E, agus a bu chòr Dhà bhi dhuinne!
3. Tha mar an ceudna Criosd goireasach agus freagarach air son anamaibh dhaoinne.
Tha goireasachd agus freagarachd maith air bith dhà dheanamh tlachdmhor dhuinne. Cia cho tlachdmhor ‘s a tha aran do dhuine ocrach, do-bhrigh ‘s gu’m bheil e freagarach air a shon! Cia cho tlachdmhor ‘s a tha deoch do dhuine tartmhor do-bhrigh gu’r a maith e a tha freagarach air a shon! Nis tha freagarachd chiatach agus goireasachd ann an Criosd do anamaibh dhaoiné, agus sin ‘n suidhichidhean uile. C’ar son, uime sin, nach biodh E tlachdmhor dhoibh? Tha aon, is cuimhne leam, a cur fa’r comhair freagarachd Criosd do dh’anamaibh agus do dh’feumaibh mar so — Tha Pearsa slàn, nàdur, agus dreuchdan Criosd, tha e’g ràdh, cho freagarach air son a leithid de dh’fheuman annain-ne’s gu’m bheil e mar iuchair anns a ghlais, tha cnag air son gach eaga, gach nì air a dheanamh anns an iuchair freagarach air son na glaise. Agus mar sin tha e’n so, da-rreadh, tha Criosd agus a lànachd air a dheanamh cho cothromach, freagarach, dhuinne agus dhà ar feuman: thà sinn tinn, agus tinn a chùm làis, agus ‘s e leighe a th’ann an Criosd, Mata ix. 12, agus ciod e nìs freagaraiche do neach tinn na leighe? Tha sinn ‘n ar peacaich, agus ‘n ar peacaich chum ditidh: tha sinn ‘n ar peacaich chaithe, agus ‘s e Slàn-uighear a th’ann an Criosd: agus co, na ciod e, a tha nì’s freagaraiche do pheacaich chaithe na Slàn-uighear? ‘S ceutairean bochd a th’ann an, braighdean a pheacaidh agus Shàtain, ann am braighdeanas do’n bha’s agus do’n mhallachd; agus ‘s e Fear-saoraidh a th’ann an Criosd. Tha sinn fodh ainneart agus fodh riaghladh iomadh ana-miann cumhachdach, ana-miann a tha’g oidheirpeachadh a bhi toirt buaidh oirne gach uair; agus cha’n eil sinn ann an rathad air bith comasach air a bhi deiligeadh riutha: ach ‘s e Rìgh mòr agus tròcaireach a tha ann an Criosd is urrain a bhi dha’n ceannsachadh uile, agus a bhios a shaighdean geur ann an cridheachan a naimhdean-san agus bhur naimhdean-ne; agus co is freagaraiche na E air son chreutairean ‘n ar suidheachne na leithid sin de Rìgh? Tha sinn marbh, agus is beatha Criosd; agus ciod e is freagaraiche air son na marbh na beatha? Tha sinn bochd agus truagh, agus is òr Criosd gu bhi dh’ar deanamh saoibhir. Am bheil sinn rùisgte? Is eudach Criosd air ar son. Am bheil sinn dàll? Is sàbh shùl E air ar son. Am bheil einn ann am priosan? Is saorsa E san. Am bheil sinn ocrach? Is aran E san. Am bheil sinn tartmhor? Is E san uisge na beatha, ma dh’olas neach air bith dheth cho bhi tart gu bràth air. Am bheil sinn fodh trioblaid? Is fois E san. Am bheil sinn a cromadh sios agus fodh mhi-mhisneachd? Is E san Comhfhurtachd Israel. Am bheil sinn fodh iom-cheisd? Is E san ar Fear-iùl. Am bheil sinn air ar leagadh sios ann ar cathan spioradail? Is E san Ceannard ar slàinte, a chuireas an cath air ar son. O cia cho freagarach anns gach dòigh ‘s a tha Criosd do anamaibh; agus air Dhà bhi cho freagarach, c’ar son nach biodh E air gabhail Ris leinne? A pheacaish bhochd! Am bheil aon air neamh na air thalamh a fhreagras cho maith agus a choinnicheas ri iomadh falamhachd agus suidhichidhean t-anama mar a nì Criosd? C’ar son, uime sin, nach measadh tù E airidh air gach aon chor air gabhail Ris?
(R’a leantuinn)