by Rev. Eideard Pearce
(continued from page 314)
2. Tha Dia neochaohlaidheach ‘n a bheannachd agus ‘n a ghlibir.
Tha’n Tighearn Iehobhah ‘n a Dhia glòrmhor agus beannaichte, is E san an Ti beannaichte cho math ris gu’r E an Aon Rìgh. I. Tim. 6: 15. Tha E beannaichte, agus cha’n e mhain a chionn gu’r E’n cuspair molaidh, beannachaidh, agus iongantas dhaoinne agus ainglean gu bràth, na fathasd mar is E tobar agus fuaran na’n uile bheannachdan, ach a thà gach aon a sealbhachadh gu siorruidh, ach mar an ceudna thà E ‘n a Dhia a tha neo-chriochnach beannaichte agus sona: is e Dia am bith is beannaichte agus is sona, agus gu’m bheil e nì’s moth a na’s urrain na h-uile chreutair, co dhiubh is iad daoine na ainglean, cur rì a bheannachd anns an tomhas is lugha: mar sin tha sinn a leighadh nach ruig ar mathas Air. Salm 16. Agus a ris, An urrain duine bhi ceart maille ri Dia? agus am buannachd Dhà e gu’n dean thù do shlighean iomlan? ‘S e sin, cha bhuanachd e, cha bhuanachd do Dhia e, cha chuir e ri shonas agus ri iomlanachd, ged a bhitheadh-mid-ne, na cuid eile, mar so, Faic mar an ceudna lob 12: 2, 3, agus mar an ceudna Caib 35: 7, 8. “Ma bhios tú ionraic, ciod a bheir thù dhàsan? no ciod a gheibh e o d’ laimh? Faodaidh t-aingidheachd cron a dheanamh do dhuiine mara thà thusa, agus t-fhireantachd a bhi tarbhach do mhac an duine”, mar gu’n abradh E, cha’n eil Dia nì ‘s toilichte na nì ‘s mì-thoilichte le nì air bith a nì, na nach dean, an creutar: Tha e fior gu’m bheil an dà chuid aig naoimh agus ainglean gràdh Dhà, molaidh iad E, agus tha iad ag aoradh Dhà gu bràth; thà iad a tilgeadh an cruin uile aig a chosan, ach mo thruaigh, cha’n eil so a cur nì ri a shonas; nì h-eadh, a thà E air àrdachadh os ceann gach beannachd agus moladh. Nehemiah 9: 5. Seadh, ‘s e cromadh na ioraslachd Ann-san, beachd a ghabhail air na nìthean sin, mar a chì sinn ann an Salm 113: 5, 6. Agus, dà-rìreadh ‘s e ar sonas, agus cha’n e sonas Dhé, gràdh a thoirt Dhà, seirbhis a dheanamh Dhà, i meachd maille Ris, agus a bhi beo Dhà. Co thusa a Thighearna (a deir Augustine) agus ciod e mise gu’n àithne Tù gu’n gradhaichinn Thù, gu’n gabhadh Tù gràdh bh’uam, agus gu bagradh Tù truaighean mòr orm mar a gradhaichinn Thù? Tha e moladh ioraslachd Dhé ann an so. Seadh, dhe leithid sin tha beannachadh Dhé, nach urrain E Fein cur ris; cha’n urrain E Fein a dheanamh nì’s beannaichte, nì’s sona, nì’s iomlain, na thà E; cha’n urrain nì le neo-chriochnachd cur ri neo-chriochnachd: Nis mar a thà E mar so beannaichte, mar sin thà a bheannachadh neo chaochlaidheach, mar sin is e aon dhe ainmeanan os ceann na’n uile, Dia beannaichte gu siorruidh Rom. 9: 5, troimh na’n uile linn, agus gus an uile shiorruidheachd thà Dia a deanamh a shluaigh neo-chaochlaidheach beannaichte; agus Esan a nì muintir eile neo-chaochlaidheach beannaichte, thà E gu’n teagamh neo-chaochlaidheach ann a’ bheannachadh Fein. Ach thig so nì’s motham fradharc, le bhi toirt fa’n ear beagan a thaobh beannachadh Dhé, agus co ann a thà e laidhe; tha e laidh gu h-uile anns an tlachd neo-chriochnach sin, comhfhurtachd, agus sàsuchadh a thà Aige Ann Fein, ann an sealladh agus anns an riarachadh a thà Aige Ann Fein, agus na ghloirean neo-chriochnach agus na h-iomlanachdan a thà Ann, agus a thà E faicinn agus a thà fios Aige, agus a thà fios Aige a bhios Ann gu bràth. (An toiseach.) Thà Dia na chuan neo-chriochnach de mhìllseachd, de iomalanachdan, agus de ghloir; thà na h-uile maith, agus na uile iomalanachdan Ann-san mar ann an tobar, na lànachd, na fhiorghloine; mar a tha na h-uile shreathan bho’n a chearcal a coinneachadh agus air an aonadh anns a mheadhon; mar sin tha na h-uile oirdheirceas agus iomlanachdan. Mar sin (Anns an dara d-àite) is urrain E ann an iomlanachd a bhi tuigsinn iomlanachd neo-chriochnach Fein, a bhi gabhail beachd oirre, agus a gabhail tlachd neo-chriochnach, comhfhurtachd, agus sàsuchadh innte; thà E gu neo-chriochnach riarachta agus aig fois Ann Fein, agus ann an sealladh agus criochnachadh iomlanachdan Fein, agus so a bheannachadh, uime sin, thà E’g innse dhuinn, gu’r e’n Dia uile fhoghainteach, ‘s e sin ri ràdh, air son agus dhà Fein, cho math agus air son a shluaigh, Gen. 18: 1. Is mì Dia uile-fhoghainteach. Is mì mo bheannachadh Fein; agus Abraham is mì do bheannachadh-sa, agus thà gu leoir agam air ar son le cheile. Is firinn e, thà ar n’uile aoibhneas a luidh ann an Dia, ann an eolas agus ann a’ mealltuinn Dhé. “Agus is i so a bheatha mhaireannach, eolas a bhì aca ortsa an t-aon Dia fior, agus air losa Criosd a chuir thè uat.” Eoin 17: 3, agus “Is sona an sluagh, a tha ‘s an staid so: is sona an sluagh da’n Dia an Tighearna.” Salm 144: 15. “Thà esan a rinn mì gu maith, A deir Austin) agus is e mo mhaith, mo shonas, agus Ann-san nì mì gairdeachas agus aoibhneas bhos ceann m-uile nithean maith eile. Agus is e ràdh mòr a thà aige chùm an rùn cheudna, far am bheil e’g ràdh; “Is mì-thothlucht an duine” (thà e’g ràdh) “dh’an aithne a h-uile nì eile agus a thà aiteolach orta. O Dhé; ach is beannaichte thà e dha’n aithne thusa ged a bhitheadh e aiteolach air nithean eile; ach esan dha’n aithne an dà chuid thusa agus nithean eile mar an ceudna, cha’n eil e nì’s sona d-bhrigh gu’r aithne dha nithean eile, ach tha e sona Annad-sa a mhàin.” Mar sin thà ar sonas a co-sheasamh ann an Dia agus ann a foillseachadh air; Agus c’air am bu chor a shonas laidh ach Ann Fein? Esan is e tobar agus fuaran ar sonas, thà E na thobar maireanach sonais Dhà Fein. “Is tusa,” (a deir Austin) “tobar do shonais Fein.” Dùinidh mì’n ceann so, le ràdh mòr duine foghlumaichte. “Thà Dia,” (a deir e) “na bhith cho neo-chriochnach, iomlan sona agus nach gabh nì a chur Ris, agus chà gabh nì a thoirt bh’uaith. Cha’n urrain E bhi as eugmhais nì air bith a mach bh’uaith Fein, nì mothá is urrain E nì fhaotainn ach bh’uaith Fein; agus thà E gu neo-chriochnach foghainteach air a shon Fein agus Dhà Fein.”
3. Tha Dia neo-chaochlaidheach na chomhairlean agus na òrduighean;
Thà sinn a leughadh bitheanta anns na Sgriobturan mu thiomchull comhairlean Dhé; “Is tairisneachd agus firinn do chomhairlean o shean.” Isaiah 25: 1. Agus ann an Ephes. “Anns an d’thuair sinne mar an ceudna oighreachd, air dhuinn a bhì air ar roimh òrduchadh a reir rùn an Tì a tha’g oibreachadh na’n uile nithean a reir comhairle a thoile fein.” Ephes. 1:11. Agus thà nì ceudna ann an àite eile air ainmeachadh fodh an ainm rùn, agus aig amaibh eile air ainmeachadh mar òrduighean; agus gu bhì tuigsinn so, feumaidh fios a bhi agaibh gu’n d’rinn a cheartas agus a ghràs, agus anns a chomhairle sin, gu’n d’òrduich E gu neo-atharraichte gach nì a thig gu criche, ‘s e sin ri ràdh, bithidh neo-thuiteamachd gach nì a th’ann dealaichte ris Fein, chùm cliù a ghleòir; oir is e sin rùn, comhairle, na òrdugh Dhé; ‘s e sin shaor, agus gu siorruidh òrduichidh E na h-uile nì a bhà, a thà, na bhitheas, mar a chunnaic E Fein iomchuidh iad a bhì; na ‘s e so aon ghniomh Dhé leis an do rùnaich E na h-uile nì ann an riaghladh a ghleòir Fein.
(R’a leantuininn)
Notes and Comments
Rhodesian Visit
“I could obviously spend much time telling of many experiences, but perhaps I might select one of particular interest to some of our Scottish readers. It was a great privilege during my time in Rhodesia to visit the Tallach Memorial Secondary School run by the Free Presbyterian mission. What a warm welcome I received from the missionaries, whose work much impressed me. How they put a lot of our slack Christianity at home to shame, as they came in about thirty or forty miles each evening for the preaching of the Word in Bulawayo — and the last stretch of their road is not exactly a motorway!
They invited me to speak to the school assembly and they also gave me the privilege of hearing the singing of the school — African singing of metrical Psalms in their own language without accompaniment was really some experience. If I were to add a postscript it would be to say to our Scottish Free Presbyterian friends — thank God for the folk who are labouring out there and keep faithful in prayer for them. Indeed, it is a reminder to all of us how many missionaries across the world exercise a difficult and sometimes a lonely ministry, and how greatly they need our sympathy and our prayer support. One practical thing you could do is to order a copy of the magazine to be sent to one of your missionary friends, for if it is a blessing to you, then surely it will be also to them!”
H.M. Carson in October issue of Gospel Magazine.
A Strange Mixture!
“I am convinced that I will never forget the midnight hilarity of the camp concert which produced such an amazing display of talent and ingenuity in all forms from courting cows to a rather ‘misty’ fortune teller! The officers were not exempt from this with their most professional rendering of ‘Cinderella’!
Amongst all the fun and games, however, there was a more serious side to camp. In the mornings we met in our prayer groups and discussed topics such as the authority of the Bible and the work of the Holy Spirit. In the evenings the officers gave talks based on encounters: encounters with God, with Jesus Christ, with Satan, and with others.”
The above extract is from a Girls’ Camp Report in the September issue of the Instructor, the Youth Magazine of the Free Church of Scotland.