Lies an Urr. Eideard Pearce
(Air a leanntuinn bho t.d.)
Thugaibh fodh’n ear ciod a thà sibh, thà mi ciallachadh a thaobh ‘ur nàduir agus cho truaillidh ‘s a thà e. Tha sibh ‘n ar fior mheall de pheacaidhean. Naimhdean, seadh, thà naimhdeas air fhaireachadh an aghaidh Dhé agus Chriosd, Rom. viii.7, thà ‘ur cridheachan na’m fior shlochd, na’n tobar, na’n slochd gu’n ghrùnd de pheacadh agus de dh’aingidheachd an aghaidh Dhé. “Tha’n cridhe cealgach thar na’n uile nithean.” Cha’n urrain ach Dia amharc a dh’ionnsuidh grùnd a pheacaidh sin, an aingidheachd agus a cheilg a thà ann a’do chridhe, Ier. xvii. 9. Oh! an lânachd de pheacadh a thà ri bhi air fhaotainn anns a chuid is fearr againn! Oh! an t-uamhar, a chorruich, an talmhaidheachd, an fheolmhorachd, an neo-ghloin, an t-eascreidimh, a chealgaireachd, an t-àicheadh, an cion sùim do Dhia, am fuathachadh gach uile mhaith, a thà gabhail comhnuidh, ag oibreachadh, a cogadh, agus gu bitheanta a toirt buaidh, agus a lionadh cridheachan na naoimh is fearr am feadh ‘s a thà iad an so! Oh na h-at an de pheacadh agus Oh! an lânachd do dh’aingidheachd, a thà ri bhi air fhaoitinn ‘n ar measg.
- Thugaibh fodh’n ear ciod a rìnn sibh agus cia mar a ghiulain sibh sibh fein a thaobh Dhé. Ma thà sibh gu sòlaimte a toirt fodh’n ear na nithean sin, gheibh sibh, thà eagal orm, nach d’rinn sibh gus an latha’n duigh, a bheag ach peacadh an aghaidh Dhé. Chuir sibh an dìmeas a mhaithreas, mhì-ghnàthaich sibh a ghràdh, bhris sibh a laghanan, shaltair sibh ùghdarras, chuir sibh doilgheas air a Spìoad, leoin sibh a Mhac, dhorachaich sibh a Ghldìr, agus gu bitheanta bhuail sibh eadhon a
dhearbh Chrùn agus a bhith; seadh, agus b’e so do dhòigh bho t-oige (mar a chuir Dia as an leith-san bho shean, Ier.xxii.21.) cha’n eil an latha sin, na theagaibh an uair, anns nach do pheacaich sibh, na tha sibh a peacachadh an aghaidh Dhé: bitheanta thug sibh Air seirbhais a dheanamh maille ri bhur lochdan, agus sgithich sibh E le bhur ‘n aingidheachd mar a rinn iadsan a tha air an ainmeachadh ann an Isaiah xlii.24. Bha ‘ur beatha na beatha peacach air son a chuid is motha an aghaidh Dhé.
-
Thugaibh fodh’n ear ciod e cho dubh agus cho gràineil antromaichte ‘s a tha ‘ur peacaidhean air an cùntas Leis. Nach eil ‘ur peacaidhean, a luchd mo ghràidh, de dhath sgarlaid agus corcur? Nach eil iad air an àrdachadh le iomadh antromachadh dubh agus gràineil? Nach eil iad, gu h-àraidh cuid dhiubh, air an gniomhachadh an aghaidh gràdh mòr, mòran soluis, mòran tròcair, mòran ghlusaidean an Spioraid, mòran bacaidh coguis, mòran cheanglaichean agus cur mar fhiachabh gu dleasdanas, mòran foillsichidhean air Dia dhoibh, agus air ar son-ne iomadh blas agus seulachadh air a ghràdh dhuinn agus an leithidean sin? Ciod a their mi? Mar sin, anns gach rathad, thà ar peacaidhean, seadh peacaidhean a chuid is fearr again, air a leithid de dhòigh ‘s nach urrain sinn amharc a dh’ionnsuidh an taobh chùil aca. Co ‘s urrain a sheacharain a thuigsinn? (tha Daidhbhi naomh ag ràdh) Salm xix.12. Bu duine naomh a bha ann an Daibhidh, duine a reir cridhe Dhé, agus gidheadh thà e glaothaich a mach, Co thuigeas uile sheacharain? Bha a pheacaidhean taobh thall rannsachadh na tuigsinn; agus ma bha pheacaidhean-sa mar sin, ciod e mu dheidhinn ar peacaidhean-ne? Gu firinneach, a luchd mo ghràidh, thà ar peacaidhean-ne ann an àireamh, nàdur, agus antromachaidhean taobh thàll ar comas air a bhi ruigheachd oirre, agus mar sinn maille ris-san a glaothaich a mach, Co thuigeas uile sheacharain?
-
Thugaibh fodh’n ear ciod e’n t-olc agus an cion airidheachd neo-chriochnach a thà anns a h-uile peacadh, eadhon am peacadh is lugha? Bho na thà sibh ciontach dhe na h-urraide de pheacadh, agus ‘ur peacaidhean, agus mòran dhe ‘ur peacaidhean air an còmhdaich, mòran diubh, le iomadh antromachadh, mar sin feumaidh sibh fhiost a bhi agaibh gu’m olc gu leoir anns an aon is lugha gu bhi dha’r damanadh gu siorruidh na’n cuireadh Dia toillteanas a pheacaidh sin ri ‘ur cùntas: “S e tuarasdal a pheacaidh am bàs,” tha’n t-Abstol ag ràdh ann an Rom. vi.23. Gabh beachd, thà e labhairt gu’n a bhi sònraichadh a h-uile peacadh, am peacadh is lugha, agus tha e’g ràdh, tuarasdal a pheacaidh is lugha is e’m bàs. Thà gach peacadh na oilbheum an aghaidh Dhé. Tha e gu neo-chriochnach an aghaidh fior-ghloine agus a naomhachd, an aghaidh a thoil agus a ghloir, an aghaidh a bheatha agus a bhith, tha e gu
neo-chriochnach na aghaidh, agus mar sin feumaidh e bhi ‘n olc do-tuigsinn anns am bheil do thoillteanas. Thà gach oilbheum (tha duine fogh-lomaichte ag ràdh) an aghaidh a mhaith is àirde, agus thà e toilltean am peanas is mothá, eadhon sgrios siorruidh a chreutair. Oh! fhearaibh, ‘s beag a smainticheas sinn an t-olc a tha ann an smaint dhiamhain, focal diamhain, gniomh mi-naomh agus neo-chùmhta. ‘S beag a smainticheas sinn an t-olc a tha’m peacadh is lugha a giullain leis.
(R’a leanntuinn)